Patricia Highsmith - De getalenteerde meneer Ripley

Ja we hebben een verschillende opvatting over vooroordelen.

Een vooroordeel is een mening die niet op feiten is gebaseerd, zegt wikipedia.

Een vooroordeel is meestal een mening over iemand of een groep mensen. Het gaat bijvoorbeeld over één kenmerk van een stereotype. Vaak zijn vooroordelen het resultaat van generaliseringen.

Voorbeelden van vooroordelen zijn: alle Duitsers hebben bierbuiken, Belgen zijn dom, Nederlanders zijn krenterig of dikke mensen zijn gezellig. Een vooroordeel kan gezien worden als een veelvoorkomende menselijke fout in het denken, redeneren of het nemen van beslissingen.

Ik vind dit wat anders dan smaak.

"Smaak gaat over het onderscheid maken tussen dingen zoals stijlen, manieren, consumptiegoederen en kunstwerken"

"Onderscheidingsvermogen ten aanzien van kunst en literatuur speciaal met betrekking tot het waarderen en scheppen ervan."

Mijn vooroordeel is dat thrillers gruwelijke verhalen bevatten. Dat hoeft niet altijd zo te zijn natuurlijk.

(Maar dat wil ook niet zeggen dat ik nooit thrillers zal lezen.

Mijn smaak zijn boeken die me iets kunnen leren of me even in een andere wereld kunnen brengen.

Dettie

Het gaat meer om de gevolgen. Deze definitie vertelt wat een vooroordeel is, maar wat je er vervolgens mee doet, is aan het individu.

Overigens denk ik zelf volgens deze definitie geen bevooroordeeld mens te zijn. Dat probeer ik toch.

'Voor mij betekent een vooroordeel hebben dat je dus die boeken niet leest, of - als het moet - ze al bij voorbaat geen kans geeft. Negatief dus.'

Dit zei ik, en dat vind ik overeenkomstig de definitie. 'Een veel voorkomende fout in het denken.'

En dit wil ik niet hebben. Hoewel ik ook maar een mens ben. Maar dat ik bepaalde boeken niet lees (gelukkig maar, er is veel te veel) heeft daar niets mee te maken. Dat is smaak, wat vind ik leuk.

Overigens zijn er meer misdaadverhalen die lang meegaan en steeds nieuwe lezers weten te vinden. Dat geldt niet alleen voor Patricia Highsmith, maar bijvoorbeeld ook voor de boeken over Sherlock Holmes. Ook auteurs als George Simenon, Sjöwall en Wahlöö en Agathe Christie gaan nog steeds mee. Als de boeken misschien minder gelezen worden, dan worden ze in ieder geval opnieuw verfilmd, of de hoofdpersonen blijven voortleven in televisieseries met andere verhalen. Je zou ze dan misschien als archetypen kunnen beschouwen. Dat kun je in ieder geval zeggen over de moderne Sherlock Holmes verhalen.

En als we zeggen dat Shakespeare literatuur is en misdaadverhalen niet, dan heb ik daar toch nog wel wat vraagtekens bij. Als we naar MacBeth kijken, dan zou je dat net zo goed een misdaadverhaal kunnen noemen. Er wordt in ieder geval aardig in gemoord. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat elk misdaadverhaal literatuur is, maar er is mijns inziens toch wel een soort grensgebied. En waarom blijven sommige auteurs van misdaadverhalen populair, terwijl andere in de vergetelheid raken?

Een grens is strak en niet te trekken. Maar je zegt dan ook 'grensgebied' en dat is altijd groot. En vaag.