Boeken die ik niet verder wil lezen dan zo'n 50 pagina's

Vaak zijn dagboeken toch een gewoon verhaal, dat wil zeggen dat er een bepaalde chronologie in zit, en dat verwachtte ik hier ook. Samenhang is echter ver te zoeken. Voor mij dan, voor de schrijver ligt dat waarschijnlijk anders.

Excuseer me, dat ik me even meng, Berna'd en Marjo,

ik denk : als het gebrek aan samenhang of rode draad niet wordt gecompenseerd door schitterende op zichzelf staande stukjes of kleurige lapjes leesstof, dan is er niet makkelijk garen van te kammen.

(Ook hier geldt Gertsyks regel : een nieuw lappendeken is zieliger dan een oud.)

Ik denk dat de schrijver of diens leven heel veel in petto moet hebben om een dagboek leeswaardig te maken.

Ook brievenverzamelingen - een genre apart - hebben dat niet zelden, vind ik, en zijn dikwijls zo taai om lezen. En niet alleen omdat ze verkeerd gebundeld zijn (niet per geadresseerde of thema bvb).

Niet ?

g

Bij de brievenverzamelingen die ik gelezen heb, was het goed lezen, maar dat zal wel komen doordat het romans in briefvorm waren.

Heb je zelf Kertesz ooit geprobeerd Jom?

Volgens de kenners moet hij toch genoeg in huis hebben. Het wil alleen niet klikken met mij.

Ik heb bijna alle dagboeken van Hans Warren gelezen en dat wisselt van een rustig bestaan en bekijken van planten, mooie luchten en ruzietjes tot hele heftige gebeurtenissen. En of het nu rustig of heftig is, ik blijf genieten.

Ik ben nu de brieven van Reve aan Van Oorschot en vice versa aan het lezen. De een vindt het vreselijk de ander (ik dus) geniet ook hiervan. Ik heb veel meer brieven- en dagboeken gelezen maar deze twee schieten me als eerste te binnen.

bernadet

Het Nederland- leest- boek hoef ik dus niet te gaan halen in de bibliotheek, gratis of niet. Ik ga het niet verder lezen dan ik nu gedaan heb, zo'n 60 pagina's toch nog. Roddel, achterklap, overspel, ontrouw, en eigenlijk helemaal niet boeiend geschreven. Ik had meer cultuur verwacht.

Het boeit me absoluut niet.

Ik zal heus de enige niet zijn dus ik ben bang dat veel mensen dit boek straks ongelezen op de plank hebben staan.

Ik leg het boek van Marco Kamphuis weg. Het heet "een rusteloos leven" en gaat over een meisje dat haar draai niet kan vinden in het leven. Ogenschijnlijk gaat het haar goed, niemand heeft dan ook iets in de gaten als ze vreemde dingen doet. Ze doet al heel jong een zelfmoordpoging, in het ouderlijk huis neemt ze een enorme hoeveelhied pillen in, maar haar ouders denken dat ze te veel gedronken heeft en merken dus niets.

Ik heb meer dan de 50 pagina's gelezen, en het ligt ook niet echt aan de manier van schrijven dat ik afhaak. Het boeit me niet. Ik heb in deze periode van mijn leven (!!) geen zin in dit verhaal. Maar wie wil weten hoe het komt dat mensen die het prima lijken te hebben toch zelfmoord plegen, die moeten dit boek lezen.