Suzanne van der Schot - Moeilijk te geloven (debuut)

Ik denk dat dat vriendje wel invloed had maar dat ze evengoed ook zonder vriendje wel de religieuze richting op was gegaan.

Ze had al op haar 12e dat ze zich enorm ertoe aangetrokken voelde.

Bernadet

We zullen het nooit weten, ben ik bang..

Het boek is uit en ik heb het met plezier gelezen. Een verassend verhaal in deze tijd!

Moeilijk te geloven is de titel van dit boek: een must voor iedereen die op zoek is naar wat er werkelijk toe doet in ons leven, dat staat op de achterflap.

Wellicht iets voor "de huidige generatie". Als "dame op leeftijd"(haha) heb ik wat moeite met deze omschrijving. De echte realiteit is toch vaak heel anders.

Al met al al moet ik toegeven dat het boek me fascineerde. Het leven achter de kloostermuren is enigszins verduidelijkt. De twijfels om daadwerkelijk als "non"verder te gaan zijn geloofwaardig. Het einde van het boek kwam me, helaas, zeer ongeloofwaardig over.

Terug bij af: de schrijfster (ex-lerares, bijna non..) komt uiteindelijk gewoon weer terug in haar oude functie als docente nederlands. En juist dit laatste wordt in enige zinnen afgeraffeld. Jammer.

Toen ik de laatste bladzijden had gelezen bekroop met het gevoel of de auteur er gewoon even tussenuit is gegaan om een sabbatical jaar te ondernemen, of daadwerkelijk de inspiratie en toewijding heeft gehad om echt in te treden.

Los van de kritiekjes die ik hier nu neerzet, is het boek toch wel een echte aanrader.

groetjes, irene

Weet je dat ik al kind altijd zei dat ik non ging worden? Ik had een "tante nonneke" en ging als kind dikwijls mee naar het klooster. Ik weet niet meer van welke orde ze waren (van de nonnekes van heule, maar welke orde????) Ze werkten bijna allemaal in het ziekenhuis. Als kind vond ik het fascinerend hoe ze voor en na iedere maaltijd een gebed zeiden. Hoe rustig er alles daar aan toegaan maar ook hoe liefdevol. Bijna alle nonnekes deden niets anders dan naar ons lachen. We kregen in het geheim snoepjes enz. En voor verjaardagen of zo zelfgemaakte popjes enz.

Op een bepaald leeftijd is dat gewoon overgegaan.

Inge

Wat betreft Irenes opmerking over het afraffelen van de periode dat ze uit het klooster komt: dat vond ik juist bij Karen Armstrong zo geweldig, de beschrijving van de moeilijkheden van het leven in de "gewone" maatschappij. Heeft ze een apart boek aan gewijd.

Kent een van jullie trouwens haar boeken over het kloosterleven én over haar leven erna? Is het boek van Suzanne van der Schot ermee te vergelijken?

Nee ik heb wel Een geschiedenis van God van haar gelezen maar niet over haar kloosterleven en de tijd daarna. *Boeken genoteerd in m'n hoofd*

Bernadet