Rascha Peper - Russisch Blauw (samenleesboek juli 2004)

Hallo Bernadet en anderen, Wie scheep gaat, is qua structuur knap in elkaar gezet, alleen de uitwerking voor mij dan te banaal, te gewoontjes, te alledaags, ik mistte een uitvergroting, meer mystiek, zoals in Russisch Blauw wel aanwezig was. Ja, die grootvader vond ik absoluut geslaagd. Emma, zijn kleindochter werd me wat te puberig bekend neergezet. Niet spannend genoeg voor mij, waarschijnlijk eerder iets voor The diary from Bridget Jones (ondanks het leeftijdsverschil). Maar dat langzame verhoogde juist de spanning en daardoor vond ik haar dosering uitstekend. Nee, waar ze niet in slaagt en waar het volgens mij toch omdraait, is dat die dood van Hanna als een vlammend schroeiende pijn door die levens van die mensen moeten schieten. Langszaam die pijn naar voren halen en dan op het einde de verwoesting. Dat mistte ik gewoon. Dat had voor mij het boek een enorme impuls kunnen geven. Dat was voor het mij het thema hoe de dood van die wispelturige vrouw die andere levens om haar heen in een ijzeren greep houdt.

En wat betreft die "leuk-met-slipjes-en-broekjes-in-de-weer-zijnde-man. Ik moet bekennen dat mij dat momenteel ontschoten is. Ik weet nog wel dat dit dezelfde gast is die het pak besteld bij de opa. Die oudere man met die merkwaardige behoefte kwam bij mij wel als een verrassing, ik had deze hobby-beschrijving er niet in verwacht. Nu valt me weer die zenuwslopende scene in als hij vastzit in dat huis, waar Emma, die daar dus woont, met een vriendinnetje plotseling komen binnenvallen en hij doodsbang voor ontdekking doodstil en veel te lang in een kast moet staan. En nu valt me ook de link weer in, hij had vroeger iets gehad met Emma's moeder. Een ander boek waar Pepper dat beter, hoogstaander heeft uitgewerkt is Het spaans hondje. Dat boek is voor mij net niet helemaal geslaagd, omdat de schrijfster niet heeft door gezet. Alle ingredienten voor een geweldig verhaal zijn aanwezig, maar uiteindelijk mistte ik verdere uittekening, dat geld ook voor Rico's vleugels.

helemaal mee eens Rotor

Wie scheep gaat had spannend, boeiend kunnen zijn maar nu werd het allemaal net voortijdig weer afgebroken. Net wat jij zegt de pijn die de mensen moesten voelen kwam niet goed tot uiting.

Vooral de man in New-York bleef zo vaag. Met die veemde bewoners.

Ik had een beetje teleurgesteld gevoel toen ik het uit had. Eigenlijk net als met Russisch Blauw, een anti-climax. Alles sleept zich net te lang voort om boeiend te kunnen blijven.

We hebben dat blijkbaar met wel méér boeken de laatste tijd, dat we vonden dat ze eerder konden stoppen of te vlug stopten. We hadden dat toch ook met Kapitein Corelli en de kleine vriend????? Worden wij kritisch misschien?????? :lol: :lol: :lol: :lol:

je kan nooit kritisch genoeg zijn! :shock:

Ik merk wel eens ja dat ik soms wel erg kritisch ben, maar misschien komt dat juist doordat je veel leest. Dan krijg je vergelijkingsmateriaal.

denk ik hoor.

Bernadet

Ik denk dat je gelijk hebt Bernadet. Hoe meer je leest, hoe meer je kan vergelijken. Raar dat die schrijvers dat zelf niet kunnen.

Marjo

Hallo allemaal,

Bernadet, om op Russisch Blauw terug te komen, dat ben ik dus volstrekt niet met je eens. Russisch Blauw blijft voor mij haar beste boek en heb ik in een roes gelezen. Ik ga het zeker nog eens herlezen. Maar het was ook mijn kennismaking met het werk van Peper, dus verplicht mij dat om zeker te herlezen.

Dan Marjo.. Er zijn maar weinig schrijvers, die zelf geen fanatieke lezers zijn. Als je de grote schrijvers van de wereldliteratuur erbij haalt, blijken ze stuk voor stuk hun voorgangers te kennen. Ik zou zelfs zeggen dat, schrijvers die zelf geen boeken lezen, heel merkwaardig bezig zijn, want alle grote schrijvers hebben hun eigen weg weten te vinden, door van hun voorbeelden de kneepjes van het vak af te kijken. Ik zou zeggen onontbeerlijk.

Ik denk dat je als schrijver gewoon midden in de wereld moet staan, weet hebben van de culturen, dat getuigt van interesse en levert je als mens en als schrijver ook een onschatbare hoeveelheid kennis op.

Voor iedere schrijver geldt, hou je ogen en oren open en filter de belangrijke dingen eruit, want die zouden weleens de basis voor een kort verhaal of zelfs een roman kunnen vormen.

groetjes,

Roel