Humor...?..?

Er staan deze week artikelen in de kranten over humor in boeken. De boekenweek dus.

Er worden boeken genoemd die ik niet gelezen heb, of helemaal niet grappig vond..en toen ging ik me afvragen, wat nu eigenlijk leuk is als je een boek leest. Het zal vast zo zijn dat iedereen een ander gevoel voor humor heeft.

Kunnen jullie eens aangeven wanneer jullie lachen om wat je leest? Het hoeft niet meteen schateren te zijn, glimlachen mag ook..

Ik las toevallig vanmogen dit, een glimlach waard. (ik schater trouwens zelden of nooit om een boek)

"Toen Alexander de Grote terwijl hij uit Olympias werd geboren, de Dood zag rondspoken, trok hij meteen zijn zwaard en stormde op hem af. De Dood kon maar net wegkomen. Hij durfde 33 jaar niet meer in de buurt van Alexander te komen; totdat hij erin slaagde een mug uit Babylon om te kopen, die de nobele koning zou vergiftigen."

haha, marjo, de passage die je hier aanhaalt, vind ik ook wel grappig. waar las je het?

de humor die je hier aanhaalt is precies het soort humor dat me in teksten aan het (glim)lachen maakt. verder hou ik heel erg van ironie, op zijn brits. "les carnets de major thompson" van pierre daninos hebben me wél haast een lachstuip bezorgd, omdat de humor zo fijntjes en subtiel is en tegelijkertijd zo levendig.

De laatste maal dat ik hardop moest lachen tijdens het lezen (en dat is iets uitzonderlijks) was bij het Psalmenoproer. Toen de kleine Roemer samen met zijn vriendje de godsdienstonderwijzer helemaal over de rooie kreeg door hem uitgebreid voor te rekenen, dat Noach zijn eigen grootvader gewoon heeft laten verzuipen, maar wel alle dieren redde met zijn Ark.

Doorgaans houd ik vooral van tragi-komische humor, zoals van Carmiggelt. Ik heb nu geen voorbeeld bij de hand, maar misschien kunnen we als we iets lezen, dat het delen waard is, het in dit draadje kwijt?

Dat lijkt me leuk, Jannie, als men dat doet. Zogauw je iets leuks leest dat hier even intikken.

Want zoals jij het nu vertelt over het Psalmenoproer, dat weet ik zo niet. Het hangt vaak erg van de tekst af, van de manier waarop iets er staat, of het humor is of niet. Je kan het dus niet navertellen.

Als ik mijn stukje aangehaalde tekst zou navertellen is het ook helemaal niet grappig. Het komt overigens uit "Jonge Turk"van Morhi Farhi.

Ik moet regelmatig lachen als ik een boek lees, en dat gaat dan van glimlachen tot (soms) luidop lachen. Waarom dat nu juist is, weet ik momenteel niet, ik herinner me geen fragmenten. Ik zal er eens op letten.

Ik weet nog dat ik bij "Broere" van Moeyaert erg gelachen heb...

ja daar ben ik weer... ik moet erg om Reve lachen.

Maar wel een erg leuk idee Jannie. Ik hoop dat ik er aan denk als ik iets waarom ik moet lachen, lees.

Dettie