Harry Mulisch - Twee vrouwen (Het 'Nederland leest'-boek)

Ik heb de film gekeken. In de film waren ze wel duidelijk gek op elkaar. Het verhaal vond ik prachtig.

Het Orfeus en Oidipous verhaal ken ik niet dus daar kan ik niets zinnigs over zeggen.

Waarom is deze liefde fataal? Een liefde kan toch nooit té erg zijn? Of ben ik nu naief?

Voor mij is het eerder het verhaal van de man die zijn grote liefde, die hij meent gevonden te hebben, niet wil delen. Zij moet van hem alleen zijn.

Dettie

Romantisch, Dettie! Ik dacht juist dat hij gewoon ontzettend kwaad was, vanwege het verraad. Kwaad en jaloers op zijn ex.

Zoals Dettie heb ik het niet gelezen. Die man was in de ban van Sylvia, die kennelijk een magische aantrekkingskracht had op mensen. Hij liet alles in de steek voor haar, denkend dat hij zijn bestemming heeft gevonden. Dan blijkt dat ze hem als spermadonor heeft gebruikt. Vernederender kan het niet, eigenlijk. Maar de nadruk ligt niet op de moord door de man, maar op het verlies van Laura. Die liefde van Laura voor Sylvia is fataal omdat Sylvia meedogenloos is, zo meedogenloos dat het lijkt alsof ze niet echt bestaat (ze gaat bijvoorbeeld zonder meer bij Laura inwonen, zegt alleen 'Ja, goed' als ze dat vraagt. Verder verschilt Laura nogal van Sylvia wat leeftijd en wat sociale status betreft. Laura verlaat haar comfortabele positie, door het aan te leggen met een vrouw, die bijna nog een kind is. Ze is voorts helemaal in de ban van Sylvia. Al het andere raakt op de achtergrond. En dat kan nooit goed gaan.

Ik heb het boek inmiddels uit en ik heb het ook zo begrepen als Petra, de man is totaal vernederd.

En het gaat inderdaad om een fatalistische liefde, je voelt vanaf het begin dat dit niet goed kan aflopen.

In zijn algemeenheid vond ik dit niet Mulisch zijn beste boek, maar wel een boek wat het (her) lezen waard was.

Groetjes,

Willeke

Het waren niet alleen de mensen die hen kenden die hen uitscholden en verguisden. Weet je nog die twee jongens die hen probeerden te versieren? Als ze dan weg gaan worden ze meteen uitgescholden. Nou, ik heb zoiets ook wel eens gedaan met een vriendin (niet lesbisch) en werd ook niet uitgescholden.

Ik vind toch dat Mulisch het erbij had moeten zeggen dat ze 'duidelijk een stel waren, zoals jij zegt, Petra.

Ik (wel lesbisch) werd in die jaren regelmatig uitgescholden op straat of waar dan ook. Dan hoefde ik niet eens te doen of ik me liet versieren, want dat deed ik nooit (ik zou me kapot verveeld hebben). Ik hoefde er helemaal niks anders voor te doen dan over straat lopen. Kennelijk viel mijn gebrek aan adoratie voor de heren der schepping nogal op en dat kon sommige van hen echt heel nijdig maken.