David Mitchell: Wolkenatlas

Ha ha wat grappig! Dat zal vast zijn bedoeling niet geweest zijn!

Maar wat de toegevoegde waarde is van deze vorm, verhalen in twee stukken, om andere verhalen heen,. ik weet het niet. Het is apart, dat wel.

Ik vond (de?) twee andere boeken die hij geschreven heeft fantastisch, dus ik zal uitkijken naar de wolkenatlas. Ik ben wel benieuwd of die vreemde volgorde voor mij werkt.

als ik het zo een beetje hoor is het net als de trieste tijgers van cabrera. Daar zijn het ook "gehakte" verhalen. Daarom lees ik door. Misschien komt alles nog eens tesamen?

Inge

Ik kreeg dit boek tot mijn verrassing. En ik kan niet anders zeggen..een bijzonder boek!

De eerste vier (en dus ook de laatste vier) verhalen heb ik verslonden. Met de middelste twee had ik wat meer moeite Omdat die stijl me veel minder ligt.

Maar toch..als je zo’n boek kunt schrijven waar alles aan elkaar hangt in zoveel verschillende genres, dan kunt je wel wat.

Heb het dan ook met heel veel plezier gelezen!

Wil

Voor mij een van de beste boeken die ik ooit gelezen heb. Elk verhaal is een pastiche van het soort roman dat in de periode waarin het zich afspeelt populair was en zo geeft Wolkenatlas een overzicht van de literatuur vanaf het ontstaan van het romangenre. Klinkt saai, maar de verhalen op zich zijn perfect gemodelleerd op de originelen, spannend, humoristisch, geweldig geschreven. Het mooiste van de vorm waarin Mitchell dit boek gegoten heeft (onvoorstelbaar origineel) is dat het begin van het boek zich precies in het midden bevindt. De korte zin die de hele waterval aan verhalen in gang zet is ook meteen het begin van alle literatuur, raad eens wat dat zinnetje is! Kortom een volstrekt uniek en niet na te bootsen boek, een unicum, een ode aan de vertelkunst en daar tegelijk een overzicht en een voorbeeld van. Hoe heeft Mitchell het in godsnaam voorelkaar gekregen?