Thema februari 2008 - (auto)biografieën

Volgens mij wordt bedoeld dat je op verschillende manieren tegen het leven aan kan kijken.

Zoiets als het kopje is halfvol of halfleeg.

Je kan als het bijv. sneeuwt denken bah wat snertweer al die baggertroep of denken Wat prachtig alles is zo mooi wit aan het worden.

Je gedachten maken je leven...

Ja zo had ik het inderdaad ook geinterpreteerd..

dat (veel) omstandigheden niet allesbepalend zijn, dat dat heel erg te maken heeft met de manier waarop je er naar kijkt,

en als je het op déze manier doet dat heel veel persectieven biedt.

Groeten

Wil

Dettie schreef : Echt oppervlakkig is mijn gedachte niet Pieter. Ik bedoelde te zeggen dat je van alles een probleem kan maken en dan is het leven veel zwaarder.

Het gaat om de essentie, wat is echt waardevol, als jij bijv. het breken van een nagel in paniek raakt omdat je handen dan ontsiert zijn (ik ken echt iemand die dat erg vond) dan weet je niet wat waardevol is in mijn ogen. Je gedachten, oftewel hoe je met het leven omgaat, kunnen veel doen en je leven een hel maken of positief maken.

En wie weet vond de slaaf van Marcus Aurelius het wel een eer dat hij slaaf van de keizer was. Dat bedoel ik met hoe je gedachten je leven kunnen maken.

Er bestaat ook zoiets als de werkelijkheid van je gevoelens. En die werkelijkheid heb je niet in de hand, die komt vaak van buiten.

Ik snap dit niet zo goed Pieter.

De oorzaak van die gevoelens komen misschien van buiten maar gevoelens zijn toch van jezelf?

Dettie, nem nou iemand die elke dag naar zijn werk moet en daar 8 of 9 uur aan een lopende leesband gezet wordt. Af en toe komt er een chef, die hem of haar nauwelijks een blik waardig keurt, even kijken of er nog wel hard genoeg gewerkt wordt. Hoe moet zo iemand de werkelijkheid omzetten in positieve gevoelens? Ik kan zo nog duizenden voorbeelden aanhalen, en nog veel ergere. Ik bedoel niet dat jij oppervlakkig bent maar dat je uitsluitend naar de oppervlakkige kant van de uitspraak kijkt. Een keizer kan zijn werkelijkheid voor een groot deel zelf invullen, zoals een geldmagnaat van allerlei goede werken kan doen en zich daar goed bij voelen maar er zijn er miljoenen die nauwelijks iets te eten hebben. Die hebben aan zo'n uitspraak toch helemaal niets. Wel een mooi voorbeeld van je, Dettie, die gebroken nagel, maar je kent me te goed dat ik bij zo'n uitspraak van de filosoof Marcus Aurelius niet denk aan gezeur over het weer of andere futiliteiten.

Maar misschien neem ik momenteel alles te ernstig. Hg. Pieter

Gerrit de Stotteraar

biografie van een boef

Hagar Peeters

Het naoorlogse Nederland dat we kennen uit De avonden werd geteisterd door Gerrit de Stotteraar, een van de meest beruchte inbrekers uit de vaderlandse geschiedenis. Door zijn spraakgebrek was hij gemakkelijk herkenbaar, maar meer nog dankte hij zijn nationale bekendheid aan het onwaarschijnlijk grote aantal keren dat hij werd gearresteerd, en aan de misdaadverslagen in de kranten over zijn tientallen succesvolle uitbraken uit politiebureaus en Huizen van Bewaring.

Hagar Peeters levert met Gerrit de Stotteraar een meeslepende en schrijnende kroniek van een boevenleven dat begint ten tijde van de wederopbouw van naoorlogs Nederland. Het is een biografie van een kleurrijke figuur uit de schimmenwereld van de 'ouderwetse' misdaad en een portret van een afgesloten tijdvak uit de vaderlandse geschiedenis.

Eind 1999 werd De Stotteraar (1920) in NRC Handelsblad genoemd als een van de twintig 'nationale grootheden' van de vorige eeuw, naast Domela Nieuwenhuis, Annie M.G. Schmidt en Johan Cruijff. Maar ondanks zijn bekendheid en de talrijke publicaties over hem, heeft De Stotteraar nog nooit iemand over zijn daden te woord gestaan - tot nu, want hij was bereid zijn verhaal persoonlijk aan Peeters toe te lichten.

Paperback | 222 Pagina's | Uitgeverij Podium B.V. ISBN10: 9057591049 | ISBN13: 9789057591044

Citaat van de dag 3 februari 2008

"Aan menig mens is niets zo echt als zijn masker."

Baer-Oberdorf

Wladyslaw Szpilman

De pianist

In dit boek, dat verfilmd werd door Roman Polanski, vertelt de Joodse schrijver over zijn verschrikkelijke ervaringen in Warschau tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het begint aan de vooravond van de Duitse inval, en eindigt met de bevrijding van Warschau door het Rode Leger.

Aansluitend bij de roman kunnen we nog enkele dagboekfragmenten lezen van de Duitse officier, die Wladyslaw het leven redde tijdens de laatste dagen van de Duitse bezetting. Een officier, die het duidelijk niet met Hitler en zijn companen eens was.

En om te eindigen een essay van Wolf Biermann, Brug, die beide levens aan elkaar knoopt (en waaruit wij nog iets meer over de verdere levensloop van deze Duitser ervaren).

www.vwlepaulski.com/85pian.html

users.pandora.be/michel.vanhalme/jeugd0128.htm

www.szpilman.net/

Ik heb gisteren met dit boek in m'n handen gestaan Rutger.

Lang staan aarzelen, wel, niet, wel, niet... het werd uiteindelijk niet.

Ik kan erg slecht tegen dit soort verhalen.

Maar bedankt voor de tip, er zullen denkelijk hier mensen zijn die dit wel willen lezen.

Dettie