Samenleesboek: Patrick Süskind - Het parfum

Tijdens het boek vroeg ik me ook regeld af of het wel kon dat iemand geurloos is. Volgens mij kan dat niet, om dat iedereen een lichaamsgeur heeft, al is het maar zweet.

En ik vond ook de omschrijving hoe een baby reukt er leuk. Ik heb zelf geen kinderen, mar het valt me altijd op dat baby's vaak lekker reuken.

En jullie opmerkingen zullen er niet toe leiden dat ik het boek nog eens pak. Ik vond die hoofdpersoon een vreselijke vent, had helemaal geen zin om over hem verder te lezen. Je moet het zonder mij doen..

Ik lees deze discussie even niet verder mee (heb gelezen tot aan verklapper), want ik ben zelf het boek aan het (her)lezen en het vordert goed.

Groetjes. Tiba.

Ondanks het einde van het boek vond ik het wel een goed boek en nu wil ik meer boeken van deze schrijver lezen. Kan iemand mij vertellen welke boeken nog meer van hem goed zijn?

'Als ik 45 of 50 jaar ben, ben ik misschien veel wijzer. Dan pas kan ik interviews geven met mijn mening over bepaalde onderwerpen.'

Dat zei Patrick Süskind in 1985, het jaar waarin Das Parfum verscheen, in een interview in de Haagse Post. Zijn huiver van interviews en van publiciteit is spreekwoordelijk. 'Ik wil zeker niet over mijn privéleven praten en ik kan geen geleerde opinies geven over andere dingen,' lichtte hij in het interview nader toe.

Süskind is geboren in Beieren, in een plaatsje ten zuiden van München. Hij heeft geschiedenis gestudeerd in München en Aix-en- Provence. In een appartement in een wijk bij de universiteit in München leidde hij een teruggetrokken leven, maar na het verschijnen van Die Taube in 1987 koos hij nog nadrukkelijker voor de afzondering en ging op het platteland van de Languedoc wonen.

Eenzaam is ook de hoofdpersoon van de novelle 'De duif' (Die Taube 1987).

In een recensie werd de novelle gekenschetst als een parabel van de levensangst.

een bewaker bij een Parijse bank, wiens leven geheel uit het lood raakt als hij op een morgen een duif op de drempel van zijn appartement vindt. Hij laat zich uit zijn huis verdrijven en gaat in zijn wanhoop zelfs verlangen naar het contact met mensen, dat hij altijd zo fanatiek heeft ontlopen.

Het meest autobiografische werk van Süskind is Het verhaal van mijnheer Sommer (Die Geschichte von Herrn Sommer, 1991), met een aantal episodes uit zijn jeugd.

De centrale Figuur daarin is echter mijnheer Sommer, een zonderlinge Man die te voet grote afstanden aflegt en steeds weer opduikt.

De laatste jaren is er geen nieuw werk van Süskind meer verschenen. Het meest recent is De erfenis van maître Mussard (Drie Geschichten und eine Betrachtung, 1995). In drie verhalen (over een goudsmid die meent dat de wereld en de mens aan het veroesteren zijn, over een kunstenares die op zoek gaat naar de diepgang die critici in haar werk missen en over een beginnend schaker die het opneemt tegen een gerenommeerd tegenspeler) en één beschouwing (over literair geheugenverlies) is hij wederom de elegante verteller die in wezen gewone mensen heel bijzonder weet te maken.

Süskind ontving in 1989 de Gutenberg-prijs.

Het Parfum is het enige wat ik gelezen heb Bianca, maar misschien heb je hier wat aan

Groetjes

Bernadet

Dank je Bernadet. Ik ga eens kijken of ik De Duif en Het verhaal van mijnheer Sommer kan lenen bij de bieb.