Colson Whitehead - De ondergrondse spoorweg

De lezer begrijpt wel dat zo'n letterlijk ondergrondse spoorlijn niet kan. Zodra er één "station" ontdekt is is de rest gauw opgerold en hoe zou de aanleg hebben moeten gebeuren, stiekem nog wel. Daarnaast het ondergrondse gerommel als er een trein door kwam. Nee, je snapt wel dat het ondergrondse gebeuren symbolisch is.

Dit is echter wel een roman die rond (andere) feiten is gesponnen. Die feiten worden soms tamelijk droog verteld, hoe erger hoe soberder. Het is een verzonnen verhaal tegen een achtergrond van de werkelijke geschiedenis. Een die ook wel uitnodigt om dingen op te zoeken.

Bedankt voor jouw duidelijke toelichting, Berdine. Nu spreekt het me toch wat meer aan.

Áls er iets gekocht gaat worden als de Boekenweek gaat komen, zal het dit boek wel worden. ben zeer nieuwsgierig

Ik heb het uit. Het is op zich wel een goed boek, maar ik vind het wat afstandelijk. Behalve de spoorlijn zijn er meer zaken die overdrachtelijk bedoeld zijn. Zou je Ridgeway, de slavenjager, letterlijk nemen, dan krijg je wel een héél onwaarschijnlijk verhaal. Hij is altijd precies daar waar je hem niet wilt hebben. Je moet hem dus ook zien als de personificatie van alle slavenjagers. Dan denk ik dat Cora eveneens model staat voor alle gevluchte slaven. Je kunt niet echt in haar huid kruipen. Ze reageert ook tamelijk onverschillig op allerlei situaties. Ze maakt zich b.v. helemaal geen zorgen als ze weer opgepakt wordt en teruggebracht wordt naar de plantage, terwijl ze heus wel weet wat haar daar te wachten staat. Enerzijds komt dat natuurlijk door het leven dat ze achter zich heeft. Het heeft geen zin je te verzetten tegen zaken waar je niets aan kunt veranderen, maar een enkele gedachte aan wat haar meester met haar zal gaan doen zou er toch logischerwijs in haar moeten opwellen. Ik vond het dus geen boek dat me pakte.

Het is wel goed dat Whitehead aandacht besteedt aan allerlei situaties rondom de gevluchte en vrije slaven. Ze waren nooit ergens veilig, ook niet in staten waar de slavernij was afgeschaft. Ze waren met teveel. Er waren altijd wel groepen mensen, blank én zwart, die het op hen gemunt hadden.

Ik heb ook een paar thrillers gelezen, die zich in die tijd afspelen en in een daarvan spelen gevluchte slaven ook een rol. Het is hier ook besproken, maar ik kan zo snel niet op de naam van de schrijver komen.

Wat in het vat zit verzuurt niet.

Eindelijk gelezen, en hm, als roman is het al erg genoeg, Ik weet niet of ik het echte verhaal zou willen lezen als dat met details zou zijn. Ik weet ook zo wel dat het vreselijk geweest is, net als voor de indianen waar af en toe naar verwezen wordt. En zelfs voor de Ierse meisjes, die Cora ziet verschijnen als plaatsvervanging voor slaven.

Maar misschien is het wel doordat het net niet echt genoeg - afstandelijk, zegt Berdine - is dat het me tegen het eind begint te vervelen. Als Cora 'gered' is uit handen van Ridgeway , denk ik: nu weet ik het wel.

Inderdaad zat ik me af en toe af te vragen waarom Cora niet emotioneler is. Doordat Whitehead wil aangeven hoezeer zij al door haar afkomst beschadigd is (maar dan had ik uitleg verwacht) of gewoon omdat de schrijver een man is en daar niet bij stil staat?