Hallo Bianca,
Dat hangt er dus vanaf. Een boek wat niet makkelijk leest, wat zelfs aan de saaie kant is, zal ik eerder wegleggen, dan een boeiend exemplaar.
Als er niet de lang tussen zit, kan ik meestal wel moeiteloos het verhaal vast houden. Als het spannend is kan het ook voorkomen, dat ik er in doorlees tot einde, als het tenminste niet 600 bladzijden zijn! Ik kan me nog goed herinneren (ik heb namelijk vroeger op de leeskring site naast literatuur, ook bij het thriller/horror forum gezeten) dat ik begon in een boek van de meesterschrijver van griezel/sci fi romans Whitley Strieber, dat was Verboden Gebied en daar heb ik gewoon in doorlezen tot ik het uit had. Ik kon het gewoon niet meer wegleggen, heb alleen thuisdoor geluncht, om meteen weer verder te lezen. Dat waren 300 bladzijden. Daar heb ik toen geloof 6 uur overgedaan.
Bij mij gaat het lezen alsvolgt in zijn werk.
Als ik aan een boek begin, krijg ik daar opeens beelden bij, opgeroepen en vormgegeven door mijn eigen fantasie. Dat heb ik niet meteen in de gaten, tijdens het lezen, ontdek ik ineens dat mijn geest die beelden projecteert. Die beelden, die per boek uniek zijn, hou ik vaak moeiteloos vast. Lees ik 4 of 5 dagen later weer door, springen die zelfde beelden, meteen als ik weer doorlees, in mijn geest te voorschijn. En zo kan ik dat bij meerdere boeken tegelijkertijd vasthouden.
Bv nu bij Dostojewski's Gebroeders Karamasov vind ik het verhaal zo prachtig, dat het moeiteloos in mijn geheugen gegrift staat. Sterker nog toen ik de eerste keer jaren geleden dit boek een stuk van las, moet dit dusdanige indruk gemaakt hebben, dat ik jaren later moeiteloos weer in het verhaal kon verplaatsen en verschillende gebeurtenissen weer terugherkende.