Thema april 2007 - Bloemen

De blinde zonnebloemen

Alberto Méndez

De blinde zonnebloemen bestaat uit vier verhalen die zich afspelen in de nadagen van de Spaanse Burgeroorlog. De personages uit de verschillende verhalen duiken op in andere, waardoor de geschiedenissen onderling subtiel samenhangen met maar één werkelijke hoofdpersoon: de nederlaag. Een officier in het leger van Franco loopt op de dag voor de overwinning over naar het verliezende republikeinse leger omdat hij niet tot de overwinnaars wil behoren; een jonge dichter loopt weg met zijn zwangere vriendin en beschrijft zijn lotgevallen in een hartverscheurend dagboek; een gevangene weigert een leugen vol te houden ook al houdt die hem in leven; een geestelijke probeert zijn lusten bot te vieren op de moeder van zijn pupil terwijl de echtgenoot zich in de kast verborgen houdt.

De blinde zonnebloemen, dat door de historische Spaanse setting doet denken aan Carlos Ruiz Zafóns De schaduw van de wind, is een intens boek over hachelijke situaties en gruwelijke eenzaamheid. Maar het laat ook zien hoe mensen in extreme omstandigheden trouw blijven aan zichzelf.

Oorspr.titel: Los girasoles ciegos Vertaling: E.Schoolderman

ISBN 9029077611 Ingenaaid, 188 pagina's Verschenen: oktober 2006 Uitgeverij Meulenhoff

Citaat van de dag 4 april 2007

In elke wei wachten duizenden paardenbloemen

op enthousiaste blazers.

Loesje

Mooi poetisch beeld

Dettie schreef : Citaat van de dag 4 april 2007

In elke wei wachten duizenden paardenbloemen

op enthousiaste blazers.

Loesje

Korenbloemen

Constantijn Huygens

Ton van Strien (samenst)

Een dichter was Constantijn Huygens (1596~1687) eigenlijk niet. In de eerste plaats was hij een drukbezet ambtenaar in dienst van drie Oranje-stadhouders. Gedichten schreef hij tussen de bedrijven door en in zijn vrije tijd, maar hij was ook een enthousiast luitspeler en componist, hij ging om met de belangrijkste kunstenaars en geleerden van Europa, probeerde de ontwikkelingen in de wetenschap te volgen en legde een fraaie kunstverzameling aan.

Toch was de poëzie meer dan zomaar een hobby. Zijn gedichten had hij ook nodig, om na te denken over zichzelf, zijn verhouding tot andere mensen en tot zijn God; hij kon er zijn plezier in het leven in kwijt én de frustraties die hij tijdens zijn werk ondervond. Er zijn maar weinig dichters in de zeventiende eeuw met zo'n persoonlijk oeuvre. Korenbloemen noemde hij zijn gedichten, met een verwijzing naar de bonte bloemen die hij op de akkers tussen het graan zag groeien. Niet nuttig, maar plezierig om te zien, en onuitroeibaar. Zo was het voor hem uitgesloten dat hij niét zou dichten.

Het eerste gedicht uit deze bloemlezing schreef Huygens op zijn eenentwintigste voor zijn eerste grote liefde; het laatste als hoogbejaard man aan zijn allang volwassen kinderen. Daartussenin zien we hem op momenten uit heel zijn leven, telkens weer in gesprek met zichzelf en anderen. De toon is meestal beheerst en licht ironisch: hij hield graag wat afstand. Moeilijk is hij ook, want hij wilde veel zeggen in weinig woorden, en behalve aan valse noten had hij aan niets zo'n hekel als aan 'alledaags rijm'. Voor liefhebbers van onalledaagse poëzie is hij altijd een van de grootste Nederlandse dichters geweest.

De auteur:

Ton van Strien doceert Nederlandse letterkunde van Renaissance tot romantiek aan de Vrije Universiteit, Amsterdam en aan de Universiteit Utrecht.

ISBN 9021405873 Ingenaaid Verschenen: november 1996 Athenaeum-Polak & Van Gennep

Citaat van de dag 5 april 2007

De Bloem is noodeloos in 't koren,

en nochtans,

Daer 's geen weerseggen aen,

sy geeft de Tarw een glans.

motto 'De korenbloemen'

Wat een leuke spreuk eigenlijk. Als mijn hobby nu borduren was in plaats van lezen, dan maakte ik daar wat moois van..met de juiste kleur!