Harry Mulisch - Twee vrouwen (Het 'Nederland leest'-boek)

Ik ben het met Marjo eens, dat dit een raar soort liefde is. Hoe kun je iemand zoveel verdriet doen, door haar te verlaten voor haar ex, al weet je dat het maar tijdelijk is. Laura wist tenslotte nìet dat het maar tijdelijk zou zijn. Het was toch veel simpeler geweest om maar een beetje rond te slapen met geschikte kandidaten? Was ze dan bang dat Laura een kind van een onbekende vader niet zou accepteren? En hoe zou Laura reageren op een kind dat ten koste van zoveel verdriet voor haarzelf, zou zijn verwekt? Beetje lichtzinnige actie van Sylvia.

Op mij kwamen de personages ook niet levensecht over. Daarvoor waren de dialogen te zorgvuldig, te formeel. Zinnen als "Wat bezielt je, Sylvia?" of "Zo, Sylvia, wees lief en wacht bij de fontein...." vind ik persoonlijk geen gesprekstoon tussen twee geliefden. Bij de laatste zin zag ik onmiddellijk een schooljuffrouw en een kind voor me.

Ook ik verbaasde me over het feit dat ze overal voor een stel werden aangezien. Ik ben net zo naiëf als Marjo Ik zie zelfs nu nog nooit een stel.

Maar misschien ligt de waarde van het verhaal meer in de grote lijnen, die je er zonder kennis van de oude Grieken niet zo gemakkelijk uit haalt? Misschien lees ik het verkeerd als ik een gewoon verhaal wil lezen over twee gewone mensen met een grote liefde?

Ik elk geval heb ik toch weer eens een Mulisch gelezen, die alweer niet uitnodigt tot het lezen van nog een boek, hoewel ik dit qua taal wel mooi geschreven vond.

Wij lezen verkeerd, Berdine!

Afgelopen zondag op de leeskring werd ik weer eens erg meewarig aangekeken toen bleek dat ik absoluut niet houd van boeken waar ik in moet gaan zitten zoeken naar symbolen en metaforen.

En nu zit ik hardop te lachen hier! :lol:

Dettie

Ja ja lach jij maar!

Het is dat ik stevig in de grond geplant sta, ik zou nog gaan denken dat er iets goed fout zit met mij!!

Ik merk wel dat ik het boek ook maar eens moet gaan lezen. Volgens mij verschilt het toch wel aanmerkelijk met de film.

Dettie

Voor mij is dit een mindere Mulisch.

Als ik van tevoren de titel niet had gelezen, was het me niet duidelijk geweest, dat we hier met twee vrouwen te maken hebben! En nog met die titel in het achterhoofd, duurt het lange tijd voor dat Mulisch de lezer duidelijk maakt dat we met vrouwen van doen hebben. Nergens lees ik typerende aanduidingen, overigens zonder dat het een cliché wordt, want dat is een val waar je snel intrapt. Erg vaag dus. Ookal mag deze Laura kunstzinnig zijn aangelegd, dan nog, vind ik die technische, geometrische blik op zaken bepaald niet vrouwelijk. Dat is typisch mannelijk, vrouwen leggen niet zo zwaar de nadruk erop, die kijken meestal veel losser en minder strak naar dingen.

Ook vond ik de manier waarop Mulisch deze stormachtige liefde beschrijft merkwaardig. Bij mij kwam ze niet als stormachtig over, eerder als een knipperlicht dat aan en uit gaat. Ik vond deze beschrijvingen ook geforceerd, krampachtig. Voor meer commentaar zou ik het verhaal opnieuw moeten lezen.

En reagerend op de vermeende symbolische duidingen. Naar mijn idee, zijn die zo vaag op de achtergrond aanwezig, dat de lezer die niet eens opmerkt. Dus ik ben het met Marjo eens, dat je die symboliek niet nodig hebt, om van het verhaal te genieten. Mulisch heeft verzuimd het in het verhaal te verankeren.

Ondanks deze kritische opmerkingen vond ik het verhaal zeker boeiend.

En zal het zeker nog weleens uit de kast trekken.