Anton Valens: Vis (samenleesboek augustus/september)

Ik heb even naar een uitzending van De Avonden geluisterd.

boeken.vpro.nl/personen/22545025/

Valens is zo'n 20 jaar geleden, vlak na de afronding van zijn studie op de Rijksacademie voor Beeldende Kunsten meegeweest met een kotter, dat heeft diepe indruk op hem gemaakt.

De vissers spraken nauwelijks met elkaar en als ze al wat zeiden dan verstond hij ze niet door hun accent.

Maar hij heeft veel gehad aan een boek dat hij 2e hands op de kop kon tikken. Dat was een proefschrift van ene R.v.d.Vlist (titel staat achterin het boek) Daarin werden de sociale verhoudingen op een boot besproken.

Ook had hij veel aan deze site www.visdasge.il.nl/ (punt weghalen tussen de e en de i)

De ik persoon in Vis heeft moeite met vader-zoon relaties zegt Valens. De Kunstschilder heeft ook een soort vader-zoon spanning met de kapitein. De kapitein is een soort vaderfiguur. Er wordt op hem afgegeven maar hij wordt ook gerespecteerd.

Frappant is dat er vaak een beetje met schaamte over het vak kunstschilder geschreven wordt. Inderdaad heeft Valens zelf dat gevoel ook wel een beetje. De werelden van een kunstenaar en het gewone leven vallen niet of moeilijk te verenigen. Het is balanceren tussen dromerigheid en het rauwe leven zoals goed te merken is in Vis.

---

Het verhaal zelf is dus pure fictie maar Valens heeft wel geput uit bronnen om het geloofwaardig te maken.

Zijn eerdere boeken waren meer gebaseerd op de werkelijkheid.

Dettie

Die afstandelijkheid, ik denk dat het aan de aanwezigheid van de vader ligt? Fred moet de zoon van zijn vader zijn, niet de vriend van zo'n watje (want kunstenaar) als de ik-persoon.

Ja..dat zou wel eens een hele goede verklaring kunnen zijn.

Dat wat jij citeer uit de avonden is ook mooi Dettie, dat die vissers nauwelijk met elkaar praten op die boot.

Dat is toch wel de indruk die het meest blijft hangen na het lezen van dit boek, dat het een wereld op zich is, met een totaal andere "wereldorde"dan aan de wal, andere codes, ongeschreven wetten en verhoudingen, en dat je daar als buitenstaanders, laat staan als kunstschilder, totaal buiten valt.

Wil

Ha ja, dat zal ik niet weten dat hij schildert! Ik zeg het notabene in mijn verslag...

Maar hij is mee geweest op zo'n kotter, zeg je. Dat is genoeg om het boek een autobiografisch aspect mee te geven: hij kent de sfeer. En die heeft hij dan dus versterkt door dat boek. Ik ging er ook niet van uit dat hij precies dit avontuur had mee gemaakt.

Eigenlijk is dat verhaal helemaal niet zo belangrijk, het gaat om de sfeertekening.

O Marjo, ik vond je juist zo poëtisch en zag het niet dat je het letterlijk bedoelde.

Valens heeft zijn woorden met zorg gekozen, hij schildert als het ware de scènes. Oftewel: hij schildert de zee.

Prachtig gezegd van je vond ik.

Hij is dus meer dan 20 jaar geleden met zo'n kotter meegeweest. Is het dan evengoed een autobiografisch aspect? Als hij schrijft ik sprong op de fiets, is dat dan ook een autobiografisch aspect vraag ik me ineens af. Ik vond erg leuk dat hij de reisverslagen van die vidas... site had gelezen en delen had 'gebruikt' Ook had hij door de jaren heen wel een interesse voor de visserij en schreef aldoor mooie zinnetjes op die in hem opkwamen. En uiteindelijk hebben wij dan het plezier daarvan, wij kunnen meegenieten van zijn interesse en prachtige zinnen.

Inderdaad Marjo, de sfeer blijft je bij, het is alsof je zelf ook aan boord bent geweest.

Dettie

Vis is hier bij de bieb nog altijd in bestelling. Zal wel bedorven zijn tegen dat ie aankomt. :mrgreen:

Ik kan hem opsturen, Berdine?