Ricus van de Coevering - Sneeuweieren (debuut)*

Maar dit is ook weer niet altijd waar.

Ja en dat maakt het juist ook allemaal zo moeilijk, soms vind ik dat omfloerste ook leuk/goed. Dus hoe je nou moet zeggen waar je echt van houdt om te lezen is haast niet te doen.

Dettie

De roman Sneeuweieren van Ricus van de Coevering wordt uitverkoren voor de reeks 'Schrijvers van Nu', de langstlopende literaire reeks in het Nederlands taalgebied, zo maakte de grootste boekenclub van Nederland en Vlaanderen bekend.

Lees verder www.boekennieuws.com/2008/05/ricus-van-d...ng-verkozen-tot.html

Dettie

Een parel van een boek!

Eenvoudig geschreven: in het eerste deel lijkt het wel alsof je een jeugdboek in handen hebt. Het tegendeel is waar. Alles klopt: de stugge, onbeholpen Harm die alleen maar oog voor zijn kippenren heeft, de gevoelige wat vereenzaamde Olga en hun intelligente, dwars wordende geadopteerde puberzoon David: prachtige geportretteerde schetsen!

Het tweede deel laat vele flashbacks zien: alles komt weer terug: de erbarmelijke situatie van de ren, de verslonzing van Olga, de eieren, de eierschalen, de sneeuweieren (wat knap gevonden overigens, deze titel!).

Wat mij ook zo aansprak was de verschijning van kater Mozes...alsof David weer is teruggekomen:

"Hij zou in een volgend leven wel een roofdier in Afrika willen zijn. Een leeuw, een tijger of desnoods een kater. Voor zijn verjaardag had hij eens een kat gevraagd, maar hij mocht er geen van zijn vader, die bang was dat het beest de kippen zou opjagen".

"Buiten op de mat had ze tot haar verrassing een katertje gevonden, zo klein als haar handpalm. Nadat ze het slijm uit zijn oogjes had geveegd, wandelde ze het donkere erf op, lieve woordjes prevelend. Ergens moest er een poes liggen die hem zojuist had gebaard. Niets bijzonders was te zien of te horen en ze fluisterde:"Ja, het is koud buiten, niet...? Het is koud buiten, niet,...Mozes?"

Een hele mooie, aangrijpende roman, je wordt van het begin tot het einde meegesleurd in het verhaal. Prachtig debuut!

groetjes, irene

de stugge, onbeholpen Harm die alleen maar oog voor zijn kippenren heeft

Vond jij dat irene? Zelf had ik het idee dat Harm ook zijn gevoel niet kwijt kon. Olga en Harm hielden hun gevoelens veel te veel voor zich. Ze praatten niet met elkaar, en waren alle twee erg eenzaam vond ik.

Ik ergerde me ook aan de passieve houding van Olga. De hele dag is ze al ongerust maar doet niets... gaat zelfs naar het dorp. Waarom toen niet gezocht naar David? Ze handelt alsof ze totaal afhankelijk is van Harm... Dat ergerde me. Maar ja, als een verhaal je kan laten ergeren dan is het goed.

Het tweede gedeelte werd mij een beetje te zweverig, té bizar.

Maar dat is persoonlijk. Veel mensen vonden dat tweede gedeelte juist zo mooi.

Dettie

Ik vond het ook een mooi boek. Het begin een beetje te klinisch, te amateuristisch zou ik bijna zeggen, maar gaandeweg werd het beter (of ik raakte er aan gewend!) Ik vond het tweede deel zeker zo goed. Hoe Olga totaal ontredderd in haar godsdienstwaan vlucht. Een laatste strohalm om niet helemaal ten onder te gaan. En hoe niemand, haar ouders niet, haar schoonzus niet, haar man ook niet, in de gaten heeft hoe diep ze in die put wegzakt. Het verhaal achter het zoveelste krantenbericht over verwaarloosde dieren, waarvan iedereen zegt: "tjee, dat zoiets kan gebeuren" en zo "iemand moeten ze opsluiten".

Haar man had sowieso niet in de gaten hoe diep de pijn was van zijn vrouw en hoe bang ze was haar enige kind te verliezen.

Net zo goed als zij zijn pijn niet zag.

Ik ergerde me aan haar 'slaafse' houding. Ga dan zingen dacht ik, en ga dat kind zoeken als je zo ongerust bent.

Ik begrijp, of weet het niet meer, ook niet helemaal hoe het kan dat zij zover komt, kijkt niemand naar haar om? Heeft niemand in de gaten hoe het met die kippen gesteld is? Dat gebeurde niet van de een op andere dag.

Ze zong toch in die kerk als ik me goed herinner, kwam niemand van dat koor eens kijken?

Ik hou niet echt van dat 'zweverige'. Ze sloeg helemaal door maar op de manier zoals dat beschreven werd, daar houd ik persoonlijk niet van. Het werd me té zweverig.

Ik vraag me ook af als het boek Knielen op een bed violen niet zo'n hype was geworden of dit boek dan ook zo bejubeld zou worden.

Dettie