Jenny Norberg - De verborgen meisjes van Kabul

Nou... Afghanistan is het Westen niet, daar gelden heel andere normen en waarden.

Een vrouw dient als iemand die kinderen baart, dat weten alle vrouwen, ze dienen om het nageslacht veilig te stellen.

Een vrouw zei, een zoon is van jou een dochter is van de schoonmoeder. De dochter gaat later bij de schoonmoeder

wonen en de man en die schoonmoeder heeft het voor het zeggen.

Een bacha posj heeft daar niet zo'n zin in en weet ook haar mondje te roeren. Sommige mannen vinden het zelfs prettig dat

een meisje als jongen is opgegroeid en kan werken of gestudeerd heeft. Dan valt voor hun de grote druk weg.

Het is best ingewikkeld allemaal.

Het ene meisje vindt het normaal en is trots dat ze haar ouders kon helpen, het andere meisje vindt het lastig weer meisje te worden.

Aan een kant zijn de meisjes mondiger geworden door hun tijd als jongen, aan de andere kant weten ze nu wat vrijheid is.

Veel meisjes vinden het fijn dat ze het meegemaakt hebben, ze voelen zich er zekerder door,

Maar er zijn natuurlijk meisjes die helemaal geen zin hebben om in het strakke stramien van een vrouwenleven te komen.

Moeilijk over te oordelen, hoewel het natuurlijk bizar is dat het gebeurt.

Dettie

Ik oordeel ook niet over de normen en waarden van deze cultuur hoor. Helemaal niet zelfs. Dat wij over dingen anders denken komt omdat wij in een andere omgeving, met andere waarden en normen zijn opgegroeid. Onze mening is niet hetzelfde als de juiste mening. Dat verschilt per persoon en per cultuur. Wat ik mishandeling noem is de geestelijke schade die naar mijn mening wordt aangericht. Iemand die voor een ander moet doorgaan kan zichzelf niet ontwikkelen. Dat lijkt me gewoon heel erg naar. In Nederland gebeurt een soortgelijk iets ook. Niet dat meisjes voor jongens door moeten gaan maar wel dat jongeren aan de verwachtingen van hun ouders moeten voldoen en hun eigen wensen opzij moeten zetten. In mijn ogen is het gewoon heel kwalijk om iemand in zijn of haar persoonlijke ontwikkeling te remmen.

Ja daar heb je ook gelijk in, het is in feite natuurlijk te gek voor woorden. Vooral omdat de vrouw niet als volwaardig gezien

wordt.

De geestelijke schade valt wel mee, het is de meisjes van het begin af duidelijk dat ze meisjes zijn met jongenskleren. Ze

weten ook waarom ze als jongen gepresenteerd worden, de hele cultuur is gericht op mannen. Ze hebben hun ouders door

zich als jongen te presenteren heel goed kunnen helpen vaak zowel financieel als maatschappelijk. Ze mochten als jongen

een of meerdere baantjes hebben want soms gewoon heel hard nodig was om aan voldoende eten te komen. Ze weten ook

dat ze rond hun 12e of 13e weer verder door het leven moeten als meisje, er wordt hun wat dat betreft niets wijsgemaakt.

Soms volgt een jongere zus hen gewoon op omdat ze de 'jongen', de 'zoon', in het gezin niet kunnen missen.

Het hele gendervraagstuk zoals het hier is, is daar heel anders. Hier mogen vrouwen alles en is het een probleem als

vrouwen als mannen gekleed gaan of zich man voelen. Dan is er vaak iets met ze aan de hand. Maar in Afghanistan ligt het

allemaal heel anders. Het wordt niet gezien én niet ervaren als een storing in de persoonlijkheidsontwikkeling maar wél als

vervelend dat ze dingen niet meer mogen als vrouw en dat er anders tegen ze gedaan wordt als vrouw. Enkele vrouwen

onderhouden nog steeds vriendschapsbanden met hun vroegere vriendjes waarmee ze buiten speelden. Dat is geen

probleem.

Er zijn natuurlijk wel uitzonderingen zoals overal en die zijn ook het meest interessant om te beschrijven. Zahra wil graag

verder als man vanwege de vrijheden en de oudere vrouw kan nog steeds beter met mannen opschieten dan met vrouwen.

Vrouwen roddelen over alles en iedereen, en valt er niets te roddelen dan wordt er wel iets bedacht, dat is waar de oudere

vrouw last van had, ze had moeite met het gedrag van vrouwen. Zij kon weinig vrouwelijke dingen omdat ze dat niet

geleerd had, ze was altijd op straat met de jongens. Maar wie weet had ze ook moeite gehad met vrouwelijke zaken als ze

gewoon als meisje opgegroeid was.

Wel is het zo dat als meisjes die in de pubertijd komen en ongesteld worden maar nog steeds als jongen rondlopen dat ze

wèl moeilijkheden met hun identiteit krijgen. Het kan leiden tot onzekerheid want je kunt dan moeilijker je eigen

persoonlijkheid ontwikkelen.

Nou ja, ik kan nog een heleboel over het boek vertellen, ik ben er erg enthousiast over, maar ik stop nu maar even, anders

komt er geen eind aan.

Dettie

Ik kan me goed voorstellen dat dit een boek is om nog heel lang over na te praten. Jij schrijft dat de geestelijke schade wel meevalt en ik vind dat op mijn beurt weer heel moeilijk te begrijpen. Maar misschien is dat dan toch omdat ik het vanuit mijn Westerse opvoeding probeer te begrijpen. Ik weet het niet. Het lijkt me gewoon heel kwalijk om iemand te moeten zijn die je niet bent en daarna al je vrijheden weer in te moeten leveren.

Maar... wat een boeiend boek. Petje af voor de schrijfster!

Het belangrijkste is dat alle meisjes heel goed weten dat ze een meisje in jongenskleren zijn.

Een jongen wilde met een van de meisjes vechten en ze fluisterde toen tegen die jongen, als ik win (en dat zat er dik in)

dan verlies je van een meisje, want dat ben ik. Die jongen heeft haar nooit meer lastig gevallen.

Maar ze zijn ook nog heel jong, hun identiteit speelt nog niet zo mee en als ze een jaar of 10-11-12 zijn worden ze weer

meisje, ver voordat ze ongesteld worden want dan zijn ze vruchtbaar.

Blijven ze in de puberteit ook als jongen gekleed, omdat hun ouders hun 'zoon' nog nodig hebben of ze zelf de vrijheid zo

prettig vinden dan krijgen ze vaker wèl problemen met hun identiteit. Ze weten dondersgoed dat ze meisje zijn maar weten

ook dat meisjes in hun maatschappij weinig meer voorstellen dan een voortplantings- en voedselmachine.

Als jongen hebben ze wat te zeggen en wordt er naar ze geluisterd, als meisje moeten ze thuis tussen de vrouwen zitten

en mannen dienen. Dat kan verwarrend zijn omdat ze natuurlijk dezelfde persoon zijn alleen hun uiterlijk is anders. Maar

vaker, omdat de bacha posj heel veel voorkomen in Afghanistan, zijn veel vrouwen niet beschadigd maar vinden ze dat ze

veel geleerd hebben en vinden ze het een verrijking dat ze het meegemaakt hebben. Soms zijn hele generaties vrouwen

binnen een familie bacha posj geweest zoals oma, moeder, want het is niet iets van de laatste tijd.

Dettie

Aan de andere kant: als ze er zo open over zijn, dan vervalt toch de reden waarom ze dit doen?

Als ouders ' een jongen nodig hebben' dan zou je ook verwachten dat niemand het mag weten, maar het kind zelf praat er gewoon over?