Thema augustus 2019 - Lezen in de ZON

Ja dat klinkt als een mooi boek hè. Ik kreeg ook iets hebberigs ervan...

Dettie

De achterkant van de zon

Maurits de Bruijn

De baby ligt in de schuddende schoot van mama, en mama krijgt haar niet stil. Ze hoort nu bij ons, ik weet niet waarom. Ik draai me om en aai over het blonde, dunne haar. Ze komt uit Amerika en ze heet Mariah Carey.

Soufjan zit in de auto tijdens een nachtelijke rit door de woestijn van Marokko. Op de achterbank zit zijn moeder met een baby die Soufjan nooit eerder heeft gezien. Hij wil zo goed mogelijk voor zijn nieuwe zusje zorgen. Wanneer Mariah jaren later op zoek gaat naar haar Nederlandse familie, wordt Soufjan geconfronteerd met zijn eigen keuzes.

De achterkant van de zon is een indrukwekkende, fijnzinnige roman over identiteit, familie en de mogelijkheid van een nieuw begin.



Recensie

Een Nederlands toeristenechtpaar overlijdt in de woestijn in Marokko. Alleen hun baby overleeft. Ze wordt gevonden door een Marokkaans Berbergezin. Dat neemt haar stiekem mee. Vooral de oudste zoon, Soufjan, de hoofdpersoon van deze roman, ontfermt zich over zijn blonde zusje. Zij belichaamt voor hem de Westerse wereld, de achterkant van de zon, daar waar het leven zich afspeelt. Als ze zeventien is, hoort Malika/Mariah van haar afkomst. Ze gaat op zoek naar haar familie in Nederland aan wie altijd is verteld dat zij samen met haar ouders in die woestijn is gestorven.

Auteur Maurits de Bruijn (1984) laat de lezer dit wonderlijke verhaal beleven door de ogen van meerdere personages. Het perspectief wisselt moeiteloos tussen dat van de Marokkaanse taxichauffeur Soufjan en de Nederlandse grootmoeder Sonja. Deze gelaagde, breed toegankelijke roman wordt gekenmerkt door een meeslepende schrijfstijl, die de personages levendig ten tonele voert. Een wonderbaarlijke roman waarin Oost en West elkaar vinden en verliezen. Een waardige opvolger van De Bruijns meer autobiografische, goed ontvangen debuutroman ‘Broer’.

Dr. W.A. de Jong-Kumru

ISBN 9789046819968 | Paperback | 208 pagina's | Nieuw Amsterdam | januari 2016

Citaat van de dag

"De zon gaat niemand voorbij maar als je zelf door de schaduw kruipt kan ze jou niet vinden."

Phil Bosmans

Belgische pater en schrijver 1922-2012

Poort van de zon

Elias Khoury

Het is 1995, vijf jaar na het einde van de Libanese Burgeroorlog. In een noodhospitaal van het Palestijnse vluchtelingenkamp Shatila in een buitenwijk van Beiroet heeft het lot twee mannen bij elkaar gebracht. Joenis, een vrijheidsstrijder die zijn sporen heeft verdiend in de oorlog van 1948, ligt in coma. Zijn beschermeling Khaliel, een veertigjarige Palestijnse verpleger die in het kamp is geboren en nooit zijn vaderland heeft gezien, weigert te aanvaarden dat zijn held ten dode is opgeschreven.

Als een moderne Shahrazaad besluit hij binnen de vier muren van de ziekenhuiskamer de levensgeschiedenis van Joenis te vertellen, in de hoop hem weer tot leven te wekken. Daarmee opent hij een stuwmeer van verhalen over grootmoeders en grootvaders, vroedvrouwen en kinderen, echtgenoten en minnaars. De liefde tussen Joenis, die Israël niet meer binnen mag, en zijn vrouw Nahiela, die destijds is achtergebleven, en hun heimelijke ontmoetingen in de grot van Baab as-Sjams (de Zonnepoort), lopen als een rode draad door het verhaal.

Maar Poort van de zon is meer dan alleen een indrukwekkend epos. Khoury maakt het Palestijnse drama tot een algemeen menselijk drama. Hij weigert de Palestijnen alleen als helden of slachtoffers af te schilderen; sommigen worden ontmaskerd als lafaards, profiteurs en egoïsten. Het resultaat is een meesterlijke vertelling over universeel-menselijke thema's: verlies en overleven, liefde en verslagenheid, geheugen en droom.

ISBN9789041412270 | Hardcover | 534 pagina's | Anthos | augustus 2010

Citaat van de dag

"Er zijn schilders die de zon in een gele vlek veranderen, maar er zijn anderen die, dankzij hun kunst en intelligentie, een gele vlek in de zon veranderen."

Pablo Picasso

Spaans schilder, tekenaar en beeldhouwer 1881-1973

De zon van de stervenden

J.C. Izzo

Clochard Rico houdt het in Parijs voor bekeken wanneer zijn maatje Titi in een metrostation sterft. De kou en het zwerversbestaan hebben hem uitgeput. Rico besluit Parijs te verlaten en naar het zuiden te trekken. Als je dan toch moet sterven, dan liever in de zon. Onderweg overdenkt Rico de mislukkingen in zijn leven. Zijn scheiding en stukgelopen liefdes, zijn zoon Julien, die hij niet meer mag zien. Hij bedenkt hoe hij van het ene in het andere is gerold en uiteindelijk op straat is beland.

Een positieve noot zijn zijn zoete herinneringen aan zijn allereerste geliefde, Léa. Zou hij haar terugvinden in Marseille? Blijft er nog iets over van die mooie herinneringen aan de voet van de vuurtoren van Marseille? Op weg van Parijs via Avignon naar Marseille ontmoet Rico meerdere verloren zielen, verslagen door het leven. Zelf blijft hij doorgaan, tot hij in Marseille arriveert.

Recensie

De bekende Franse schrijver van misdaadromans, meestal met Marseille als achtergrond, heeft in dit boek het milieu en het leven van daklozen als onderwerp genomen. Het is geen misdaadroman, maar een sociale roman in de trant van Simenon. Fictie, geinspireerd door interviews, reportages enz. Hoofdpersoon is de aan lager wal geraakte Rico die na de dood van zijn straatmakker in een Parijs metrostation besluit naar zonnig Marseille en zijn eerste geliefde terug te gaan.

Op zijn zwerftocht, steeds verder afglijdend, komt hij in aanraking met allerlei randfiguren: illegalen, verschoppelingen, criminelen.

Hij zakt steeds verder weg in een droomwereld. (recensie aangepast ivm spoiler)

Met mededogen en aandacht geschreven, soepel lopend verhaal met veel dialoog en weinig populair taalgebruik. Goed gekozen omslag, vrij kleine druk.

Drs. M. Bartelink-van Geene

ISBN 9789044512182 | Hardcover | 256 pagina's | De Geus | april 2009