Eindelijk heb ik het boek gelezen! (spuit11)
In eerste instantie begreep ik niet waarom ik dit boek had gekocht. Om te beginnen hou ik niet van Nederlandse schrijvers, de kaft zag er erg zoet uit en ik verwachtte dan ook een soort bouquetreeks.
Maar dat is een grote vergissing gebleken!!
Ik ben blij, dat ik het boek heb gekocht en nu ook heb gelezen.
Het zoete was er al heel snel af. Er gebeurt heel erg veel, veel stof om over na te denken.
Ik zou, na de verbijstering dat ik in een laadbak van een zelfverbouwde auto moest zitten, omdat de dominee op de enige andere stoel zit, al mijn plannen hebben opgemaakt om te vluchten.
Nee, Ada laat zich leiden, ze heeft nu eenmaal een zonde begaan (kennelijk in d’r eentje) en zal de straf tot het einde ondergaan. Ze gaat in die naargeestige bunker zitten boven op de berg, niet eens in een gemeenschap, zonder fatsoenlijke weg er naar toe met die sombere man.
En krijgt dan ook nog meer kinderen.
Toen de periode van de briefwisseling met Frank, een lichtje verscheen aan de hemel.
Het spookte steeds door mijn hoofd, mens, doe iets met je leven, probeer gelukkig te zijn.
En eindelijk doet ze het….en ze geniet….ze komt tot leven en Frank ook.
Wat een ideaal beeld. Hoe kom je aan zo’n mazzel, dat je verliefd wordt, het jaren blijft en dat die ander ook op jou blijkt te wachten. Prachtig.
En dan gaat ze terug. Ik kon wel janken, voor haar, voor Frank, voor verloren levens.
Ik wilde op de grond stampen en schreeuwen en het boek in de vuilnisbak gooien.
Niet omdat het een slecht boek is, maar omdat ik helemaal in het verhaal zat.
En als vrouw van nu(geb.1952) zonder enig geloof werd ik razend over de gevolgen van de slechte invloed van de kerk. Bekrompenheid, veroordelen van mensen, vooral door mensen die zelf niet durven te leven. Deze bekrompenheid en hypocrisie, waardoor zoveel mensen het echte leven voorbij hebben laten gaan en verder zijn gegaan in een somber, duister leven vol angst, in naam van de een of andere god! Br, ik word er zo boos van.
Het deed me een beetje goed, dat Ada uiteindelijk haar kinderen de keuzevrijheid heeft gegeven om met hun geloof te doen wat zij willen in hun leven.
Maar goed, dat was dus slechts één enkel persoontje uit het boek!
De saaiste, zoals gezegd. Ik ben het dan ook niet eens met de mensen van wie het boek wel eerder had mogen eindigen.
Hiermee heb ik wel duidelijk gemaakt, dat ik het boek echt geweldig vind.