V.S. Naipaul - Een half leven - nieuw samenleesboek!!

Zal ik maar beginnen dan? Ik vond het niet zo'n mooi boek. Dat had je goed ingeschat Dettie.

Qua opzet viel het grofweg in drie delen uit elkaar. Het verhaal van de vader, van de zoon in Engeland en de zoon in Mozambique, maar ze vormden niet echt een geheel. Qua inhoud vond ik het wat lusteloos. Willie kwam niet echt tot leven. Nou kwam hij dat als romanfiguur ook al niet, dus wat dat betreft vormen de manier van schrijven en het karakter dat beschreven wordt wél een mooi geheel. Ik heb me samen met hem door het boek heengesleept.

Voor mij persoonlijk was het wel leuk om in het Mozambiqueverhaal een paar details van de andere kant te horen. Ik was in die tijd actief bij het Angola Comité en wij streden vanuit Nederland voor de bevrijding van Angola, Mozambique en Guinee-Bissau. Wij hoorden alleen de verhalen van de vrijheidsstrijders en niet van de Portugezen.

Ik had alleen later werk van deze schrijver gelezen, dus het was leuk wat eerder werk te lezen.

Ik vond het wel een fijn boek. Willie was inderdaad nogal lusteloos, maar dat leek mij meteen de kern van het boek, hij liet het leven nogal over zich heen komen en drijft waarheen de stroom hem brengt. Hij ontvlucht zijn leven in India, en verzint vervolgens zijn hele geschiedenis en leven bij elkaar en lift mee op waar de mensen om hem heen en de geschiedenis hem brengen.

Een van de thema's die mij aanspraken waren de kasten, rassen en etnische groepen, zelfs als hij Inie uit is blijft iedereen eigenlijk de hele tijd in een hokje horen waar een status bij hoort.

Toen ik ging googelen bleek V.S Naipail trouwens niet zo'n aardige, vaak als vrouwonvriendelijk en racistisch omschreven man te boek te staan.

Maakt dat voor jullie uit als je leest?

En hoe interpreteren jullie de titel?

Zoiets als Willie dus.... Maakt het iets uit? Als het uit zijn boeken blijkt, wel. Als hij er een figuur als Willie mee opzadelt, dan niet. Het verschil is denk ik gevoelsmatig.

En de titel. Willie laat zich leven, heeft geen doel, leeft maar voor de helft. Had jij iets anders in je hoofd?

En dan verder maar even wachten op Dettie's reactie?

Ja zo had ik de titelverklaring ook in mijn hoofd, hij leeft maar op halve kracht.

En wat betreft het karakter van de schrijver, het zóu denk ik niets uit moeten maken, als wat iemand maakt góed is, is dat wat telt, nie wat vor mens hij is.

Maar ik merk dat zowel in de muziek als bij boeken het voor mij gevoelsmatig toch vaak een rol spelt.

ik was ook tamelijk ontgoocheld toen ik in interviews las hoe onaangenaam Coetzee, van wiens schrijven ik toen erg onder de indruk was, kon zijn.

Ja dat valt dan tegen hè? Zo las ik ooit "Platero en ik" van Juan Ramón Jiménez en was zwaar onder de indruk van alle liefde en kleur in dat boekje. Ik werd er helemaal blij van! Hoorde ik later van iemand, die zijn vrouw had gekend, dat hij een zeer onaangenaam mens was. (Kan natuurlijk ook zijn dat zijn vrouw een onmogelijk mens was!)

Ik ben bezig met een recensie over het boek, even geduld dames. (wat ben ik erg he)

Dettie