Elizabeth Taylor - Hotel Claremont

Ja dat is ook wel weer waar, het personeel en de eigenaar waren niet erg vriendelijk. Maar ze hadden zelf de keus. Ze hoefden niet in dat hotel te blijven, ze konden ook een ander hotel zoeken. Maar ze kozen er zelf voor daar wél te blijven. Ze ondernemen ook niets om uit de sleur te komen.

Ze kiezen ervoor dat leven te leiden.

In feite zijn ze ook erg op zichzelf. Ze willen wel een beetje maar niet teveel contact. De man is zo druk met alles dat hij nauwelijks contact wil, hij wordt wel verliefd maar niet uit eenzaamheid maar om de kordaatheid van de vrouw.

Dettie

Ik geloof dat we daar grondig van mening verschillen. Ze kiezen er niet zelf voor om in dat hotel te leven. Ze kunnen niks beters betalen. Een verzorgingshuis zou nog veel slechter zijn. Kijk maar hoe ze daar tegenop zien. En ja, ze zouden af en toe een wandelingetje kunnen maken zoals onze hoofdpersoon ook doet en dan ten val komt. Er zijn vast geen bingo-avonden of iets dergelijks in de buurt. En dan nog moet er te voet (hmm) of met een taxi (te duur) naar toe.

Ik heb zelf meerdere keren een tijd in een goedkoop hotel gewoond, (écht gewoond[/] dus, de kamer was mijn huis) je had daar ook gasten die daar langere tijd verbleven, één zelfs jaren! De een trok zich terug, die wilde geen of summier contact. De ander was sociaal en zat altijd beneden en maakte vaak een praatje. Ieder mens is - ongeacht wel of geen relatie hebben - in feite alleen, het is wat je er zelf van maakt.

De mensen uit het boek kiezen ervoor zo te leven, op één vrouw na die door haar kinderen in het hotel was geplaatst. Ze hoeven niet, ze moeten niet. Ze kiezen ervoor... liever in een goedkoop hotel dan een bejaarden- of verzorgingshuis en dit is de consequentie. Ze zochten geen contact met elkaar, een praatje af en toe, dat wel, maar meer ook niet. Wel samen tv kijken maar meer ook niet en zelfs dat tv kijken móet niet, het kan.

Natuurlijk zijn ze uit op verstrooiing of wat vertier, maar dat is bijna iedereen, oud of jong. Dat heeft niets met leeftijd te maken. Je moet het zelf doen.

Ze hadden ook in een goedkoop huisje kunnen gaan wonen en maaltijden laten brengen maar daar kozen ze niet voor. En dan zijn ze ook veel eenzamer dan in een hotel. In een hotel is altijd iemand, kun je altijd een praatje maken, het is aan jou om dat ook te doen of niet.

Deze mensen zijn oud ja, en ze ondernemen niet veel maar echt heel eenzaam, in de vorm dat ze nooit iemand zien, zijn ze niet. Ze zijn wel alleen, maar dat is wat anders.

Dettie

En ik ben het weer met Berdine eens. Misschien kunnen ze naar een ander hotel, maar mensen van die leeftijd verkassen niet graag. En ik denk dat ze heel goed beseffen dat er niets aan hun leven verandert als ze weggaan naar een andere plek.

'heel eenzaam, in de vorm dat ze nooit iemand zien, zijn ze niet. Ze zijn wel alleen, maar dat is wat anders.' Echt??

Ik heb juist het gevoel dat het hele boek eenzaamheid uitschreeuwt! Die mensen zijn niet alleen, ze kunnen met anderen praten over ditjes en datjes, maar ze zijn juist vreselijk eenzaam, in de zin dat écht contact ontbreekt. Nu denk ik wel dat het niet uitmaakt waar ze dan zouden wonen, als mensen oud worden en hun maatjes en geliefden wegvallen om wat voor reden ook, is het heel verleidelijk om lethargisch te worden. Zoals deze mensen zijn, ze komen nergens echt toe, het is oppervlakkig.

En dan zitten ze ook nog in zo'n troosteloos hotel waar niemand hen echt wil. Eenzaamheid ten top. Een vreselijk vooruitzicht.

Ik vraag me af waarom jullie denken dat het een goedkoop hotel is en de oudere bewoners armlastig zijn.

Het personeel en de directie zijn niet vriendelijk, dat is wat anders maar daarom hoeven de bewoners nog niet onbemiddeld te zijn. Ik kreeg zelfs de indruk dat de oudere bewoners geen geldzorgen hadden.

Ik heb ook niet de indruk dat ze ongelukkig zijn, ze wonen daar gewoon, zij kunnen zich de luxe van een hotel permitteren en daardoor voelen ze zich ook wat meer dan andere ouderen. Ze hebben hun dagelijkse bezigheden, ze missen alleen wel wat meer vertier.

"'heel eenzaam, in de vorm dat ze nooit iemand zien, zijn ze niet. Ze zijn wel alleen, maar dat is wat anders.' Echt??"

Eenzaamheid zit in jezelf, iemand voelt zich eenzaam. Alleen zijn is geen contacten of geen vrienden of familie hebben.

Je kunt veel contacten hebben en je toch eenzaam voelen maar je kunt alleen zijn (dus niemand hebben) maar je toch niet eenzaam voelen. Omdat je bijvoorbeeld een rijk gevuld leven hebt door de dingen die je graag doet zoals de meneer Osmond uit het boek. Mrs Palfrey is wel alleen, maar ze voelt zich niet eenzaam.

Ze ziet haar altijd golfende dochter nooit en had het leuk gevonden als haar kleinzoon op bezoek kwam, maar echte affectie heeft ze niet voor de twee. Dat heeft ze eerder voor Ludo. Maar Ludo is aanvankelijk eigenlijk genadeloos, hij registreert de aderen op haar benen, de rimpels, de vlekken op haar handen, voor zijn te schrijven boek. Dat vind ik eigenlijk triester dan dat leven in het hotel. Gelukkig draait hij later bij.

Deze oude mensen uit het boek hebben het druk met hun dagelijkse gang van zaken, met het menu, met de tv, hun breiwerk. Ze houden elkaar in de gaten, troeven elkaar af. En willen beter dan de ander zijn.

Het grappige is vind ik, dat Mrs Palfrey daar helemaal niet aan mee wil doen, daarom wordt meneer Osmond ook verliefd op haar. Zij is niet zo, zij is een onafhankelijke, flinke vrouw en dat kan hij erg waarderen. Het is een beetje ironisch verhaal in mijn ogen.

Elizabeth Taylor toont volgens mij hoe het kán gaan tussen ouderen, het gekissebis, kleine dingen belangrijk maken, het getutter om niets, het zich beter voordoen dan ze zijn. Het verhaal komt op mij niet triest over. Geen troosteloos vooruitzicht maar gewoon een groepje mensen bij elkaar die elkaar wel enigszins mogen maar geen omgang met elkaar willen.

Dettie

Het is de sfeer die het boek ademt. De troosteloosheid van hun laatste levensdagen. Het enige wat ze kunnen is de schijn ophouden tegenover de andere bewoners. Ik meen dat Mrs Palfrey op een gegeven ogenblik hoopt het financieel uit te kunnen zingen in dit hotel, een ander is waarschijnlijk net zo povertjes. Als ze genoeg geld hadden dan bleven ze toch niet in een hotel waar ze weg worden gekeken en slecht te eten krijgen?

Ik vind het grappig dat je zegt: Ze hebben hun dagelijkse bezigheden. Ze hebben juist niks te doen. Het ophangen van de menukaart is het hoogtepunt van de dag. Volgens mij zijn ze heel ongelukkig. Haat en nijd onderling bij gebrek aan iets wezenlijks om zich druk over te maken. Alleen Mrs Palfrey probeert zich niet over te geven aan die neerdrukkende sfeer, dat klopt.

We vinden het boek dus mooi om tegenovergestelde redenen.