Erwin Mortier: Godenslaap

Ik heb het eindelijk uit. Ik blijf helaas bij mijn eerdere mening.

Een kunstwerk qua mooie zinnen. Wat dat betreft een uniek boek! Maar nauwelijks verhaal, een verzameling herinneringen, die geen spanning oproepen, geen aandrang bewerkstelligen om snel verder te lezen omdat je weten wil weten hoe het verder ging. Te afstandelijk.

Ik kan me niet herinneren dat ik van een boek dat ik echt "mooi" vond of "goed", bepaalde stukken als hoogtepunten of als "het mooiste deel" te kunnen benoemen. Voor zover ik me herinner vond ik dan het totale boek geweldig. Maar dat kan helemaal aan mij liggen.

Over Godenslaap heb ik dezelfde mening als Berdine.

Ik heb optimaal genoten van de perfecte taalbeheersing die Erwin Mortier consequent vasthoudt in dit boek. Zijn (soms) lange zinnen uiten zich vaak in prachtige poëzie, maar.....

ruim 400 bladzijden was voor mij toch een beetje te veel van het goede. Ik kwam maar niet in het verhaal en kreeg geen binding met de personen.

-Nergens, behalve misschien in de poëzie en heel soms in de muziek, heb ik een inniger verstrengeling van iets met niets ervaren dan in het kantwerk dat daar in die begijnenburchten van de speldenkussens der juffers afdroop en in melkwitte watervallen afdaalde naar de rieten manden aan hun voeten, over de randen stroomde en uitwaaierde over de plankenvloeren, zodat, in het bijzonder op dagen van heel dichte mist, die vertrekken, waar alleen het zachte getik van de klossen te horen viel, me niets minder leken dan de geheime kraamkamers van onze nationale nevel.-

Prachtzin, die me eeuwig bij zal blijven!

Misschien is Godenslaap wel een boek dat je meerdere keren moet lezen; mooischrijverij op en top. Mezelf kennende verwacht ik dat dit niet zal gebeuren. Ik heb ruim twee weken over dit boek gedaan, dat overkomt me niet vaak.

Toch fijn dat Mortier als samenleesboek onder de aandacht is gebracht, anders zou ik het nooit gelezen hebben.

groetjes, irene

Ik kan me niet herinneren dat ik van een boek dat ik echt "mooi" vond of "goed", bepaalde stukken als hoogtepunten of als "het mooiste deel" te kunnen benoemen. Voor zover ik me herinner vond ik dan het totale boek geweldig. Maar dat kan helemaal aan mij liggen. Glimlach/Smile

Ja dat heb ik wel eigenlijk. Bij Over het water staan vooral me de 'beelden' bij dat de twee jongens in perfecte harmonie aan het roeien waren en de trainer langs de kant liep om aanwijzigen te geven.

Ook het bezoek aan de trainer staat me nog bij. Dat waren voor mij hoogtepunten.

Hadden jullie niet dat jullie wilden weten hoe het met Helena en haar fotograaf zou gaan? Of zij wel veilig die autorit konden maken? Hoe het na de oorlog zou gaan?

Dettie

Nee daar heb ik geen seconde bij stil gestaan. En de fotograaf dat bleef toch maar een vaag figuur, een karakter had ie eigenlijk niet. Zelfs Helena's karakter kwam niet echt uit de verf. Een beetje arrogant, egocentrisch, op vrijwel iedereen om zich heen neerziend. Meer kon ik er niet van maken.

Volgens mij ging het daar ook helemaal niet over. Het ging om de mooie beschrijvingen. Dat is 100 % gelukt.

Dat de personages op zich niet helemaal 100 % uit de verf komen, daarin wil ik nog wel met je mee gaan,

maar ik vond het toch óók wel gaan over de Eerste Wereldoorlog, en over de kringloop van het leven. En over de verloop van twee levens, het verhaal op zich dus.

Los van alle mooie zinnen.

Willeke

Ik denk dat ik deze maand niet aan dit boek toekom om een verslag te maken. Het ligt apart voor als ik er de tijd voor heb.

Ik was al wel ver, maar ik heb het niet uit, en ja, nu ben ik dus het verhaal kwijt. Dat blijft inderdaad (nog) niet hangen.