Walter van den Berg - De hondenkoning (debuut)

Vind je dat niet des te erger, als hij het niet eens erg zou vinden, dat doelloze gekabbel? Zinloos bestaan zonder dat je er over nadenkt of het zin heeft?

Nee dat is niet erger, het lijkt mij erger als je je er bewust van bent want dan slaat echte onvrede toe. En helemaal erg wordt het als je dan niet weet wat je moet doen om het te veranderen.

Nu vindt hij het allemaal wel best.

Bernadet

Jij beziet het vanuit die man zelf, ik zie het meer als buitenstaander.

Wat moet er van de jeugd worden als ze allemaal zo zouden zijn?

Nou jeugd.... voorzover ik weet was Eug 27!

En ik zie het niet vanuit die man zelf maar probeer je iets duidelijk te maken wat maar niet lukt

Ik zeg dat dus heel veel mensen zo leven en daar tevreden mee zijn zoang ze hun natje en droogje maar hebben.

Dat jij niet zo wilt leven is een andere zaak.

Het boek geeft een bepaalde sleur weer zoals zoveel mensen leven.

Eug lijkt niet echt ongelukkig.

Hij weet wel dat hij gepasseerd wordt bij die baan maar maakt zich er niet echt druk om. Hij ziet hoe de populaire jongen nu leeft en ik geloof dat hij blij is dat hij niet zo leeft. (Met vrienden keten en vrouw hang erbij en is dat gekeet meer dan zat.)

Hij heeft zijn principes (niet verder met Jennifer). Hij weet wat hij kan, met die computers. En hij vindt het wel best zo.

Niet iedereen hoeft toch een carrierejager te zijn of achter vrouwen aan te zitten of buiten het werk tich activiteiten te hebben.

In jouw ogen is het saai. Maar veel mensen leven zo en dat heeft de schrijver weergegeven.

Neem bijv. Over het water... de ouders zaten ook thuis en hadden hun vaste zondagswandeling en bij de jongen zelf zat ook niet veel. Hij volgde ook maar, dat het tot een prestatie leidde was meegenomen.

Bernadet

Ik begrijp het inderdaad niet, denk ik.

Veel mensen leven zo, zeg je, dat is die zinloosheid waar Hendrik ook naar verwees dan? Als van den Berg dat duidelijk wil maken, is hij daar wat mij betreft niet in geslaagd. Het leven is er om van te genieten, dat doet Eug niet. Als hij ook niet ongelukkig is, dan is hij een erg vlak persoon, toch?

Het wil er bij mij niet in dat mensen zo kunnen leven..ben ik naïef, of wat?

De vergelijking met over het water..je bedoelt dat die ouders ook zo leefden? Dat ze binnen hun eigen grenzen bleven, weet ik nog, maar of ze ervan genoten, dat hebben we niet meegekregen. Die roeier genoot wél: van het roeien op zich en van zijn liefde voor David!

Misschien vindt hij zijn leven niet waardeloos, maar ik wel, ha ha..

Nee, echt, ik kreeg niet de indruk dat hij er nou zo blij mee was!?

Toen die collega wel naar Slotervaaart mocht en hij niet, proefde ik toch onvrede, en ook onmacht want hij deed zijn mond niet open..

Persoonlijk vind ik het inderdaad triester dat iemand zich neerlegt bij zijn lot, en niet meer de wil en het zelfvertrouwen heeft om daar iets aan te veranderen dan dat iemand daadwerkelijk echt ongelukkig is (en niet gesapig) en daar iets aan doet.

De eerste wordt geleefd, de tweede leeft.

Maar dat zegt nog niets over de zin van hun bestaan. Als buitenstaander vindt ik het bestaan van hun alletwee al zinloos. (ik hou het feit dat ze allebei hypothetisch zijn er even buiten). Maar als ik in hun huid zou kruipen, zou ik zeggen dat de tweede de ilussie heeft dat zijn bestaan ertoe doet, en de eerste zich bij zijn lamlendigheid heeft neergelegt, min of meer leeft als een zombie, het maakt hem niet uit of zijn leven zinvol is.

Hoewel hij wel een zeker onbehagen voelt.

Jij beziet het vanuit die man zelf, ik zie het meer als buitenstaander.

Wat moet er van de jeugd worden als ze allemaal zo zouden zijn?

Ik ben het met Bernadet eens dat je een 27jarige moeillijk jeugdig kunt noemen. Maar in mijn omgeving is de jeugd absoluut heel anders.

Maar wat als niemand om je geeft, je altijd de buitenstaander bent geweest enorme moeite hebt met contact maken en alle pogingen tot contact altijd eindigden in hartschrijnende afwijzing, of erger pesterijen en andere uitingen van minachting.

Het zou best kunnen dat die jongen de gevoelens van onmacht, minderwaardigheid, zelfhaat of misschien verongelijktheid uitgedrukt in maatschappelijk en sociaal cynisme, voorbij is.

Hij kan best afgestompt zijn, bij wijze van zelfverdediging altijd de makkelijkste weg nemen, en zichzelf afsluiten van de wereld.

Als dat zo is, denk ik dat zijn leven zinvol wordt op het moment dat mensen over hem lezen en zich realiseren dat de kleine uitingen tegenover mensen die zei niet mogen kunnen culmineren in het vermoorden van een individu, een kasplantje van hem maken.

(al veranderen sommige mensen daarvan in narcistische etterbakken die komen bovendrijven als dictators en manegers die worden aangewezen om een bedrijf te 'saneren')

Dat laatste klinkt enorm bevoogdend, moralistisch en ook kleinburgerlijk. Maar omdat het niet benoemd is, kan het mijns inziens toch kunst zijn.

Het wil er bij mij niet in dat mensen zo kunnen leven. of wat?

Ik kan het me ergens wel voorstellen, maar ik vraag me alleen af of dat die personen zinloos maakt, en bijvoorbeeld een persoon die populair en bij wie alles makkelijk gaat zinvol. Vlakheid... dan liever vlak omdat de wereld al het innitiatief uit iemand geslagen heeft dan vlak omdat je sociaal geslaagd bent.

M.a.w. ik weet het niet.