Momenteel lees ik.....

Ik haal m'n boeken hoofdzakelijk uit de bibliotheek en het resultaat is dat de boeken die ik koop nog wel eens willen blijven liggen. Ik moet nog steeds verder gaan in "Electric Eden". Het had een goede bespreking, maar ik vind het een vreselijke kluif.

"Hilfe ich bin reich" heb ik inmiddels uit. Het was wel aardig, maar toch wel met een wat bouquet-reeks achtige afloop. Probeer eens het winnen van een loterij geheim te houden, als je allerlei mensen, zoals je vriendinnen en je ouders een plezier wilt doen en je ook zelf nog met groot genoegen veel geld uitgeeft. Overal vindt de hoofdfiguur wel een leugentje voor, maar soms kosten die leugentjes haar weer extra geld. Zo koopt ze op een gegeven moment een roze mini cabriolet en vertelt dan aan haar vriendinnen dat ze het ding als reclame min of meer cadeau heeft gekregen. Haar vriendinnen willen dat dan natuurlijk ook wel, dus koopt ze uiteindelijk ook voor hen zo'n auto.

Het is ook wel een pil, dat Electric Eden. Het lijkt me ook niet gemakkelijk te lezen.

Ik heb mijn "pil" uit. Die las wel gemakkelijk en ter compensatie ben ik gisteravond begonnen in Dr. Glas van Hjalmar Söderberg. Dat heb ik op 20 pagina's na al uit. In een mooie, zorgvuldige stijl legt Dr. Glas zijn filsofische overpeinzingen vast in zijn dagboek: De vreselijke echtgenoot van een geliefde patiënte vermoorden of niet.... Ben benieuwd waar het op uit draait.

Electric Eden staat ook vol met voetnoten, dus je moet iedere keer weer naar achteren bladeren, om vaak tot de ontdekking te komen dat er alleen wordt aangegeven waar een citaat vandaan komt. Ik lees meestal in bed en daar is Electric Eden niet echt geschikt voor.

John Fowles, Het liefje van de Franse luitenant (The French lieutenant's woman)

Ik lees nu: Vechten voor Max van Antoinette van Heugten.

Thriller waarbij de van moord verdachte Max lijdt aan het aan autisme verwante syndroom van Asperger. Zijn moeder Daniëlle (advocate maar bovenal moeder) twijfelt aan het feit dat haar zoon de moord gepleegd heeft en gaat tot het gaatje om te bewijzen dat hij onschuldig is, ondanks zijn ziektebeeld en toenemende gewelddadigheid jegens zichzelf en anderen.

Hans Kilian, Stadsgezicht (poëzie)