Philip Snijder - Zondagsgeld (debuut)

Het heet misschien niet zo, maar ik zie hier in de straat nog steeds kinderen tikkertje en verstoppertje doen hoor!

Sorry, Marjo, het was niet de bedoeling te zeggen dat er nu niet meer wordt gespeeld.

Voor mij waren de verhalen van Snijders een herinnering aan m'n eigen jeugd. Het gesamenlijk naar en van school lopen, op straat spelen, volwassenen die in ons spel een rol hadden.

Zelf zie ik hier in de stad kinderen op straat hangen en niet met rode wangen hollen en liedjes zingen bijvoorbeeld.

Als je als volwassene wat zegt, kijken ze verstoord op. Jij in jouw wereld, wij in de onze.

Maar het zal niet overal hetzelfde beeld zijn, hoop ik.

Ik woon niet in de stad maar zie ook geen kinderen spelen. Hooguit voetballen een paar jongetjes maar daar is het dan ook mee afgelopen. En liedjes zingen doen ze al helemáál niet, schreeuwen en schelden eerder, misschien hoort dat wel bij voetbal. :

Dettie

Wonen er ook geen kinderen in jullie buurt?

Dit hier is een kinderrijke en ook kindvriendelijke wijk. En gelukkig hangen ze niet alleen voor tv en andere schermen!

Hier wonen best veel kinderen. Dat zie je vooral als er iets wordt georganiseerr, zoals avondvierdaagse.

Over kindvriendelijk, het woord bestond in de 60er jaren niet eens. De huizen waren klein, dus daarom speelde je ook altijd buiten.

Ik ben op dit moment in het boek bezig en het roept wel herinneringen op. Een vriendin van me heeft er gewoond, maar toen was de buurt al vernieuwd. Haar huis kan ik nog uittekenen en ik kan het zelfs op een luchtfoto aanwijzen. Voor ze hierheen verhuisde, woonde ze op de Nieuwe Teertuinen. Dat was daar ook in de buurt, maar daar bewoonde ze nog een echt oud huis, dat verdeeld was in voor en achterwoningen. Zij woonde voor. Het roept allemaal herinneringen op, aan hoe we uit gingen en hoe verliefd ik op haar was.

Ik vind het een mooi boek, hoewel ik het vreemd genoeg niet helemaal los kan zien van m'n eigen herinneringen, hoewel de buurt toen natuurlijk al heel anders was.