Philip Snijder - Zondagsgeld (debuut)

Dat hoop ik dan voor hem.

Het was overigens niet mijn bedenking dat een autobiografische eersteling moeilijk een opvolger zou kunnen krijgen. Jij dacht meen ik dat het om die reden niet op de shortlist zou kunnen komen.

Daar staat het nu toch, dus ik vroeg het me af, wat jullie daar nu over denken.

Ik wacht af..

Bij dit boek had ik niet echt de indruk dat het om een autobiografie ging. Maar boeken zoals die van Omar B en Erna Kramer de ex vrouw van Anton Heijboer waren echt autobiografisch. Daar verwacht ik, zeker bij het boek van Erna Kramer, niet echt een vervolg als schrijver op.

Maar ik kan er natuurlijk helemaal naast zitten.

Dettie

Ik ben wel benieuwd naar zijn volgende boek.

Ik denk, in zijn algemeenheid, dat een eerste boek wel vaak iets is waar een schrijver al zijn hele leven bij wijze van spreke op broedt..alles wat hij zeggen wilde in dat eerste boek,

in de muziek bij singer/songwriters zie je dat ook vaak..alles waar ze een leven over gedacht hebben op het eerste album,

en het tweede valt dan tegen.

Maar of dat bij Snijder ook het geval is betwijfel ik.

Ik ben wel nieuwgierig in welke richting zijn schrijverschap zich zal gaan ontwikkelen..in "echte" fictie, of in de richting van schrijvers als bv vlaamse schrijvers als Mortier of Pleysier, die ook fictie schrijven, maar bij wie je altijd iets van hun achtergrond terug leest.

Wil

Ik heb het boek ook uit....

Ik heb eigenlijk maar 1 opmerking....

Het is een mooi, beeldend geschreven boek maar ik heb me toch een paar keer zitten afvragen.... gaat dit ergens naartoe...

Blijkbaar zijn het alleen "vertellingskes"... herinneringen ophalen...

Inge

ps... het boek gaat volgende week naar..... (nog de lijst even controleren)

Ik ben ook niet onverdeeld enthousiast. Hij kan schrijven, dat is zeker. Maar voor mij was het té gedetailleerd, hoewel je daardoor wel prachtig uitgetekende personen en situaties krijgt. Ik vond het af en toe saai, de samenhang was een beetje vaag en ik miste hier en daar een bevredigend eind. Eigenlijk kun je dit boek qua inhoud wel vergelijken met De helaasheid der dingen. Daar had ik helemaal niet door dat het losse verhalen waren. Dat boek was een eenheid.

maar ik heb me toch een paar keer zitten afvragen.... gaat dit ergens naartoe...

Naar mijn gevoel nam hij langzaam afscheid van zijn jeugd en vooral van de omgeving waar hij in opgegroeid was. Het samen zingen met zijn vader (prachtig trouwens) gaf dat helemáál aan. Zijn vader was een ontwikkeld mens en vond het vreselijk tussen die familie te moeten wonen, hij kon daar zijn ei helemaal niet kwijt. De jongen ontdekt dat eigenlijk pas door dat zingen. Hij past ook niet tussen die familie.

Dettie