Ricus van de Coevering - Sneeuweieren (debuut)*

Een mooi debuut, over misverstanden, niet uitspreken tegen elkaar met dramatische gevolgen.

Lees het verslag, klik hier www.leestafel.info/r-vd-coevering

Dettie

Dit verhaal gaat over het niet uitkomen van verwachtingen. Hoofdpersoon is Olga, die een goede stem heeft en zangeres wil worden, maar eindigt als echtgenote van een kippenboer.

www.leestafel.info/r-vd-coevering

PetraO.

Dat gedeelte in de kippenren was zeker mooi geschreven.

Maar wat een ellende, daar zitten met die eieren.

Dettie

Vond je dat nu echt Dettie, dat je spanning voelde vanaf de eerste bladzijde? Dat had ik helemaal niet! Natuurlijk, als je een boek in handen hebt dat je voorlopig nog niet dichtslaat, dan moet er nog heel wat geschreven zijn. Maar spanning zat er in dat eerste deel niet. Niet voor mij.

Ik merk dat ik het meer gelezen heb zoals Petra: een boek over dromen die niet uitkomen.

Nu moet ik er misschien bijvertellen dat ik dit boek na de roman van Oltheten las, en daar wordt gewerkt met een prachtige rijke taal.

Dan moet de karigheid van van de Coevering wel tegenvallen.

Lees het verslag www.leestafel.info/r-vd-coevering

Marjo

Ja misschien is dreiging beter gezegd. Je voelde vanaf de eerste bladzijde dat er iets vreselijks zou gaan gebeuren. Spanning is wat anders vind ik.

Erg mooi vond ik de beschrijving in de kippenren waar Harm met zijn zoon was.

Naderhand ging het boek me een beetje tegenstaan door de nadrukkelijke reclamecampagne van Van der Coevering. Je werd als het ware platgewals met 'succesmails'. Stom natuurlijk, een verhaal blijft hetzelfde, maar ik vond die reclamecampagne erg storend en kreeg daardoor zelfs een beetje een hekel aan het boek.

Dettie

Daar heb ik geen last van gehad, ik ben heel goed in het negeren van boeken die ik nog wil lezen. Eerst zelf lezen, dan pas wat een ander zegt.

Maar die dreiging, nee, ook niet.

"Olga deed boter in een pan en riep over haar schouder:"wil je een of twee eieren?'

'drie', zei David. Hij zat aan tafel op het middageten te wachten.

'Nee, twee is genoeg.'

Ze beet op de nagel van haar pink en ging voor het raam staan. Aan de overkant van het erf brandde nog steeds de lamp boven de schuurdeur. Haar man deed die 's ochtends altijd uit, maar vandaag was hij het vergeten. Ze vroeg zich af waar hij bleef. Muggen en vliegen vlogen tegen de hete lamp, bleven er aan kleven of vielen verschroeid in het schijnsel naar beneden.

Toen ik klein was had ik een broer. Zijn schoenen waren groter dan de mijne. Mijn kleren waren zijn kleren geweest voor ik groot genoeg was om ze te dragen. Hij was mijn grote broer, hij paste op mij, en hij vertelde mij van alles wat niemand anders zei.

'er zijn aardbevingen waar niemand iets van merkt,'zei mijn broer.

Jij bent nog zo klein,'zei hij, 'ik zal op je passen.'

Het verschil tussen deze twee binnenkomers vind ik groot. Het eerste stukje is gewoon, recht toe recht aan. Ik voel daar geen dreiging. Terwijl ik bij het tweede stukje aan voel komen dat er iets gaat gebeuren tussen die broers.