Tja daar is weer zo'n boek dat ik niet verder wil lezen.
Het heet De tuin der lusten van John Vermeulen en gaat over het leven van Jeroen Bosch.
Ik ben nu op blz 215 en klap het dicht.
Het boek moet dus over het leven van Bosch gaan maar het is een langdradig saai verhaal. Van een man die zo apart was moet wat beters te maken zijn.
Jeroen groeit op bij zijn vader en stiefmoeder, een kijvende vrouw. Er wordt 10 keer verteld hoe vervelend ze is, wat een kenau ze is enz. vader kan er niet tegenop. De zus van jeroen is zéér getalenteerd maar mag als vrouw geen kunstenaar worden. Ook zij is een verbitterd mens, ze schimpt vooral op alles wat met het geloof te maken heeft. Wordt zelfs een keer opgepakt als heks maar door bemiddeling van vader, geliefd in de hoge kringen, komt ze vrij. Zij leert Jeroen schilderen.
Het verhaal kabbelt voort en er zijn genoeg ingredienten aanwezig om het zelfs tot een spannend verhaal te maken maar er straalt niets van uit. Alles wordt even aangetipt en dan en dan springen we ineens weer over naar een aantal jaren later. Het wordt allemaal even saai verteld.
Je krijgt het gevoel dat de schrijver Jeroen Bosch wilde zijn, maar dat lukt dus niet, je leest constant de gedachten van Jeroen Bosch maar het klopt ergens niet, te kunstmatig. Het pakte de juiste toon niet. Alles is even koel, niet inlevend. Jammer! Dicht dat boek.
bernadet