Beste Tiba,
Ik druk me slecht uit. Ik klink als een softie. (God beware me ervoor !)
Maar ik bedoel het volgende :
macht of geld zijn geen liefde,
maar een gedicht over macht of geld gaat mijns inziens altijd over liefde,
misschien over ontbeerde, onthouden, vervlogen, in de kiem gesmoorde liefde,
maar wel degelijk over liefde. Het uiteindelijk object van macht en geld is tederheid, denk ik.
Een gedicht kan wanhopig, koesterend, verzoenend, strijdbaar, zelfs dreigend zijn,
maar de toonaard van elk gedicht blijft liefde.
Want alleen liefde kan tegelijk die betoverende kracht
én die inventiviteit van het poëtische hebben.
Dichten gebeurt altijd “at the beat”,
zowel “at the beat” van een ingegeven ritme, deining, of golfslag,
als “at the beat of the heart”.
Het is slechts mijn mening, Tiba, en ik ben bereid haar aan elk vers te toetsen.
Liefde is het virtueel of reëel brandpunt van elk gedicht,
waaromheen betekenissen en conotaties hun ellipsvormige banen trekken.
Tussen de regels gaat het in een gedicht uiteindelijk altijd over wat ons wezenlijk is,
en dat is liefde. En tussen de regels wordt het gedicht geschreven.
Door de liefde als het uiteindelijke onderwerp te zien
heeft men volgens mij de beste sleutel in handen tot de waardebepaling van een gedicht.
Een goed gedicht is nooit zomaar leuk, het gaat dieper dan “leuk”, het is nooit vrijblijvend,
net als de liefde.
Het is een keurslijf dat vleugels geeft, net zoals een gelukkig huwelijk.
(Zo zijn vele gedichten van Deconinck geen gedichten maar spelletjes, constructies,
leuk, maar niet betoverend,
en zit niets “trance”in, en nog minder “lied”.
Niets van die dubbeltrom of -beat.
Niets van twee werelden tegelijk – en in elk gedicht moet iets van twee werelden zitten,
met minder gaat het niet.
Niets brug.
(Maar wie ben ik natuurlijk.))
Gedichten over macht en geld gaan zelfs dikwijls authentieker en intenser over liefde
dan zelfverklaarde liefdesgedichten.
De kategorie van gedichten die nog het “minst”over liefde gaan zijn de “liefdesgedichten” zelf, het is de kategorie met de meeste “valse gedichten”, stroop en cliché loeren er achter elke hoek.
Dat bedoelde ik dus, Tiba, met : “Is er een ander onderwerp dan liefde ?”
Gg,