Patricia Highsmith - De getalenteerde meneer Ripley

Ja inderdaad als je het zo stelt, ben je altijd bevooroordeeld, bijvoorbeeld omdat een cover je niet aanspreekt.

Ik kan op jouw manier geen boek kiezen, ik wil weten of het onderwerp me aanspreekt.

En nee het hóeft niet te betekenen dat je een boek bij voorbaat al afkeurt. Maar toch gebeurt het wel.

Jij hebt dat toch wel met Carry Slee en Gerard van Gemert, ik heb dat met thrillers of horror.

Dettie

Ik vind 'afkeuren' een sterk woord hier. Natuurlijk heeft iedereen een eigen voorkeur, en wil je dan het liefst de boeken lezen die je wèl liggen. Maar nooit een iets anders lezen, dat is niet slim (ik heb vanmorgen de kinderen in groep 6 nog voorzien van een aantal boeken die ze zelf nooit zouden kiezen). Ik lees niet graag de voetbal boeken van Van Gemert, klopt, maar hij schrijft nog meer. Dus ik ben in dit geval niet bevooroordeeld op de schrijver, maar op het genre. En dat geldt voor Carry Slee ook.

Als het gaat over een bepaald genre waarin ik echt bevooroordeeld ben zijn het de zelfhulpboeken. Dat is een genre dat ik helemaal niks vind. Maar ik weet dat anderen er best baat bij hebben, dus dan mogen die er ook zijn.

Zo denk ik dus ook dat er best wel thrillers zijn, of spannende boeken, die jij prima zou vinden.

Ik gebruikte je eigen opmerking: "Maar dan nog hoeft bevooroordeeld zijn niet te betekenen dat je een boek al bij voorbaat afkeurt."

Bij Slee riep je vaak blèh Slee, zonder dat je het boek kende. Net als ik regelmatig zeg dat ik een thriller vreselijk vind zonder het te kennen, of soms onbegrijpend moet lachen om wat jullie ontspanning vinden; uitgerukt ogen, opengereten of onthoofde mensen, pittige moordpartij, of wat ik nog erger vind, horror!

En ja, ik weet bijna zeker dat ik sommige spannende boeken heel goed zal vinden.(Een kus voor je sterft bijvoorbeeld) Maar ik begin er toch niet aan, vroeger las ik ze wel, maar soms werd ik er letterlijk heel beroerd van wat ik las en daar heb ik geen zin meer in.

Dettie

'hoeft bevooroordeeld zijn niet te betekenen dat je een boek al bij voorbaat afkeurt' betekent voor mij net iets anders dan direct stellen dat ik een Slee of van Gemert per definitie afkeur. Zo begreep ik jouw reactie.

Poe ik moet op mijn woorden letten. Als ik 'blèh Slee' zeg betekent dat echt niet dat ik haar boeken niet/nooit lees! Er zit een kritiek in die woorden: ze gebruikt naar mijn mening teveel zware thema's in een verhaal voor kinderen, maar diezelfde kinderen lezen haar boeken graag en dan wil ik weten wat zij lezen.

Bevooroordeeld zijn betekent voor mij niet dat ik het niet meer wil lezen. Zelfs afkeuren betekent niet dat ik het boek niet probeer. Maar tegelijk zijn er wel boeken die ik niet zal lezen.

Bij informatieboeken is het onderwerp zeer bepalend. Er zijn onderwerpen die me aanspreken (bv geschiedenis) en die dat niet doen (bv economie).

Maar als je het over leesboeken hebt is het gewoon veel moeilijker. Dus moet ik van mezelf die 50 pagina's proberen. Ook als ik denk dat het niet mijn soort boek is. Dat kan dan altijd meevallen. Of niet.

Altijd lastig om schrijvend van gedachte te wisselen. Dan hoor je de toon niet en de gebaren en blik erbij.

Ik bedoelde dat de 'blèh Slee' opmerking sowieso een vooroordeel inhoudt, niet dat je Slee totaal afkeurt net als dat je Van Gemert niet totaal afkeurt. Maar je hebt wel het vooroordeel dat bijv. de voetbalboeken van Van Gemert niet veel zijn omdat deze voetbalboeken je niet aanspreken, terwijl dat ene deel van Van Gemert best een goedgeschreven boek kan zijn, of heel spannend, wat je dan wel zal aanspreken, en dat geldt ook voor de Slee boeken. Maar het vooroordeel is dat je niet verwacht dat het je zal aanspreken.

Dat is bij mij net zo met de thrillers, ze kunnen heel goed geschreven zijn en wie weet vind ik het boek als ik het uiteindelijk ga lezen fantastisch, maar mijn vooroordeel is dat ze teveel gruwelijkheden beschrijven, of slecht geschreven kunnen zijn - waarmee ik bedoel dat ze niet kloppen - wat natuurlijk helemaal niet zo hoeft te zijn. Dan ben ik dus ook bevooroordeeld.

Dettie

Nee nee...ik steiger meteen! Ik heb geen vooroordeel tegen deze schrijvers in de zin dat ik denk dat de boeken niets zijn! Het zijn alleen niet de boeken die ik graag lees, en dat is toch echt wel iets anders! Dat is geen oordeel over of ze goed geschreven zijn of niet. Dat weet ik dan dus niet, omdat ik niet wil lezen over voetballende jongens.

En het is dan ook niet zo dat ik nooit een boek van hen lees! En als ik dat dus wel doe, kan het meevallen, of tegenvallen.

Maar het is nooit een vooroordeel dat afkeuring inhoudt, wat dan zou inhouden: niet lezen.

Blijkbaar verstaan we toch iets anders onder 'vooroordeel'. Vandaar dat ik vroeg wanneer daar sprake van is.

Natuurlijk heb ik bepaalde verwachtingen als ik een boek ga lezen, maar die weerhouden me niet er toch aan te beginnen. Voor mij betekent een vooroordeel hebben dat je dus die boeken niet leest, of - als het moet - ze al bij voorbaat geen kans geeft. Negatief dus.

Maar ik zal nooit zeggen dat het 'niks' is, in absolute zin. Alleen 'niks voor mij', en dat is iets heel anders!

Zoals thrillers ook 'niks voor jou' zijn en dat helemaal niets over de boeken zelf zegt.

Maar dat vind jij dan een vooroordeel? Ik vind dat 'smaak'.