Amos Oz: Een verhaal van liefde en duisternis(samenleesboek)

Bedankt Willeke. En ik hou je zeker op de hoogte.

Ik weet niet wat jij er voor de moment van denkt. Ik heb al een paar keer een stuk gehad waarvan ik denk: nu gaat het beginnen, nu wordt het wat maar iedere keer valt het weer in als een pudding. KOmt het op jou ook zo over?

Inge

Ik ben op bladzijde 26, dus ik ben echt net begonnen,

heb al wel een aantal mooie zinnen onderstreept.

Daaraan zag ik trouwens dat ik al eens eerder een poging gedaan heb en toen gestopt bent wegens te moelijk voor dat moment.

Groetjes,

Wil

Nou, mooie zinnen genoeg, daar valt niet over te klagen maar het verhaal zelf komt maar niet van de grond. Ik zit net over de 100 blz. En heb al duizend keer het verhaaltje gehoord over zijn oom Josef en de sabbatnamiddag dat ze er doorbrachten, al duizend keer de vertelling van God weet welke schrijvers, dichters,.... Ik heb de indruk dat het boek de hele tijd dezelfde cirkeltjes maakt maar iedere keer iets verder uitdeint. Tja anders kan ik het niet verwoorden.

Dus als het nog iets wordt laat het me weten :lol:

Inge

Dus als het nog iets wordt laat het me weten

Zal ik doen

Groeten

Wil

Dus als het nog iets wordt laat het me weten

Ik had even tijd nodig, maar het boek heeft me nu toch wel te pakken.

Ik ben het met Inge eens dat het met regelmaat veel te breedsporig is,

maar de beschrijving van personages zijn toch wel erg mooi .... bijvoorbeeld van de Oma met smetvrees die iedere morgen sleepte met matrassen en haar mat met de matteklopper aan het werk zette om ongedierte en andere moicroben te pletten,

en haar man de vrouwenliefhebber die na haar dood de bloemetjes buiten ging zetten.

De geschiedenis vande familie en de gezinnen waar de ouders van Amos Oz uitkwamen geeft ook een mooi beeld van hoe zijn ouders geworden zijn hoe ze zijn, en dat is knap gedaan.

Al had het dus wat mij betreft af entoe wel iets beknopter gekund.

Vanmorgen las ik een beschrijving van hoe de schrijver de eerste weken na de zelfmoord van zijn moeder heeft ervaren,

en dat vond ik echt van grote schoonheid..indrukwekkend mooi naar mijn smaak.

Wil

Dettie1: Ja ik moet verder lezen..

Dettie2; Nou als je er zo tegenop ziet moet je dat niet doen..

Dettie1; Ja maar het is wel het samenleesboek

Dettie2: Als dat de reden is, dan moet je doorlezen

Dettie1: Ja dat is de reden, maar het is zo dik en ik kom er maar niet in, en zie er tegenop om verder te lezen en nog zoveeeeel bladzijden.

Dettie2: Jij hebt a l t i j d moeite met dikke boeken..

Dettie1: Ik weet het, ik weet het maar dat is toch geen goed excuus, ik kan moeilijk zeggen ik lees het niet want het is zo dik... Dan moet ik wel een betere reden hebben.

Dettie2: Nee dat is ook geen goede reden, en je hébt wel dikke boeken uitgelezen, zoals De correcties. Waarom die dan wel?

Dettie1: ja dat boek boeide me.

Dettie2: En dit boek niet?

Dettie1: Nee, niet echt, ik weet eigenlijk niet waarom maar ik heb moeite met het weer op te pakken

Dettie2: Je gaat toch geen boek verder lezen dat je niet boeit?

Dettie1 Nee he, dat is eigenlijk wel idioot maar het is wel het samenleesboek...

Dettie2: Nou én, bij elke boek is het maar afwachten of je het wat vindt en je vindt dit niets

Dettie1: Nou niets... maar het boeit niet, het benauwt me dat ik nog zo'n eind verder moet lezen.

Dettie2: Ja zeg hé dat is de bedoeling niet.. je stopt er gewoon mee en dat kan je toch gewoon zeggen...

Dettie1: Denk je écht dat ik dat gewoon kan zeggen?

Dettie2: Ja!

Dettie1: Oke, nou dan zeg ik het maar

eh, hallo allemaal, eh ik wil even zeggen dat ik eh na lang beraad met mezelf heb besloten dat ik het boek niet verder lees...

Dettie