Martine F. Delfos - Dat nare gevoel ca 10-11+

Vanochtend lag ik aan dit gesprek te denken en gelijk kwam een zin uit een liedje van Robert Long naar boven.

"De allergrootste schreeuwers, zijn dikwijls 't bangst."

Jongeren willen erbij horen. Als er één staat te lachen en stoer staat te doen over die onderwerpen dan zal niet

gauw iemand zeggen, 'Wat ben jij stom bezig zeg'. Want dan lig je eruit. Dus lachen ze mee en maken ze

'grappige' opmerkingen, beter dat dan eruit liggen. En diegene die als eerste zo stoer staat te lachen is misschien

zelf wel het meest bang van allemaal, maar dàt laten ze niet zien natuurlijk.

Een kind dat misbruikt wordt, krijgt ook vaak te horen van de misbruiker dat ze niets mogen zeggen.

Dan is zo'n boek lenen ook veel te opvallend, dat durven ze waarschijnlijk helemaal niet.

Maar ondertussen weet iemand die het mogelijk nodig heeft dan wèl dat er zo'n boek bestaat.

In een schoolbieb waar je klasgenoten tegenkomt die kunnen zien dat jij een boek wil lezen over incest of

seksueel misbruik zal het niet gauw geleend worden.

(Wat zou jij doen als je een kind een boek ziet lenen met zo'n onderwerp? Zou jij je ook niet afvragen, goh

waarom leent zij of hij dat? )

Maar het is wel goed dat het er staat. Mogelijk wordt er in die bieb stiekem ingekeken en eventueel hulpadressen

genoteerd zodat een kind weet waar het hulp kan krijgen en dat is heel wat waard.

Dettie

Nee, dat vroeg ik tot voor kort niet af. Tot een hulpouder hetzelfde zei als jij.

Inderdaad kan ik niet aan hun neus zien of ze alleen maar nieuwsgierig zijn en willen dollen of dat ze echt informatie zoeken om persoonlijke redenen.

Er zijn kinderen die niet gezien willen worden met zo'n boek en anderen die er juist mee showen. Waarom? Per kind verschillend waarschijnlijk.

(is toch bij volwassenen ook zo, de een koopt voor het oog van al het publiek rustig 'vieze blaadjes' en een ander wil er niet mee gezien worden, dat hoeft helemaal niet te duiden op bepaalde ervaringen)

Maar ik vind het geen taak van onze bibliotheek om dit soort boeken te hebben staan (zie ander item, de juf is het daar mee eens.)

Als ik zo'n boek in handen zou krijgen -is wel eens gebeurd - dan geef ik dat aan de vertrouwenspersoon op school.

Ja, dat is denk ik het beste: dat een vertrouwenspersoon de beschikking heeft over dit soort boeken. Het is naar mijn mening namelijk heel goed dat dit soort boeken er zijn maar er moet wel integer mee omgegaan worden.

Ja maar dat is juist het punt, een bibliotheek is veel vrijer, veel anoniemer dan een vertrouwenspersoon.

Naar een vertrouwenspersoon gaan, is weer zo'n enorm grote stap om te nemen zeker in dit soort situaties.

Die kinderen die over zulke boeken zitten te klieren, zullen er altijd blijven maar die 'grappenmakers' moeten er niet de

oorzaak van zijn dat kinderen die juist heel veel aan zo'n boek kunnen hebben daardoor geen boek met dat

onderwerp kunnen vinden in de bibliotheek.

Dan zouden de brutalen, de schreeuwers, bepalen wat er in de bibliotheek komt te staan.

Dettie

Een openbare bibliotheek is dan weer wat anders. Veel basisscholen hebben meer een soort grote boekenkast dan

echt een bibliotheek. Wie daarin neust kan dat niet anoniem doen. In een grotere bibliotheek is de anonimiteit veel

meer gewaarborgd. Daar horen dit soort boeken wel thuis.

Je zal begrijpen na mijn pleidooi dat ik het er evengoed niet mee eens ben, hoewel het wel waar is dat sommige schoolbibliotheken klein zijn.

Waarom dan wel boeken van Carry Slee, zoals de boeken Lover of loser en Radeloos in de schoolbibliotheek

en niet dit soort boeken?

Dettie