A.F.Th. van der Heijden - Tonio

Juist boeken die privé zijn, zijn vaak zo indrukwekkend. Het moet geen ego-document zijn maar een persoonlijk verhaal kan me erg raken. Ik las vier jaar geleden dit boek: www.leestafel.info/michel-rostain

Ook over een overleden zoon. Ik vond het heel ontroerend. Zelf denk ik trouwens dat in bijna elk boek privé-elementen zijn verwerkt.

Ja je hebt gelijk Berdine, maar ook die andere boeken vind ik vaak een beetje voyeuristisch.

Een biografie lees ik graag maar de boeken van bijvoorbeeld Siebelink over steeds maar weer zijn streng gelovige vader... pfff. Die vader kan zich ook niet meer verdedigen. Het gaat niet eens zozeer om de dood maar wel dat die mensen waar het over gaat er niet meer zijn. Er wordt in dit soort boeken als Tonio wel de intieme gezinsrelatie besproken die je met iemand had. Dat zou je bij leven van diegene niet doen. Ik vind dat erg privé.

Een verprutste jeugd vertelt iemand zelf of bij aftakeling leeft diegene vaak nog of weten ze dat het boek komt. Neem het boek over Louis Ferron die de vrouw van hem schreef aan zijn sterfbed. Dat vind ik toch nog wat anders. Een biografie gaat ook vaak over het werk van iemand of een politieke richting of een staatshoofd, zijn of haar privéleven was al vrij publiek. Maar dit is meer een In Memoriam en dat gaat mij persoonlijk net een stapje te ver. Het privéleven van de persoon wordt openbaar gemaakt terwijl hij dat bij leven nooit gekend zou hebben, tenzij hij beroemd was geworden en dan nog... Ik hoop dat ik het verschil een beetje duidelijk heb kunnen maken. Tonio overschrijdt voor mij een grens.

Dettie

Annemarie schreef : Juist boeken die privé zijn, zijn vaak zo indrukwekkend. Het moet geen ego-document zijn maar een persoonlijk verhaal kan me erg raken. Ik las vier jaar geleden dit boek: www.leestafel.info/michel-rostain

Ook over een overleden zoon. Ik vond het heel ontroerend.

Ja ik geloof onmiddellijk dat het prachtig en ontroerend is. Ik begrijp ook heel goed dat mensen zulke boeken schrijven, het geeft hun verdriet een plek, het is hun vorm van verwerken. Maar persoonlijk vind ik het heel privé. Een boek van iemand die overlijdt aan een ziekte kan nog een waarschuwing inhouden. Zoals in dit geval acute meningitis.

Kennissen van mij hadden een dochtertje met deze ziekte, zij waren er snel genoeg bij omdat iemand hen toevallig vlak daarvoor over de ziekte en de verschijnselen verteld had en daardoor wisten dat het heel foute boel was. Ze stemden ook in met een tv reportage omdat ze belangrijk vonden dat iedereen gewaarschuwd werd.

In zo'n geval kan ik me nog voorstellen dat iemand daar een boek over schrijft. Maar dan nog zou ik liever een non-fictie boek daarover lezen dan een 'geromantiseerd' verhaal. Weer omdat het voor mijn gevoel te intiem is. Het is de intimiteit van de familie van het gezin niet van de grote massa.

Annemarie schreef : Zelf denk ik trouwens dat in bijna elk boek privé-elementen zijn verwerkt.

ja maar dat is wat anders, Tonio gaat over een persoon die werkelijk geleefd heeft, het gaat over hem. In boeken zal geheid van alles wat de schrijver mogelijk zelf heeft meegemaakt verstopt zitten maar dat is niet zo persoonlijk weergegeven. Als jij ooit eens van de trap gevallen bent dan kun je dat in je verhaal verwerken maar Tonio is een heel ander soort boek.

Dettie

N.B. deze mail schreef ik voordat Dettie bovenstaande post verstuurde. Ik verzend hem nu gauw, voordat Annemarie daar weer op antwoordt!

Annemarie schreef : Juist boeken die privé zijn, zijn vaak zo indrukwekkend. Het moet geen ego-document zijn maar een persoonlijk verhaal kan me erg raken. Ik las vier jaar geleden dit boek: www.leestafel.info/michel-rostain

Ook over een overleden zoon. Ik vond het heel ontroerend. Zelf denk ik trouwens dat in bijna elk boek privé-elementen zijn verwerkt.

Dat boek van Rostain telt maar 128 blz.. Ook Thomése's Schaduwkind is maar een klein boekje. Ik denk dat dat ook een verschil maakt in beleving. Het is met zijn 632 blz. te uitgebreid. Steeds maar weer wordt hetzelfde verteld: hoe volmaakt Tonio wel niet was. Dat gaat ten koste van je ontroering. Het is wél exact hoe een ouder voelt en denkt. Aldoor maar dat herhalen en malen en je eigen gevoel bevestigd willen zien. Die herkenbare dingen zitten er wel in, alles willen weten, van iedereen elk detail willen horen. Het steeds maar afdraaien van dezelfde film om het een andere afloop te geven. Het buiten de wereld staan. De pijnscheut wanneer je beseft dat iemand een bepaald iets niet meer mee mag maken.

Ik denk dat die grens voor iedereen anders ligt Dettie. Maar je hebt gelijk dat Tonio zich een beetje zou generen. Misschien is dat ook een element waardoor dit boek niet zo aangrijpend is als het had kunnen zijn. Ik heb me inderdaad afgevraagd of hij sommige details wel had moeten vertellen. Daardoor komen er behalve medeleven ook andere gevoelens bij je op.

Maar het doel van de auteur was niet medeleven oproepen voor hemzelf en zijn vrouw, maar Tonio voort laten leven en daar is hij toch aardig in geslaagd.

Dat is natuurlijk ook zo. Als het boek van Rostain 632 blz. had gehad, dan was ik misschien op een gegeven moment afgehaakt. Kort maar krachtig beviel me goed. Ik vermoed dat Tonio voor mij ook iets te veel van het goede zal zijn.

Dettie: ik begrijp goed dat je dit boek wel heel persoonlijk vindt. Alsof je bij iemand naar binnen gluurt. Iemand gooit, overweldigd door verdriet, al zijn emoties eruit. Toch denk ik dat het helend voor de auteur kan werken. Ook ik denk dat het van Tonio zelf misschien niet op deze manier had gehoeven maar de harde werkelijkheid is dat Tonio er niet meer is. Hij heeft er geen last van. Als dit helend voor zijn ouders is, dan kan ik daar niet heel negatief tegenover staan. Wat ik me afvraag: wat zou de uitgever hebben gedacht? Eigenlijk is het voor rouwende ouders niet verstandig om zo kort na zoiets ingrijpend een boek uit te brengen. Was het niet sympathieker geweest om te vragen nog even te wachten?

En wat ik me ook afvraag, Dettie: wat als een boek taboedoorbrekend is? Dan is het ook vaak zeer persoonlijk en worden mensen negatief afgeschilderd. Maar als het over misstanden gaat, vind je dan dat dat wel moet kunnen?

Dat is wat ik ook aldoor hierboven meld Annemarie, "Ik begrijp ook heel goed dat mensen zulke boeken schrijven, het geeft hun verdriet een plek, het is hun vorm van verwerken."

edit: oeps nog niet klaar met dit bericht