Eventuele thema-onderwerpen

Zo zijn vele gedichten van Deconinck geen gedichten maar spelletjes, constructies, leuk, maar niet betoverend

Oei daar zal tiba, als groot liefhebber van de gedichten van Deconinck, zeker nog op reageren.

Ik vind het moeilijk je gedachtengang te volgen Jom

Het uiteindelijk object van macht en geld is tederheid, denk ik.

Ik kan het zo niet zien. Ik zie het als eigenbelang en dat kan je dan zien als mogelijke zelfliefde, maar wat ik onder het woord liefde versta is wel wat anders. Liefde is voor mij wat voor elkaar overhebben, mensen laten zijn wie ze zijn, vrijlaten en zeker niet je verrijken ten koste van anderen of jouw wil opleggen aan een ander.

Een gedicht over macht lijkt mij eerder een waarschuwing dan liefde.

Je kan denken; diegene die het gedicht schrijft heeft liefde voor zijn medemens en wil laten zien wat macht voor gevolgen heeft.

Je kan ook denken; diegene schrijft het gedicht omdat hij/zij wil dat het afloopt uit eigenbelang (wat dus voor mij geen liefde is).

Een goed gedicht is nooit zomaar leuk, het gaat dieper dan “leuk”, het is nooit vrijblijvend,

net als de liefde.

Het is een keurslijf dat vleugels geeft, net zoals een gelukkig huwelijk

Het is net wat je zegt Jom, een goed gedicht. Een goed gedicht is inderdaad iets wat je aan het denken zet, of bewondering oproept omdat het taalgebuik zo mooi is of verrassend omdat er een onverwachte wending in zit. Het is inderdaad meer dan zomaar leuk.

Maar het punt is, wat vind jij een goed gedicht? Jij noemt veel gedichten van Deconinck geen gedichten maar.... Tiba vindt dat wel goede gedichten. Ik denk dat het ook erg met persoonlijke voorkeur te maken heeft of met stemming of gebeurtenissen.

En natuurlijk zit er vals sentiment in liefdesgedichten, maar niet alleen in liefdesgedichten. Dat is toch in elk genre te vinden, misschien lijkt het dat het valse sentiment het meest in liefdesgedichten voorkomt maar daar wordt ook het meest over geschreven.

hehe heel verhaal geworden

bernadet

Door de liefde als het uiteindelijke onderwerp te zien

heeft men volgens mij de beste sleutel in handen tot de waardebepaling van een gedicht

Als je het over waardebepaling van een gedicht hebt, Jom, dan is de liefde het criterium?

En een slecht gedicht dat over de liefde gaat, ze bestaan, zeg je zelf.

Daaruit dan wellicht concluderen dat het geen echte liefde is?

Dat is me toch wel een rare hersenkronkel!

Groetjes. Tiba.

Beste Bernadet,

Ik weet wel dat men een gedicht niet kan meten.

Net zoals alle echte waardevolle dingen in ons leven.

Omdat deze dingen zélf de maatstaf zijn

waar we ons dagelijkse doen, en de gangbare en pas- en paklare dingen erin, aan afmeten.

Ik articuleer waarschijnlijk slecht,

zeker wat mijn eigen mening betreft.

Ik murmelde misschien binnensmonds,

sprak met de achterkant van mijn tong,

(Vlaamse uitdrukkingen ?) maar wilde het volgende zeggen :

machtsmisbruik draait om liefde, om onthouden tederheid, om verwaarlozing, etc.

Dat denk ik.

Materiëel winstbejag draait om liefde, om het vullen, het compenseren

van de leegte die niet door liefde werd of wordt ingevuld.

Dingen van die aard.

Elk gedicht over macht of geld wil aan die diepere oorzaak toekomen, denk ik.

Elk gedicht is een overzetboot, een overtocht,

en wil de werelden van het uiterlijke en het innerlijke verbinden.

Een goed gedicht wil niets omzeilen (tenzij het Niets).

Soms lukt dat goed, soms niet.

Net zoals in het ware leven.

Soms lijkt het een rijnaak op hoge zee,

soms een oceaanstomer in binnenwateren.

Net zoals de ziel.

Maar naargelang het in die overtocht slaagt, beste Bernadet,

krijgt het steevast uit de handen van mijn Hoogstpersoonlijke Gedachten,

en onder instemmend geknik van al mijn eerstaanwezende gemengde Nobele Gevoelens,

het ereteken opgespeld van de “Ordo Salis”, de “Orde van het Zout”,

of de Venetiaanse ( - “Vesuviaanse” zou Tsvetaeva zeggen - ) tegenhanger van de Oostindische Compagnie.

Gg

Beste Tiba,

Een goed gedicht en waarachtige liefde hebben niets met elkaar te maken.

En maar beter zo !

Net zoals een gelukkig stel niets met het gelukkig stel aan de overkant te maken heeft.

Of wil hebben.

Dat weze duidelijk.

Niet “de liefde” maar “door de liefde als het uiteindelijk onderwerp te zien”,

als het uiteindelijk nagestreefde,

als datgene waar-om alles in het gedicht slechts voorwendsel is,

als de zon waarrond alle verzen diep in ons gaan “orbiteren”

- alleen door hun eigen gravitatie en zegkracht ervan onderscheiden,

is de sleutel tot de “waarde-bepaling”, de goudwaarde-bepaling, het karaatgehalte van een gedicht.

Zo zie ik het.

Ach, Tiba, ik wil je niet voor het hart en het hoofd stoten wat Deconinck betreft.

En er zijn nog genoeg mensen over die hem fantastisch vinden.

Ik vond het alleen maar een duidelijk en van ver herkenbaar heilig (Vlaams ?) huisje

dat mijn hoogstpersoonlijke ruimtelijke ordening der poëzie

- en wat is poëzie anders dan de ruimtelijke woord-ordening der dingen van het hart ? -

reeds lang in de weg stond.

(Bij opgravingen zou men misschien de fundamenten van een Griekse Dyonisustempel kunnen blootleggen, net op de plaatsen waar hij zijn “prefabjes”(sorrysorrysorry) sleet ?)

Gg

PS

De beste maatstaf voor – of de beste kritiek op een gedicht - blijft een ander gedicht.

PS-PS

Hoe beamen ( van het Engels : op-stralen, niet van het Nederlandstalige be-amen !) jullie die quote’s op ?

Hoe beamen ( van het Engels : op-stralen, niet van het Nederlandstalige be-amen !) jullie die quote’s op ?

voor een quote:

eerst selecteren, dan rechtermuisknop op kopiëren

nieuw antwoord aanklikken, dan plakken

en nu komt het: het geplakte opnieuw selecteren en dan bovenaan quote aanklikken....klaar is Kees!

Wat De Coninck betreft: niet alles is grootse poëzie

maar een gedicht als 'Zoals de zee zichzelf weerlegt' is toch wel prachtig

evenals: dat gedicht over zijn ziek dochtertje (ben even de titel kwijt)

Zie het item De Coninck

Groetjes. Tiba.

Dankje Tiba,

Poging tot quote :

maar een gedicht als 'Zoals de zee zichzelf weerlegt' is toch wel prachtig

evenals: dat gedicht over zijn ziek dochtertje (ben even de titel kwijt)

Je hebt gelijk,

het gedicht over de zee is een mooi gedicht.

In een goed gedicht over de zee

moet je naar Amerika kunnen varen,

en terug.

Of tenminste tot in IJsland,

gans omheen de Kaap de Goede Wanhoop.

Tot aan het ongerijmde en terug.

In elk geval meer dan gewoon pootje baden,

of wat keitjes en lijntjes werpen voor de schijn.

De Coninck doet je er langs de boorden wandelen,

langs de woorden wandelen,

in een opzichzelf deinende stemming.

Je hebt gelijk, Tiba,

dit gedicht woelt ons bijna evenveel tegen als de zee,

de zee bijna in woorden gevangen,

in woorden als schelpen.

("Why are floods served in bowls ?"

schreeuwde Emily Dickinson ooit.)

Ik vind er zelfs visie in,

hetgeen niet De Coninck's sterkste kant is,

naar ik meen.

Alleen dat einde.

Dat vind ik een beetje minder.

"eeuwigheid" is een levensgevaarlijk, dodelijk woord in een gedicht.

Maar bij tweede lezing vind ik het wel goed.

Bij derde lezing zelfs nog beter.

Een vierde lezing gun ik je nog niet.

Maar dan : "zo nu". Waarom zo bondig ? De zee is nooit bondig !

Waar is de deining naartoe ?

Alsof een klif plots opstijgt uit het schuim. En niet Anadyomene.

(Het einde van een gedicht is haar belangrijkste onderdeel, denk ik.

Als het natuurlijk niet te lang op zich laat wachten.

De aanhef heeft toch nog alle krediet.)

Gg

PS

De zieke dochter heb ik nog niet gelezen.

Komt.