David Mitchell: Wolkenatlas

Platweg gezegd is het een verhalenbundel met een rode draad erdoor.

maar goede verhalen...

Bernadet

Ik heb Wolkenatlas net uit (nou ja uit) en het viel me achteraf toch tegen.

Het eerste verhaal 'het Polynesisch dagboek' vond ik wel erg mooi, goed gedaan ook om de kopjes in schoonschrift te drukken.

Brieven uit Zedelghem verraste me vooral door de gehaast stijl, alles werd snel, snel opgeschreven en een verrassend einde.

Het derde verhaal was min of meer een thriller waar erg veel in gepropt werd. Niet slecht trouwens.

Verhaal vier vond ik ronduit slecht en de rest heb ik gelaten voor wat het was, het werd behoorlijk science fiction-achtig en daar heb ik totaal niets mee.

Het hele boek komt op mij over als één grote stijloefening. Ik zal niet zeggen dat Mitchell die stijlen niet beheerst maar ik vond de overgangen te groot, het werd verwarrend.

Persoonlijk begrijp ik niet waarom deze constructie werd toegepast. Ook al worden de verhalen onderbroken, het blijft een verhalenbundel. Ik heb de verhalen dan ook achterelkaar gelezen en niet zoals het boek het 'voorschrijft'.

De juichende recensies verbazen mij. Is het door de constructie dat het zo de hemel in geprezen wordt? De constructie is inderdaad apart maar persoonlijk zie ik niet in waarom. Het zorgt er niet voor dat er puzzelstukken in elkaar vallen. Ik zie het als een onderbreking van een verhaal dat naderhand gewoon doorgaat. Er zijn een paar grapjes uitgehaald door in de verhalen kleine details van voorgaande verhalen toe te voegen maar eigenlijk draagt het niets bij...

Jammer, ik had me erg verheugd op dit boek maar gelukkig zijn er nog genoeg andere boeken....

bernadet

die geen verslag maakt van dit boek

Dat zegt ze zomaar..

Ik heb het laatste verhaal nooit echt meer uitgelezen, ik miste ook die rode draad. Maar er zitten wel in ieder verhaal dingen die dan weer terugslaan op een ander verhaal, of later terugkomen..

En ik moet zeggen dat ik in recensies ook nooit het precieze verband ben tegengekomen. Een hypeboek??

De rode draad is volgens mij dat Polynesisch dagboek, er wordt steeds een beetje naar verwezen, maar echt belangrijk is het niet in mijn ogen.

Dit boek gaat nu naar PetraO. Ben benieuwd wat zij ervan vindt.

bernadet

Ik heb het uit. Ik had de afgelopen periode weinig tijd om te lezen, dus ik heb er lang over gedaan. Mijn conclusie: een goed boek van een goede schrijver. De verhalen zijn allemaal meeslepend. Het thema is de neiging van de mens om te overheersen door andere groepen in een afzonderlijke categorie te plaatsen. Dit gegeven komt in alle verhalen terug: in het dagboek van de notaris worden zwarten onderdrukt door blanke kolonisten, in Somni-457 wordt een groep mensen gefabriceerd die al het vuile werk moeten opknappen en niets mogen leren, in het verhaal dat speelt in de tijd als de mensheid geheel in verval is geraakt komt een gewelddadige stam voor die alles en iedereen onderwerpt. Kenmerkend is ook dat de onderdrukten ofwel voor dom aangezien worden of bewust worden weggehouden van kennis. Dat is de rode draad.

Blijft de vraag over of de gekozen constructie echt noodzakelijk was. Ik denk van niet. Het onderbreken van de verhalen komt geforceerd over, omdat je niet echt de kennis uit het ene verhaal nodig hebt om het volgende te kunnen plaatsen. Ach, het is weer wat nieuws, denk ik dan. Maar lezenswaard is het boek zeker. Alleen, helemaal op het einde, had ik er eigenlijk wel genoeg van, dus misschien had het boek een bladzijde of 100 korter gekund.

Daar ben ik het helemaal mee eens: dat die vorm niet nodig was en dat het korter had gekund.