Philip Snijder - Zondagsgeld (debuut)

Maar voor mij was het té gedetailleerd, hoewel je daardoor wel prachtig uitgetekende personen en situaties krijgt.

Misschien staat het Amsterdamse leven/de mentaliteit te ver van je af?

Ik vond het juist erg leuk dat gedetailleerde omdat ik er veel in herkende. Het ging en was echt zo. Nu ken ik die buurt in die tijd ook, dat zal ook wel schelen.

Dettie

Nee hoor, die mentaliteit ken ik wel. Heb een aantal jaren in Amsterdam gewoond. Bovendien woonden precies hetzelfde soort mensen in onze vorige wijk. Zeer herkenbaar. Maar ik wilde gewoon dat het verhaal verder ging, ik wilde weten wat er vervolgens ging gebeuren en dan kwamen er nog een paar blz. details en moest ik wachten.......

Inderdaad een mooi boek, behalve op het laatst, als het over die vader gaat. Of lag dat aan mijn stemming? (chagerijnig).

Philip Snijder schrijft heel beeldend. Bij die tocht naar het feest in het buurthuis, en ook het feest zelf, zag ik alles voor me. Het deed me sterk denken aan mijn eigen jeugd: dat gehang van die mensen, dat soort feesten, ik herinner ze me als de dag van gisteren.

De stijl van het boek soepel, sober en aangenaam. In mijn ranglijstje met onze debuten staat deze voorlopig op de eerste plaats.

Nog een vraagje: weet iemand welk woord die vader nou zei in het boek, dat woord dat de jongen niet wilde horen?

Ik dacht het woord "scheiding".

Dacht ik ook, maar dat stond er niet (of heb ik erover heen gelezen). Maar: dat is toch geen gemeen, vals woord?