`Boekenreclame

Saul Friedländer

Boek: Nazi-Duitsland en de Joden

Deel 1 De jaren van vervolging

deel 2 De jaren van vernietiging

Knappe verweving van individuele getuigenissen met een bredere schildering van gebeurtenissen (.....) een ongekend levendig en ontzagwekkend boek dat leest als een roman.

Richard J. Evans, The New York Times

(Advertentie in de Volkskrant.)

Worden hier niet de grootste ellende en grootste misdaad uit de geschiedenis aangeprezen als amusement? En heeft Finkelkraut geen gelijk als hij zegt dat de Holocaust wordt misbruikt om er veel geld aan te verdienen? Graag jullie mening. Pieter

Mijn man heeft dit boek net uit.

Hij zegt "De absolute weerzinwekkendheid van de jodenvervolging en vernietiging voel je in iedere vezel van je lichaam als je dit boek leest. In het bijzonder ook door de vele dagboekfragmenten die deze waanzin des te aangrijpender maakt.

Omdat deze geschiedenis nooit vergeten mag worden is het belang van dit soort boeken onschatbaar en dient uiteraard niet als commercieel product gezien te worden. Cliché-opmerkingen als "Dit boek leest als een roman" is zeer ongepast."

Dettie

Het woordgebruik in dit commentaar is bijzonder ongelukkig gekozen. Met name de opmerking "dat leest als een roman", lijkt het boek als amusement aan te prijzen. Dat geldt ook voor woorden als "ongekend levendig". Maar dat geldt natuurlijk ook ten aanzien van films over de Holocaust. Bij de premieres van films worden vaak slogans gebruikt om de mensen te bewegen de film te gaan zien.

Anderzijds, als dit commentaar mensen over de streep haalt om dit boek te lezen die dit anders niet gedaan zouden hebben. Dan heb ik er ook niet zo veel problemen mee. Het gaat immers over verschrikkingen die niet vergeten mogen worden zoals Dettie terecht schrijft. Aan boeken (en films) zal geld worden verdiend, anders worden ze ook niet uitgebracht. Er zullen altijd wel mensen zijn die er beter van worden, maar daarom zou ik niet direct van misbruik willen spreken. Misbruik heeft m.i. toch meer te maken met het oogmerk waarmee een boek wordt gepubliceerd. Dat vind ik bijv. een boek opnieuw uitbrengen in een luxe editie.

Mijn eerste reactie op de boeken van Friedlander is:

'wil ik dat lezen?...ik denk van niet'

Mijn tweede reactie, na de aanprijzing is: 'nee, ik wil niet'..

Ik weet wel wat er gebeurd is, en hoef daar mijn neus niet in te laten wrijven. Of het goed is voor de generaties na mij? Ik weet het niet.

Cavendish (mijn man dus) was er kapot van. Het is verschrikkelijk zei hij, maar ook hoe mensen reageren, ze doen het allemaal, of draaien hun hoofd weg en 'weten niets'. Het meest erge vond hij eigenlijk dat er zo weinig veranderd is. De vernederingen, uitbuiting, massaslachting gaat door.

Wat dat betreft zou iedereen het moeten blijven lezen en hopen dat ooit eens daarvan geleerd wordt, maar als je nu al leest dat studenten niet weten wanneer de eerste wereldoorlog was en veel kinderen de tweede wereldoorlog al héél lang geleden vinden is het inderdaad de vraag of het goed is voor generaties na ons. Waarschijnlijk zien ze het als een stuk geschiedenis, niet meer en niet minder.

Cavendish vertelde een vehaal uit het boek; Een joodse man kwam uit het kamp als een van de weinige overlevenden, iedereen juichen ze waren vrij, de Amerikanen waren er! En hij was alles en iedereen kwijt, totaal alleen op de wereld...

Moest hij ook blij zijn?

Dettie

die het boek niet kan lezen.

Ik zou het wel kunnen als ik dat wilde, maar ik denk dat wij via onze ouders en op school genoeg hebben meegekregen om te weten hoe verschrikkelijk het was. Dus hoef ik ook niet.

Dat de jongeren het als een stuk geschiedenis zullen zien, ja, dat denk ik ook. Doen wij niet hetzelfde met eerdere oorlogen en rampen?

Mensen leren hier nooit iets van..helaas.