Thema januari 2015 - Jong

Wie is jong wie is oud

Toon Hermans

Je kunt niet zeggen hoe lang je jong bent en wanneer je oud bent. De krachtbron van het leven is de liefde, en die is tijdloos, laat zich niet afmeten in 30 of 70 jaar. 'Wanneer je die krachtbron in jezelf herkent en zijn werk laat doen, blijf je altijd jong.'

Dat humor in zijn nieuwe beschouwingen, verhalen en een enkel versje in dit boek ook een rol speelt, spreekt bij Toon vanzelf. Voor hem geldt immers: 'De meest verloren dag is de dag waarop je niet hebt gelachen.' In het genre van het succesvolle boek 'Zet je hart uit je hoofd' legt Toon Hermans zijn visie op het jong en oud zijn aan de lezer voor. Het is een even onderhoudend als opwekkend boek.

Recensie

Bundel levensbeschouwelijke notities van de cabaretier. In 1951 vond E. Elias het tijd worden om een tweehonderd pagina's omvattend boek te schrijven over de getalenteerde theaterman Toon Hermans.

Behoudens een fotoboek (Pauwels-1966), 'Clown in klompenland' (Kuypers-1981) en een proefschrift (Leeters-1984) zijn er verder nauwelijks boeken over Hermans verschenen. Waarom? Misschien omdat Toon zelf in zijn gedichten en beschouwingen al veel van zichzelf en zijn theaterleven prijsgeeft. Ook in deze bundel met beschouwingen, die voor oud en jong interessant kunnen zijn, omdat iedereen 'een druppel uit de oerbron van alle leven' meekrijgt, ongeacht leeftijd.

Het is de kunst om te leren gaan met het leven. Het denken over dingen waar eigenlijk niet over na te denken valt, is een dagelijkse bezigheid van Hermans. Over bezieling, zingeving, het bovennatuurlijke, het alledaagse. Dat is af en toe noodzakelijk, aldus Toon, die zelf ook uit die ruif van goede en slechte perioden heeft moeten slikken.

Theaterartiest, dat zeker, maar eigenlijk is Toon Hermans al zijn leven lang ook gewoon een levensfilosoof pur sang geweest. Gebonden boekje op pocketformaat; vrij kleine druk.

(Biblion recensie, Redactie)

ISBN 9789026104633 Paperback 180 pagina's Uitgeverij De Fontein januari 2000

Citaat van de dag

Vraag: 'Hoe vindt u het om oud te worden?'

Antwoord Toon Hermans: 'Hoe ouder ik word, hoe liever ik het heb.'

--

Jan, Jannetje en hun jongste kind

E.J. Potgieter

Deze allegorie speelt zich af op Oudejaarsavond 1841.

Jan en Jannetje (het Nederlandse volk vanaf ong. 1500 tot 1841) krijgen bezoek van hun zoons, die elk een element van de Nederlandse samenleving verpersoonlijken: Janmaat (zeeman), Jan Contant en Jan Crediet (handel), Jan Compagnie (fortuinzoeker in de koloniën) etc.

Dat het slecht gaat met het gezin, ligt aan de jongste zoon, Jan Salie (geest van lamlendigheid). Men besluit hem in een hofje te plaatsen.

Ofschoon de lezer soms moeite zal hebben met Potgieters stijl, moet men erkennen dat dit een van zijn levendigste en persoonlijkste prozawerken is. In de Inleiding wordt zijn leven beschreven en zijn werk gekarakteriseerd. Spelling gemoderniseerd, naamvalsverbuigingen grotendeels weggelaten. Woordverklaringen en inhoudelijke toelichtingen onderaan de bladzijde.

Voor hoogste klassen VWO.

(Biblion recensie, J.G.W. Gielen.)

1e deel te lezen bij de dbnl www.dbnl.org/tekst/potg001proz01_01/potg001proz01_01_0001.php

ISBN 9789066201057 Paperback 32 pagina's Uitgeverij Uitgever: Taal en Teken 1e druk 1993

Vertaling in modern Nederlands: Hessel Adema

Citaat van de dag

Schreiende kinderen maken zingende moedertjes.

E.J. Potgieter

Aardig citaat, dat je op twee manieren kunt uitleggen.

Zorgen huilende kinderen er nu voor dat hun moeders gaan zingen (dat lijkt me toch niet heel waarschijnlijk, tenzij het bedoeld is om het kind te kalmeren), of worden huilende kinderen later moeders die zingen?

Ik denk het eerste Renate, omdat de kinderen huilen gaan de moeders een liedje zingen om het kind te troosten.

Net zoiets als een kusje erop geven, als een kind bijv. gevallen is, en het is over, maar dan een liedje zingen en het is over.

Dettie