Boeken die ik niet verder wil lezen dan zo'n 50 pagina's

Dit zegt iemand over dat boek

Korte Inhoud:

Het is zo moeilijk om van dit boek een korte inhoud te geven omdat de boeken van Jeanette Winterson vrijwel nooit een rechtlijnige en duidelijke verhaallijn hebben. Ik ga het dus ook niet proberen maar om toch iets te geven: dit staat op de achterflap:

Liefde en sex, leugens en waarheid, en twaalf dansende prinsessen die nog lang en gelukkig leefden (alleen niet met hun mannen). Jeanette Winterson vermengt geschiedenis met de meest fantastische en gruwelijke sprookjes. Van haar droge, bijna zakelijke verteltrant gaat bovendien een oerkomische werking uit.

Dit is een dun boekje en het leest vlot, ik heb het in één ruk uitgelezen. Je moet echter wel voor de speciale verteltrant van Jeanette winterson te vinden zijn natuurlijk

Wat vond je zo vreemd marjo? Ik word altijd nieuwsgierig dan wil ikweten waarom het niets is en krijg bijna de neigng om het te gaan lezen, maar meestal heb je gelijk als je zegt dat boek is niets.

Bernadet

Marjo zegt:

Jeanette Winterson, kent iemand die

,

Van haar heb ik ooit dit citaat van buiten geleerd (n.a.v. een reis):

Iedere reis verbergt in zijn route een andere reis: het niet ingeslagen pad en de vergeten bocht.

Die reizen wil ik vastleggen, niet die ik gemaakt heb, maar die ik had willen maken, en misschien wel gemaakt heb, ergens anders of op een ander moment.

Groetjes. Tiba.

Dat citaat zal wel kloppen, ze springt van de hak op de tak, oftewel: ze neemt veel zijweggetjes, keert weer terug op de grote weg, dwaalt weer af, enz enz.. en dat niet alleen met plaats mar ook in de tijd. Het is een warboel.

In elk geval heb ik heel goede herinneringen aan dat citaat. Want iemand had dat boek mee en lanceerde af en toe een paar zinnetjes eruit.

Gaf toen aanleiding tot heel wat commentaar en gefilosofeer!

Het citaat werd zowat het leitmotief van onze (korte) reis... het heeft nadien nog een half jaar op mijn schoorsteen gestaan.

Groetjes. Tiba.

Een boek van Anita Burgh "eenzaam in de Auvergne" haalde het niet, het kabbelt maar door, niet interessant.

En een thriller "Black-out" van John Lawton, dat haalde de 100 pagina's maar toen werd het me te politiek. Voor iemand die daarvan houdt en een aardige thriller wil lezen die in de oorlog speelt, in Londen is het een aardig boek.

Mijn poging om Arnon Grunberg's debuut "Blauwe maandagen" te lezen is al gestrand op 5 bladzijden! Dus nog ruim onder de vijftig! Meteen al op de eerste bladzijde erger ik me zijn schoolproza; die staccato-stijl van een kind wat door zijn niet over een formulerende geest beschikt, waardoor het de hele tijd zinnen laten beginnen met...en toen...en toen. Dat staat hier niet letterlijk, maar daar komt het wel op neer. Er is gewoon geen dramatisch opbouw, alleen het opleppelen van feiten en dat is geen verhaal! Dus einde Grunberg voor mij.

Hoewel in zijn continuerend feuilleton in NRC handelsblad, verbaasde hij me vorige week met een goed stuk proza, met enkele rake opmerkingen en een verbazend diep slot! Hij kan het dus wel!