Sándor Márai - De gravin van Parma (Samenleesboek februari/maart 2005)

Hallo Marjo,

Dat je niks met Marai kan aanvangen, kan ik me goed voorstellen. Het is gewoon jou stijl niet. Dit is absoluut mijn stijl en daar ga ik dan ook volledig in op! Je houdt van verhalen die opschieten. Dan weet ik nog een schrijver die absoluut niks voor jou is: Marcel Proust!

Ik houd veel van verhalen die zich langzaam ontwikkelen en zweven als gedichten. Dit is daar een goed voorbeeld van. En natuurlijk Het Parfum, een van mooiste boeken die ik heb gelezen.

Ingaand op jou commentaar op de hoofdpersoon, vraag ik, moet je altijd sympathie kunnen opbrengen voor de hoofdpersoon? Juist als dit niet gebeurt, vind ik dat juist weer spannend.

En in dit verhaal van Marai zit de hoofdpersoon geketend aan de liefde. De afwijzing van de vrouw betekent pijn voor zowel de vrouw als de man.

moet je altijd sympathie kunnen opbrengen voor de hoofdpersoon? Juist als dit niet gebeurt, vind ik dat juist weer spannend.

Ja dat zat ik me ook te bedenken tijdens het verhaal..ik vond het zo n ontzettend vervelende man,

en toch vond ik het verhaal prachtig,

dat kan dus blijkbaar.

Bij Het Parfum is dat eigenlijk ook zo, dat is ook niet bepaald iemand waarm je uit sympatie mee identificeert,

en toch vind ik dat een van de intrigerendste boeken die ik heb gelezen.

Wil

Dat die hoofdpersoon misschien niet zo aardig is maakt me niets uit.

Het is alleen de langdradigheid waar ik op afknap.

Proust heb ik nog nooit geprobeerd, zal het dus maar niet doen!!

Ja die Casanova is een blaaskaak, ik denk dan voor zo'n hork zou ik nooit vallen maar je weet het niet he... Ik vind het eigenlijk een zielig mannetje, zo overtuigd van zichzelf.

De graaf is een heel ander geval. Hij kent zichzelf goed en komt over als een écht wijs mens. Casanova doet zich wijs voor en daar zit het verschil. Ik vond de overdenkingen van de graaf en de handelingen van de gravin schitterend!

Bernadet

En in dit verhaal van Marai zit de hoofdpersoon geketend aan de liefde. De afwijzing van de vrouw betekent pijn voor zowel de vrouw als de man

Pijn voor de vrouw denk ik wel. Maar voor de man? Ik weet het niet, ik geloof dat deze man boven alles zichzelf lief had. Ik kreeg meer het gevoel dat hij de graaf een enorme hak zette en daar plezier aan had. Ik dacht niet dat hij werkelijk verdriet had om haar.

Bernadet

Voor zover ik me er mee mag bemoeien (ha ha) geef ik je gelijk, Bernadet. Ik zei als "de bedrieger bedrogen". Ik denk beslist dat Giacomo als hij al "verdriet"voelt dat alleen voelt omdat het hem niet gelukt is haar te veroveren. Maar verder: huppetee, het dienstmeisje en meneer lacht al weer. Ben ik nu te cynisch?