Thema mei 2012 - Vogels

Ezel, schaap en tureluur

Gerbrand Bakker

Bakker (1962) is taalkundige, hovenier, vertaler en columnist voor De Groene Amsterdammer. Zijn debuut 'Boven is het stil' (2006) is nationaal en internationaal een succes geworden. Het won het Gouden Ezelsoor (2006), en de Debutantenprijs (2007).

De natuur is Bakkers kroondomein, of het nu het Noord-Hollandse weidegebied is, het boerenerf van zijn ouders of de dierentuin. Talloze dieren spelen hun hoofdrol dit dagboek: van teek tot pad. Hij is in deze columns beschouwer. Als hij dieren observeert, heeft hij oog voor het bijzondere, het kleine, het ogenschijnlijk onbeduidende en het onverwachte. Hij beschrijft heel precies wat hem bij dieren zo opvalt. In deze stukjes, oorspronkelijk verschenen op zijn weblog en in De Groene Amsterdammer, reageert hij ook op datgene wat hij toevallig meemaakt, leest en hoort over de natuur. Deze columns zijn korte impressies van wandelingen, ontmoetingen en overpeinzingen, vaak zonder plot. De pretentieloze schildering van alledaagse situaties is hun opvallendste eigenschap. Met register van de dieren die ter sprake komen. Kleine druk.

Zie ook www.gerbrandsdingetje.nl/overezel.aspx#1

ISBN 9789059362345 Hardcover 142 pagina's | Cossee | februari 2009

Citaat van de dag

‘Tjirk’ is de Friese vogelnaam voor de ‘Tureluur’. Deze waadvogel wordt in Fryslân ook wel vaak ‘Tsjirk’ of soms ‘Tutering’ genoemd. De tureluur is een kleine Nederlandse weidevogels, die je vooral ook kunt herkennen aan de oranje poten en aan de oranje basis van de snavel. In de broedtijd bouwt de tureluur bij voorkeur een nest in een vochtig weiland, goed verstopt in een graspol, soms zelfs dicht in de buurt van het nest van een kievit. Omdat de tureluur het nest nogal bevuilt, kennen de Friezen het spreekwoord: 'Sa smoarch als in tjirk' (zo vies als een tureluur).

Bron: wiepkoehoorn.blogspot.com

Dit thema is niet goed voor mij. Ik heb al verschillende boeken langs zien komen die ik wil lezen...

Oei, gelukkig is het nog maar een kleine week

Dettie

De kauwentuin

Achilles Cools

De Vlaamse kunstschilder en schrijver Achilles Cools leeft al jaren temidden van een kolonie kauwen - bekende kraaiachtige, intelligente vogels. Dit boek bevat zijn gedetailleerde observaties van de manier waarop deze interessante vogels met elkaar en met mensen omgaan. Kauwen blijken echte individuen met sterke, uiteenlopende persoonlijkheden. Hun gedrag heeft tal van raakpunten met dat van de mens. Verschillende hoofdrol- en bijrolspelers in de sociale kolonie worden persoonlijk aan de lezer voorgesteld. Daarnaast geeft Cools uitgebreide beschrijvingen van zijn ervaringen in de hem omringende natuur.

Dit boek is te lezen als een iets sterker literair getint vervolg op 'Kauwen in de spiegel', dat ook in Nederland veel aandacht kreeg. In bloemrijke, maar zelden overdadige taal slaagt de auteur er uitstekend in zijn gedachten over dieren, mens en de natuur over te brengen, maar vooral: zijn zienswijze op de kauw, die hij na al die jaren nog steeds niet helemaal kent, maar wel beter dan ieder ander. Dit boek, waarin Cools zich niet alleen ontpopt als dieren- en natuurkenner, maar ook als opvallend stilist zal veel belangstelling krijgen van een breed publiek van dieren- en natuurliefhebbers.

(Biblion recensie, Drs. F.A. van der Helm.)

ISBN 9789045002545 Paperback 319 pagina's | Atlas | februari 2003

Citaat van de dag

Kauwtjes zijn gedrongen vogels, zwart met een grijs achterhoofd. De intelligentie van kraaiachtigen is bij geen vogel beter te observeren dan bij kauwtjes. Onderzoekers hebben ontdekt dat kauwen een soort taal kennen, met bepaalde geluiden voor verschillende situaties. Wie de tijd neemt om een groepje kauwen in de omgeving eens wat langer te bekijken wordt dan ook getrakteerd op een tentoonstelling van sociale structuren, pikorde-verhoudingen, sociale intriges en onderlinge blikken van verstandhouding tussen 'verliefde' stelletjes. Kauwen zijn holenbroeders, die het liefst in elkaars nabijheid leven, zonder een echte kolonie te vormen. Holle bomen en oude nesten van zwarte spechten zijn hun oorspronkelijke broedplaats, maar ook schoorstenen en bosuilenkasten worden graag benut als onderkomen. De paarband tussen een mannetje en vrouwtje duurt een leven lang en de vogels zijn bijna altijd onafscheidelijk. Zelfs wanneer de vogels in groepen voedsel zoeken, zijn de afzonderlijke paartjes door hun gedrag te herkennen.

Bron: vogelbescherming.nl