Elizabeth Taylor - Hotel Claremont

'Eenzaamheid zit in jezelf, iemand voelt zich eenzaam. Alleen zijn is geen contacten of geen vrienden of familie hebben.

Je kunt veel contacten hebben en je toch eenzaam voelen maar je kunt alleen zijn (dus niemand hebben) maar je toch niet eenzaam voelen. Omdat je bijvoorbeeld een rijk gevuld leven hebt door de dingen die je graag doet zoals de meneer Osmond uit het boek. Mrs Palfrey is wel alleen, maar ze voelt zich niet eenzaam.'



Precies, eenzaamheid zit in jezelf, en ik heb het gevoel dat deze oude mensen zich ieder op een eigen manier eenzaam voelen, of ze nu wel of geen contact hebben met de anderen of mensen van buiten. Ook die meneer is eenzaam, tussen al die vrouwen. Hij wil weg en samen gaan wonen met Mrs Palfrey, op wie hij zich verbeeldt verliefd te zijn. (verbeeldt, want zo teleurgesteld is hij niet als ze nee zegt, hij is meer verbijsterd dat ze zijn voorstel niet met beide handen aangrijpt!)

En voor mijn gevoel is ook mrs Palfrey eenzaam, zij werpt zich op haar beurt helemaal op de vriendschap met die Ludo! Die haar inderdaad bekijkt als de oude vrouw die ze is.

Het kijken op de menukaart, het breien om maar iets te doen te hebben, ik heb het net zo gelezen als Berdine. Ze hebben geen zinnige bezigheden. Dat ademt het verhaal uit: de zinloosheid van het oud zijn, als je geen echte contacten meer hebt, met mensen die je dierbaar zijn.

Ik denk dat het verhaal zich ook best af had kunnen spelen in een verzorgingshuis, alleen heeft Taylor gekozen voor deze manier, om het nog schrijnender te kunnen maken. Omdat ze denken beter af te zijn in dat hotel, terwijl dat helemaal niet zo is.

Een hele discussie over een boek dat ik niet eens zo zag zitten...hoewel ik daar wel helemaal van teruggekomen ben toen ik eenmaal er aan begon.

Ja heerlijk, ik zit erg te genieten van de discussie. Ik denk dat ik het vandaag nog een keer lees met deze discussie in mijn hoofd.

Dettie

Kan je meteen naar de laatste zin kijken, die voor mij de kern van het boek weergeeft.

Nou ik ben al een heel eind op weg met de tweede lezing, maar ik zat gisteren lekker in het zonnetje te lezen en werd heel soezerig en... viel in slaap! (ouderdom haha)

Mrs Palfrey reageerde op een advertentie, waarin stond dat het hotel een uitstekende keuken had én verlaagde wintertatrieven.

Maar als Ludo zegt: "Dat zal behoorlijk wat kosten." Is het antwoord. "Ja, behoorlijk veel." (blz 38) Dus goedkoop is het hotel niet .

Maar opgemerkt wordt ook dat Londen veel gratis amusement heeft.

Verderop staat dat haar overleden man altijd zei

"Wees onafhankelijk, geef nooit toe aan melancholie en spreek je kapitaal nooit aan."

Ze had zich altijd aan die regels gehouden. Dus onbemiddeld is ze niet.

Mrs Arbuthnot heeft gekozen voor hotel Claremont omdat "Hotel Claremont was de laatste vrijheid die ze nog had."( blz 43)

Hotel Claremont was het hoogst bereikbare, Een verpleeghuis is nog duurder dan een hotel.

Jullie hebben wel gelijk dat ze zich alleen voelde:

Op pag 15 staat: Mrs. Palfrey wilde dolgraag haar plek vinden en geaccepteerd worden.

(Maar ze zegt wel wat ze denkt)

Het eten zorgde voor de onderbreking van de dag.

Blz 20. Mrs Palfrey voelt een stil verdriet om het wegblijven van Desmond. Ze voelt zich gekrenkt door zijn ongeïnteresseerde houding.

Alle andere bewoners krijgen wel bezoek (bezoek dat na afloop opgelucht weer wegging)

"s nachts voelt ze zich alleen (blz 21)

De twee vriendinnen die ze schrijft komen ook niet en 'ze begin zich steeds meer te voelen als Benson, de ex-bewoonster van Claremont. (bl 24)

De zondagen zijn zowel voor Ludo als de bewoners vreselijk.

Verder ben ik nog niet gekomen...

Met de komst van Ludo voelt ze zich wel gelijk minder alleen.

Dettie

Ze klampt zich een beetje vast aan die jongen, en die zit er niet echt op te wachten. Niet als er (ander) vrouwelijk schoon op zijn pad komt. Dan is mijn conclusie dat dit ook maar eenrichtingsverkeer was vanuit Mrs Palfrey.

Die eenzaamheid wordt niet zozeer uitgesproken als wel 'verbeeld'. Het is de sfeer die Taylor neerzet. Dat doet ze heel goed. Kleine zinnetje, een enkel woord. Geen lange klaagzangen.