Herman Koch: het diner

Ik had je conclusie wel begrepen, Marjo, een eerlijk standpunt dat zegt, hoho, ik zou het niet weten.

Wel, ik ook niet.

Maar ik probeer me een beetje in te leven in die familie van de roman, spijtig genoeg voor heel wat mensen een realiteit, - al hoeft het niet altijd over zulke zware feiten te gaan - een balletje op te werpen en wat ogen te openen.

Daarom zei ik dat er misschien een bredere discussie door het boek kan ontstaan.

Ik denk hierbij aan het woord 'mededogen', met de familie bedoel ik.

Een verouderd woord, dat ik meende terug te vinden bij Herman De Coninck, een dichter.

Helaas, ik vond enkel de woorden 'altegader' en 'schoot (van ons gezin)' in een gedicht over zijn vader.

Misschien ook toepasselijk.

mira

Heb net Het diner van Herman Koch uit. Een boek wat leest als een trein, en wat nog steeds in mijn hoofd zit.

In eerste instantie lijkt het boek te gaan over de rivaliteit tussen twee broers, waarbij de jongste broer letterlijk alles (wie noemt een bepaalde film het eerst, wie heeft het restaurant gekozen etc.) tot competitie lijdt. Vrij lastig, want zijn broer is de beoogde nieuwe minister president, dus er valt heel wat te beconcurreren. Misschien is het ook wel een mannending, want ergens in het boek blijkt het zelfs relevant dat de wildvreemde meneer in de toiletten harder en sneller plast als de ik persoon. Wat mij toch totaal onrelevant lijkt.

Later in het boek verschuift de focus van het boek meer naar het dilemma waarin de beide ouderechtparen gesteld worden na de daden van hun zonen.

Wat mij betreft was het dilemma op zich niet iets wat ik zelf mee aan het afwegen was. Ik zou zeggen..bij kop en kont pakken die jongens en op het politiebureau zetten. Maar ik heb geen kinderen, misschien denk je er in dat geval toch wat anders over. Wat maakte dat ik toch erg mee ging in de denkprocessen in hun hoofden was het psychologische proces wat ik heel knap beschreven vond. Aan alle kanten word de daad gerelativeerd en verontschuldigd met de meest onnozele argumenten..ja maar het stonk er ook zo..alsof dat ook maar enigszins een excuus is.

Als je verder wilt leven met daden en toch jezelf in de ogen wilt kijken moet je op de een of andere manier de daad kleiner maken en dat proces beschrijft Koch heel erg goed.

Niet dat ik het begreep, integendeel, maar i k begreep wel dat je wel zo móet denken wil je verder leven.

Op het einde van het boek hield mijn inlevingsvermogen wel op, ik kan niet te veel over het boek vertellen hier, maar als met name de moeders twee keer actief ingrijpen en nog meer leed veroorzaken houd het in mijn hoofd wel op. En misschien is dat ook wel het onvoldane gevoel waar eerder in dit topic over werd gesproken.

Mira heeft het over meededogen de nabestaande van het slachtoffer. In het boek, of beter gezegd in de hoofden van de personages, is daarvoor totaal geen ruimte, sterker nog, ook niet voor het slachtoffer zelf, meerdere keren wordt gesuggereerd dat het haar eigen schuld was..als je daar gaat slapen, dan vraag je er toch om. En in hun hoofden is er letterlijk niets aan haar verloren, het scheelt weinig of ze hebben de maatschappij juist een dienst bewezen.

Bij mij, en ik denk dat dat ook de bedoeling was, werkt dat uiteindelijk toch omgekeerd uit..juist door dat weglaten van haar leed en wie zij was zat ze bij mij wel steeds sterker in mijn hoofd en werd de verontwaardiging ook sterker, terwijl het tegendeel juist bepleit werd.

Al met al zeer de moeite waard dit boek. En het heeft ook een goede spanningsopbouw..ik bleef lezen.

Wil

Wat een prachtig boek is Het diner van Herman Koch! Wanneer je eraan begint, kun je niet meer ophouden met lezen!

Het is knap van Koch dat hij de lezers aan het denken zet; want de thematiek van het boek blijft nog een tijdje bij de lezer in het hoofd hangen.

Wat ik jammer vind is dat Koch er voor gekozen heeft om de vader aan een - niet genoemde - erfelijke ziekte te laten lijden. Door deze ziekte gedraagt de vader zich regelmatig gewelddadig. En is het gedrag van zoon Michel te verklaren.

Een erfelijke ziekte als verklaring voor zinloos geweld...

Interessant is de rol van moeder Claire: zij heeft in het verleden een vruchtwaterpunctie laten doen en wist dat haar ongeboren baby drager was van de erfelijke ziekte.

Blijf je als moeder zo'n kind door dik en dun verdedigen?

Jeannette

Wat ik jammer vind is dat Koch er voor gekozen heeft om de vader aan een - niet genoemde - erfelijke ziekte te laten lijden. Door deze ziekte gedraagt de vader zich regelmatig gewelddadig. En is het gedrag van zoon Michel te verklaren.

Een erfelijke ziekte als verklaring voor zinloos geweld...

Mensen met suikerziekte (kan erfelijk zijn) kunnen erg agressief worden als hun suiker te laag wordt, het zou zomaar kunnen...

Dettie

Een erfelijke ziekte als verklaring voor zinloos geweld...

Ten dele dacht ik.

Ik denk dat die ziekte niet voor niets zo laat in het boek naar voren komt,

zodat je gedwongen wordt een kanteling in je hoofd te maken óf dat (die ziekte) inderdaad verschil maakt.

En natuurlijk maakt dat verschil, vooral ook in de manier waarop er mee omgedaan wordt, het toaal achteloos omgaan met de gevolgen. En ook in de daad op zich. Maar die neef zonder ziekte deed precies hetzelfde, het enige verschil is dat híj wel last had van de conseqwenties, er slecht uit zag, slecht sliep etc.

En die moeder, wat mij betreft doet die ziekte daar niets aan af, haar rol aan het einde kon ik zo ie zo slecht navoelen.

Behalve dan het koste wat het kost je kind willen beschermen.

Willeke

Misschien een idee om bij de tekst van Jeanette een verklapper te zetten??