Humor...?..?

Die vraag houdt me al bezig sinds je ze gepost hebt Marjo. En ik denk (voor mezelf) dat het niet zozeer over zinnen gaat als ik zit te proesten maar over het beeld of situatie die ik naar aanleiding van gedeelten in het boek in mijn hoofd projecteer.

Die zin die jij gaf deed me niet glimlachen of lachen. Ja ik begrijp de context wel maar ik zou niet weten wat ik daar grappig aan moet vinden.

In de boeken van Verhulst bv. Zijn er meer situaties die ik belachelijk vind dan grappig. Situaties waar ik mijn wenkbrauwen van frons. Zoals in de helaasheid der dingen: Als een van de gezinsleden boven de wc-pot hangt, of de "biertour". Toen we het boek in de bib bespraken waren er ook die dat grappige situaties vonden. Ik heb dan eerder iets van: hoe diep kun je vallen?

Maar de boeken over Stephanie Plum (Evanovich) kunnen me dan wel aan het lachen maken. Gewoon de absurde situaties waar Stephanie zich steeds in werkt..... Als ik die in mijn hoofd zie te gek voor woorden soms.

Maar ik denk dat het niet alleen met boeken zo is (bij mij dan) soms zegt iemand een half woord en dan "zie" ik al meer dan er gezegd word.... Ja dan kan ik gieren van het lachen. Maar ik lach nogal gemakkelijk. Een dag niet gelachen is voor mij een dag niet geleefd (bij wijze van spreken)

Maar klojo's als Mr. Bean kunnen me absoluut niet aan het lachen krijgen. Dat vind ik dan weer te stom voor woorden.

Inge

Hier een zin uit kartonnen dozen van tom Lanoye.

Een situatie die ik me zo levendig kan inbeelden dat de tranen over mijn wangen glijden van de ingehouden lach.

We dronken melk uit kartonnen bekertjes en verorberden het lunchpakket dat we diezelfde ochtend na het ontbijt zelf hadden gemaakt en ingepakt. Grove boterhammen, gesmeerd met echte boter, belegd met salami of korrelige speculaaskoekjes. Een hardgekookt ei. Een driehoekig smeerkaasje van een onbekend merk, maar wel goed verpakt in flinterdunne goudkleurige folie die aan de onderkant van het kaasje bijeengevouwen en gefronst was als een slechtgestreken zakdoek. Uit een van de fronsen stak een rood plastic lipje, waaraan je moest trekken om de folie open te scheuren, maar dit lipje kwam steevast los of scheurde zelfs, zodat je uiteindelijk de folie moest openpeuteren of opensnijden met je zakmes, om de onnatuurlijke witte kaas met je vinger of je mespunt te voorschijn te kunnen lepelen

Ik zie hem daar al aan de sukkel met dat kaasje. :lol: :lol:

Inge

Ik zie hem daar al aan de sukkel met dat kaasje.

En dan zie hoe smaken verschillen. Want ik kan het me wel voorstellen, maar ik kan er niet om lachen. Ik zit me dan eerder te ergeren.



Maar het is wel zo bij mij, dat het eerder situaties zijn, dan een enkele zin die me (glim)lachen doen. Daarom kon ik dat stukje uit het Psalmenoproer ook niet overbrengen. Het was een beschrijving van een halve bladzijde. Een gebeurtenis, die ik inderdaad ook voor me zag.

Godfried Bomans tijdens zijn TV optredens, Koot en Bie, Hans Dorrestijn. Droog-komisch en tragi-komisch, dat is het toch wel voor mij. Van hilarische en nonsens toestanden houd ik niet zo.

Nou en of dat smaken verschillen! Ik erger me niet bij Tom Lanoye , zie eerder mezelf zitten klungelen met zo'n zelfde kaasje..

Verhulst, ik vind hem wel leuk, niet zozeer de situaties die hij beschrijft, maar hoe hij ze beschrijft!

Ik moet deze maand Mevrouw Verona nog een keer lezen toch, wie weet kom ik nog wat tegen..

Maar dit is wel wat ik graag wil dat iedereen doet: een stukje citeren..

Ik bedoelde dat ik vijf bladzijdes gelezen had van Storm, Berdine.

Ja wat vind ik daar zo leuk aan.... Het is meer de situatie, hoe hij beschrijft hoe 's nachts dronken thuis komt en zegt dat zijn vrouw niet kwaad is... Ze ligt lekker te slapen. En dat hij haar dan wakker maakt om de wekker op 6 uur te zetten omdat hij niet met de wekkerradio overweg kan.

Ik denk dat het zinloos is om hier fragmenten te plaatsen. Men gaat die zitten lezen met het idee: dit is humor... dit moet leuk zijn en dan valt het tegen. Het hangt volgens mij ook vaak van de situatie, waarin je je bevindt, af, of iets leuk is of niet.

Wat Verhulst betreft: ik vind zeker ook de taferelen die hij beschrijft humoristisch. Die scene die hij voorlas bij St. Amour b.v., hoe zijn ooms de dame van wie zij denken dat het een "mokkel" van zijn vader is, zo aan een tafel plaatsen, dat zij haar knieen een beetje uit elkaar moet doen, vanwege de tafelpoot, zodat de ooms kunnen proberen te ontdekken welke kleur haar onderbroek heeft. En dat zijn vader dan naar beneden komt op zijn gewone manier, in onderbroek, een shaggie draaiend en eerst naar de w.c. gaat, de deur open laat staan, om vervolgens te ontdekken dat het "mokkel" iemand van de kinderbescherming is, die komt kijken hoe Dimitri's leefomgeving is. Dat vind ik al leuk, zonder dat hij het nog eens smakelijk vertelt.

Maar Berdine: nu jij het vertelt zie ik er helemaal niks grappigs in..is het plat.

Doet Verhulst het, ja, dan is zijn woordkeuze zodanig dat je moet glimlachen. Ik lach niet echt om situaties, meer om zinsneden, woorden, de manier waarop.

Het gaat er mij juist wel om dat verschil: wat vind jij nu een leuke zin, en wat vindt een ander leuk?

Het wordt eens te meer bevestigd hier: iedereen leest anders, beleeft een boek anders.