Thema mei 2012 - Vogels

Het lied van de dodo

David Quammen

Eilanden zijn niet alleen oorden waar unieke dieren leven; een verstoring van het biologisch evenwicht leidt er tot snel en massaal uitsterven. De dodo is slechts één van een lange lijst. Nu het landschap op de continenten in eilanden uiteen is gevallen, geldt die kwetsbaarheid voor de gehele aarde. Hoe snel zal ons gefragmenteerde dierenrijk ineenstorten? Hoe houden we de rafelige restanten natuur in leven? Dat zijn de vragen die eilandbiografen zich stellen.

NBD|Biblion recensie

Het lied van de dodo zal nooit gehoord worden, omdat hij uitstierf in 1690 door menselijk toedoen en niemand voordien de moeite nam om in het bos van Mauritië te gaan zitten luisteren. Deze zin bevat alle drie de essenties van het boek van Quammen: reisverhalen, uitsterven door menselijk toedoen en eilandbiogeografie. Het boek is een vlot verteld mengsel van deze drie. De schrijver probeert de theorie achter natuurbescherming over te brengen; probeert aan een breed publiek duidelijk te maken waarom natuurgebieden groot moeten zijn. Het fanatisme waarmee dit thema telkens terugkomt, lijkt op dat van een actievoerder. Hij is schrijver/journalist en dat is goed te merken. Met veel snelle zijsprongen van de hoofdlijn houdt hij de aandacht van de lezer vast zonder de draad van het verhaal kwijt te raken. Minpunten zijn het ontbreken van illustraties buiten de landkaarten en de aanwezigheid van een uitgebreide bibliografie terwijl er geen voetnoten of andere verwijzingen zijn in de tekst. Door de nadruk op grote dieren en het belang voor de mens komen de overige levensvormen op de planeet in de verdrukking. Desalniettemin een zeer bijzonder boek; de Engelse versie is al een klassieker.

(Biblion recensie, Pieternella Luttikhuizen.)

ISBN 9789046701959 Paperback 736 pagina's | Atlas Contact Non Fictie | midprice | januari 2009

Vertaald door Peter Out

Citaat van de dag

De eerste vermelding van de dodo kwam in 1507 van Portugese zeelieden onder leiding van kapitein Pedro Mascarenhas. Het eiland was nog onbewoond toen enkele schepen uit de Tweede Schipvaart in 1598 het eiland aandeden om vers water en voedsel te zoeken. Ze noemden het eiland Mauritius naar prins Maurits, de zoon van Willem van Oranje.

De scheepsbemanningen noemde de grote gemuteerde duif walgvogel, en dodaars vanwege het dotje veren op de kont van de vogel. De huidige naam dodo is afgeleid van dodaars. In het journaal van de Tweede Schipvaart (1598) onder Jacob Cornelisz van Neck en Wybrant van Warwijck wordt voor het eerst vermeld:

" Dese voghels noemdem wy Walchvoghels, eensdeels om dat, alhoewel sy langh soden, seer tay om eeten waren, doch de maghe met de borst was seer goet, ten anderen uyt oorsaken dat wy de menichte vande Tortelduyfkens conden becomen, de welcke ons vry wat lieffelicker van smaeck waren (...) "

Bron Wikipedia

Paradijsvogels

Jorge Franco

Reina en Marion, een jong Colombiaans stel, ontvluchten met hulp van een louche reisbureau het geweld en de misère waartoe hun land veroordeeld lijkt. Nog maar net aangekomen in New York raken ze elkaar kwijt. De zoektocht die volgt brengt Marion in de meest ongelooflijke situaties in de duistere wereld van illegale gelukszoeker in New York. Tegen de achtergrond van een eigentijdse odyssee ontvouwt zich het verhaal van een ongelijkwaardige liefde. Marions obsessie voor de mooie, fatale Reina staat in schril contrast met Reina's verlangen om via hem aan de armoede te ontkomen.

NBD|Biblion recensie

De ik-persoon van deze roman is een jonge man die met zijn geliefde de riskante reis als illegale immigrant naar de Verenigde Staten onderneemt vanuit Colombia. Alles loopt anders dan verwacht als hij vlak na aankomst in New York zijn vriendin uit het oog verliest en verdwaalt in 'het monster'. Hij overleeft en leert het leven als immigrant in New York kennen en blijft haar zoeken. Als hij haar eindelijk vindt is dat ook weer heel anders dan hij ooit gedroomd heeft.

Het verhaal is een unieke inkijk in het leven van illegale immigranten in de VS. Goed te vergelijken met het leven van illegalen in Nederland of welk ander rijk westers land ook. Gabriel Garcia Marquez, de wereldberoemde auteur uit Colombia, heeft zijn jonge landgenoot Jorge Franco (eigenlijk Franco Ramos, 1962) geprezen als een waardig opvolger. Het is heel boeiend te zien hoe de wereld van deze verteller veranderd is ten opzichte van het leven dat Marquez bekend maakte. Paperback; kleine druk.

(Biblion recensie, Drs. H.H. Puite)

ISBN 9789046701959 Paperback 224 pagina's | Uitgeverij Meulenhoff | november 2003

Vertaald Brigitte Coopmans

Citaat van de dag

Er kwamen nog andere (uren) daarna, en steeds minder begon zij aan een paradijsvogel te gelijken, en steeds meer aan een wijf zoals haar moeder er een was.

Louis Paul Boon

Vlaams schrijver en journalist 1912-1979

De sneeuwganzen

William Fiennes

Ieder voorjaar trekken miljoenen ganzen vanuit het zuiden van de VS naar hun broedgebied in de Canadese poolstreek - een afstand van bijna tweeduizend kilometer. William Fiennes besluit met ze mee te reizen: niet alleen omdat hij geïntrigeerd is geraakt door alles wat hij over hun indrukwekkende reis heeft gelezen, maar ook omdat hij wil ontsnappen aan het gevoel dat zijn leven op zesentwintigjarige leeftijd gestrand is. Fiennes reist vier maanden lang per vliegtuig, huurauto, bus, trein en sneeuwscooter naar het uiterste noorden van Canada, steeds met een half oog gericht op de ganzen.

De sneeuwganzen is een heel bijzonder boek, een prachtig reisverhaal dat als ruggengraat dient voor intrigerende bespiegelingen over filosofie, natuur, nostalgie, heimwee en thuiskomen.

NBD|Biblion recensie

De auteur is een 26-jarige Engelsman die op het punt stond te promoveren aan de universiteit, als hij wegens ziekte een tijdlang uit de roulatie raakt. In die periode leest hij 'De sneeuwgans' van Paul Gallico. Geinspireerd door dit boek besluit hij na zijn genezing een reis te maken langs de trekroute van sneeuwganzen. Deze loopt van het zuiden van de Verenigde Staten tot het noorden van Canada. Fiennes reist van februari tot juni met de vogels mee, van Texas waar ze overwinteren naar hun broedgebied Baffin Island. In deze thematische reisbeschrijving wordt uitgebreid stilgestaan bij de vraag 'door welke mysterieuze signalen een vogel weet wanneer het tijd is om te vertrekken' en de vraag hoe vogels zich orienteren tijdens hun trektocht. Daarnaast is er aandacht voor ontmoetingen die de reiziger onderweg heeft (hij reist respectievelijk per auto, bus, trein en vliegtuig) en zijn er verhandelingen over uiteenlopende zaken als noorderlicht, nostalgie en heimwee. Veel wetenswaardigheden en fraaie anekdotes in dit boek, dat ook niet-vogelaars zeker zal intrigeren. Paperback; kleine druk.

(Biblion recensie, Frank Jansen)

ISBN 9789041406989 Paperback 229 pagina's | Anthos | november 2002

Vertaald door Luud Dorresteyn, Ruurd Rooks

Citaat van de dag

De sneeuwgans hoeft niet te baden om zichzelf wit te maken. Zo hoef jij niets anders te doen dan jezelf te zijn.

Laozi