Erwin Mortier: Godenslaap

Ik durf het hier haast niet te melden..., maar ik ben na 100 bladzijden gestopt met Godenslaap.

Prachtig, poetisch taalgebruik. Absoluut. Maar het verhaal ontwikkelt zich zo traag!

Meestal lees ik nog een uurtje in bed voor het slapen. Ik ben bewust overdag met het boek gaan zitten, maar het boeit me niet genoeg...

Ben ik de enige die moeite met het boek heeft?

Jeannette

Nee Jeannette, ik heb er ook de grootste moeite mee...

Precies wat je zegt: Prachtige taal. Iedere zin is een compleet, afgerond, kunstwerkje. Maar er is eigenlijk geen verhaal. Naar mijn idee kun je het boek openslaan, willekeurig waar beginnen en het is te volgen.

Het is te perfect, het leeft niet. Het woord "klinisch" komt in me op, maar dat is het toch weer niet echt. En in de chat had ik het over "anekdotisch" en dat is eveneens niet echt waar.

Ik vrees dat we Mortier zelf moeten vragen om het juiste woord, want die weet overal exact het juiste woord voor te vinden.

Het is een meesterwerk, zonder meer, maar eentje waar ik van de buitenkant tegenaan kijk en waar ik niet ìn kan kruipen. En dat laatste vind ik nou net zo heerlijk aan lezen.

Ik ga het wel uit lezen, maar iedere dag een stukje. Soms zijn er wel stukken die me eventjes meeslepen hoor, met name als er wat dialoog - en dus een paar levende wezens - aan te pas komt.

Ja ik vond het wel een verhaal. Ze vertelt over haar leven, welke grote invloed haar man had, juist omdat hij fotograaf was zag hij veel.

De impact van WOI. Hoe ze aankijkt tegen zichzelf en haar schrijverij.

In mijn hoofd zit in ieder geval een compleet verhaal.

Dettie

Vrijdag op de chat hadden we een uitgebreidde discussie over dit boek jeanette. Precies over wat jij nu zegt.

Al waren de meningen verdeeld. In had in het begin ook moeite om in het verhaal te komen, omdat ik alsmaar naar de prachtige zinnen zat te kijken en zo het verhaal vergat. Maar in de loop van het boek werd dat beter en kwam ik meer in het verhaal. Er is een zekere afstand, maar ik vond het zéker wel echt een verhaal. Net wat Dettie zegt, zi zit het in ieder geval wel in mijn hoofd.

Ik vond het zelfs nadrukkelijk een geheel, niet zozeer omdat het verhaal helemaal van a naar b loopt maar om de thema's van geboren worden en dood gaan, leven en dood, dochterschap en moederschap, vergankelijkheid en de fases van het leven . Hoogtepunt wat mij betreft zijn de stukken met Rachida en dan vooral het begin.

Wil.

Voor mij was de rondrit het hoogtepunt. Eerst door die colonnes en dan 'even' verderop volmaakte rust. Bloeiende weidevelden, vlindertjes enz. zo'n contrast.

Ook dat huis waar de stenen uitgespuugd waren staat in m'n geheugen gegrift.

Dettie

Ik ben afgelopen dinsdag in dit boek begonnen en weet eerlijk gezegd nog niet wat ik ervan vind. Ik verdwaal nog teveel in de ellenlange, wel mooie zinnen en zit nog steeds niet (terwijl ik al op ongeveer bladzijde 140 zit) in het verhaal.

Eerlijk gezegd was ik hier al bang voor. Ooit ben ik begonnen in het boek Marcel van Mortier, en daar kwam ik ook al niet doorheen.

Niet echt mijn stijl.

Ik probeer het boek uiteraard wel uit te lezen.

groetjes, irene