Philip Snijder - Zondagsgeld (debuut)

Tijdens de uitreiking van de Academia Debutantenprijs werd dit voorgelezen.

"De lezers hebben geoordeeld. Zij hebben een, veelal onderbouwde, kritische, goed geformuleerde waardering gegeven van de boeken die zij gelezen hebben.

Ik zal enkele quotes citeren uit de veelheid van lezersoordelen.

Philip Snijder, Zondagsgeld

· Dit boek deed me erg denken aan “growing up in the Gorbals” van Ralph Glaser. Net zo’n indringende beschrijving van een jeugd in een gesloten “asociale” gemeenschap. Ik ben benieuwd naar het vervolg op dit boek. Ik hoop tenminste dat Philip Snijder dat nog een keer gaat schrijven.

· Een komisch indringende beschrijving van een jeugd op het Amsterdamse Bickerseiland. Haarscherpe typering van een volksbuurt. “Als je niet bij eigen hoort, ben je niet van ons.”

· Goed geschreven.

· Zeer goed; levendige omschrijvingen, leerzaam en een tweede lezing waard.

· Mooi boek, herkenbaar.

· Fantastisch, hoe het leven in de arme volkswijk prachtig wordt verwoord. Er is zo een film van te maken.

· Ofschoon dit onderwerp heel wat belooft (deed me denken aan D. Verhulst) vind ik de stijl niet pakkend genoeg. De roman hield mijn aandacht niet vast.

· Voor mij de winnaar! Schrijver zet een tijdsbeeld neer dat weinig mensen zullen associëren met de “love en peace”periode van de zeventiger jaren. Goed en beeldend geschreven: je ziet de familie (familie flodder) in optocht door de wijk trekken op weg naar een familiefeest. Maar ook zeer roerend hoe een kleine jongen samen met opoe de kar moet trekken naar de opkoper die uitgerekend naast de school staat! Knap om in acht verhalen z’n volledig beeld te schetsen. Een veel belovend debuut.

· Dit moet wel autobiografisch zijn. Het is met veel gevoel voor detail geschreven. Je moet een groot observator zijn met een geweldig geheugen om zo lang na dato deze periode zo te beschrijven. Dit wordt op termijn waardevol historisch materiaal, waardevol literair materiaal is het nu al. Ik ben 500 mtr van het Bickerseiland geboren en de beschrijving van de omgeving was zo trefzeker, dat ik het water van het Westerdok kon ruiken ook al ben ik er 25 jaar niet geweest. Ik ga binnenkort nog maar eens kijken, dat moet nu wel. Ik wil Philip Snijder bedanken, hij heeft mij in ieder geval een groot genoegen gedaan.

· Slecht geschreven

· Een juweeltje! Schitterend.

· In het verlengde van Ketelbinkie en Ciske de Rat: een schelmenverhaal. In een vlotte schrijfstijl wordt de juiste toon en sfeer gezet. Heel herkenbaar voor een jochie van dat andere eiland, Rozenburg

· Onbekende wereld die rustig voort kabbelt.

· Leuk geschreven, maar voor mijn gevoel onaf.

· Voor mij de winnaar. Een mooi en geestig boek. Gaf goed de onmacht aan van het jongetje die voelt dat hij de buurt ontgroeit.

· De tocht van de familie, met grootmoeder in het midden, naar de feestzaal zal ik nooit vergeten. Geweldige sfeertekening, dit hele boek. De echte winnaar wat mij betreft.

Door de berekeningsformule van de waarderingscijfers van de lezers kunnen we eventueel een ranglijst opstellen van 1 t/m 5, maar dat hebben we nooit gedaan en zullen we ook nooit doen. Het gaat niet om een honderdste seconde, een centimeter meer of minder, een borsthaar verschil. Het gaat om een geheel van persoonlijke waarderingen van deze vijf boeken.

De lezers hebben besloten dat vandaag de Academica DebutantenPrijs en de Academica Award uitgereikt gaan worden aan Marieke van der Pol voor haar roman Bruidsvlucht."

Dettie

Die Ralph Glaser was duidelijk totaal onbekend bij Snijder. Bij mij ook trouwens.

Een van de beruchtste achterbuurten van Europa was het getto van Glasgow, de Gorbals. De herinnering aan dit slum der slums is nog altijd een zere plek op de Schotse ziel.

De Gorbals ontstonden eind vorige eeuw als pleisterplaats voor de vele, voornamelijk joodse emigranten die westwaarts vluchtten voor de onderdrukking en uitbuiting in het tsaristische Rusland en het Habsburgse rijk. De bannelingen troffen in het getto vooral antisemitisme en onderdrukking. De orde werd bewaard door de plaatselijke maffia. Werk zoeken betekende post vatten bij de fabriekspoort in de hoop dat iemand gewond afgevoerd zou worden. De ledematen van de kinderen waren vergroeid door ondervoeding en te zware arbeid.

De troosteloosheid bleef niet onopgemerkt. In de jaren dertig werd de Gorbals zelfs een favoriet gespreksonderwerp in met socialisme flirtende universitaire kringen in Cambridge en Oxford. Het proletariaat was hoogst interessant, vonden de studenten. Maar een schrijnender contrast dan tussen de Gorbals en Oxford was niet denkbaar, laat staan dat iemand van het ene uiterste naar het andere zou verhuizen.

Ralph Glasser overbrugde de kloof per fiets, zijn zuurverdiende overhemden en pyjama achterop gebonden. Rechtstreeks uit het getto maakte hij de onwaarschijnlijke sprong naar de kringen van de gegoede klasse. Alleen al deze bizarre levensloop rechtvaardigt een autobiografie. Glasser had er drie delen voor nodig. Growing up in the Gorbals (1986) beschrijft zijn jeugd in het getto, het tweede deel Gorbals Boy at Oxford (1988) gaat over zijn studietijd en Oxford in de oorlogsdagen, en hij heeft nu zijn drieluik afgesloten met Gorbals Voices, Siren Songs.

Voor het hele artikel www.nrcboeken.nl/recensie/achterbuurt

Dettie

Erg genoten van dit boek. Ik denk, dat dat voornamelijk kwam door de herkenning van de sfeer in de buurt. Ik woonde in de 60er jaren op de Oostelijke eilanden. Niet asociaal, wel armoede, saamhorigheid. Kinderen liepen in een grote groep naar school, zoals ook Snijders vertelt.

De hele buurt was je thuis, niet, zoals nu, alleen je fysieke huis. Iedereen kende iedereen en iedere volwassene had gezag over de kinderen.

Bij ons hingen de vrouwen 's avonds ook uit de ramen,met dat door Snijder genoemde kussentje. Bemoeiden zich met het spelen van de kinderen, als we een slingeraar te kort kwamen, kwam er wel een 'tante' zodat wij konden touwtje springen. Je weet wel. zo'n hele groep tegelijk. Schuilhokkie, diefie-met-verlos.

Bij ons hingen de mannen gelukkig niet op de straathoek, de meesten werkten en kwamen om zes uur stipt thuis.

Bij mij kwam er veel nostalgie los.

Ja bij mij kwamen ook veel herinneringen boven. Ik ben er niet opgegroeid maar kwam er wel vaak door die collega die er woonde. Ik haalde haar elke dag op met m'n brommertje.

Ik vond die hechte buurt wel erg leuk en spannend.

Jeetje schuilhokkie en diefie-met-verlos... jammer eigenlijk dat het niet meer gedaan wordt. En waar ik woonde gingen we ook altijd met samen met kinderen uit de straat naar school. En als je geluk had dan kwam je de melkboer tegen en dan kreeg je een cent en dan... hup gelijk naar het snoepwinkeltje van tante Jans.

*Zucht* nostalgie, nostalgie.

Dettie

Nee, zo'n melkboer hadden we niet, wel kon je een schop krijgen van het sjagrijnige paard van de schillenboer.