Jenny Norberg - De verborgen meisjes van Kabul

Nee, er wordt juist niet of zelden over gepraat, maar iedereen weet het wel!

De ene dag heeft het gezin bijv. 4 dochters en de andere dag 3 dochters en 1 zoon.

Vanaf die dag is de dochter een zoon. Dat wordt stilzwijgend geaccepteerd.

Ook de terugkeer van zoon naar dochter gebeurt gewoon, en dan is dat weer een feit.

Maar praten... nee, erover praten gebeurt nauwelijks.

Dettie

Blijft raar: het ging er toch om dat de buitenwereld zou denken dat ze wèl in staat waren een jongen te maken? En dan gaan ze er zo mee om?

Dus in wezen: als een nepjongen net zo goed is, waarom dan al die moeite?

Omdat die nepjongen geen echte jongen is. Als het meisje een jaar of 11-12 is dan wordt het weer een meisje.

Maar in de tussentijd hebben ze wel profijt gehad van hun 'zoon'. Hij kon bijv. helpen de financiële situatie te verbeteren door

op straat de zelfgebakken spullen van moeder te verkopen of mee te helpen in het winkeltje van de ouders, spullen

wegbrengen e.d.

Meisjes mogen dat niet doen. Het hele aanzien van een gezin stijgt met het hebben van een zoon, ook al is het soms dan een

tijdelijke zoon. Ze hebben er erge voordeel van.

Iedereen weet eigenlijk ook wel dat ze niet in staat waren een zoon te produceren.

Dat het een nepzoon is, maar het is zo'n veel voorkomend verschijnsel dat niemand er aanstoot

aan neemt. Het dieperliggende achter dit gebruik is natuurlijk veel triester, vrouwen zijn gewoon niets, stelen niets voor,

zijn broedmachines en huishoudsters.

Het frappante is dat vaak nadat een meisje 'zoon' is geworden dat er daarna vaak wél een zoon geboren wordt. Dus dát

werkt ook mee aan het invoeren van een bacha posj in een gezin. De hoop dat er dan alsnog een zoon geboren wordt.

Dettie

Ik zal wel te nuchter zijn voor deze ' flauwekul'.

Ja maar dat is het hem juist. Het is geen flauwekul, het is hard nodig anders deden ze het niet.

Het heeft niets met nuchter zijn te maken! Sterker nog die moeders zijn nuchter! Ze pakken de mogelijkheid aan om de

gezinssituatie te verbeteren. Het is wel héél kort door de bocht om dit af te schepen als flauwekul.

Als man en vrouw niet uit elkaar willen maar de man bijna door de omgeving gedwongen wordt een andere vrouw te nemen

omdat er geen zoon komt, dan kies je voor een bacha posj, in de hoop dat er later toch een zoon komt.

Vergeet niet dat de wereld daar in enorm contrast met onze rijke en geëmancipeerde wereld staat. Een verlaten vrouw is

afgeserveerd, doet niet meer mee. Ze mag als ze verlaten is, haar kinderen ook niet meenemen die komen bij de

schoonouders en nieuwe vrouw te wonen.

Een vrouw zonder zonen is eveneens niets. Wij hebben het geluk in ons vrije landje geboren te zijn.

Maar wat zou jij doen met een stel kinderen en de kans op 'scheiden' of niet genoeg geld om alle kinderen genoeg eten te

geven... juist, dan deed je het ook! Als een bacha posj allemaal voordelen oplevert dan grijp je die kans aan! Iedereen weet

ervan daar en begrijpt dat. Je doet het niet uit nieuwsgierigheid of even leuk uitproberen hoe het leven als man is zoals

verwende westerlingen wel doen. Als je het over flauwekul hebt dan is dát eerder flauwekul.

Het is makkelijk oordelen of het als flauwekul te classificeren als je er niet middenin zit. De schrijfster heeft vijf jaar lang een

aantal maanden per jaar daar gewoond als vrouw en weet heel goed waar ze over praat juist omdat zij als vrouw toegang

had tot de vrouwen en jongensmeisjes. Zij was gefascineerd door het fenomeen en heeft veel bacha posj gesproken. Zij

weet waarom het gedaan werd en deelt dat met ons met daarbij heel veel informatie over het hoe en waarom.

Het is dus zeker geen flauwekul.

Dettie

die een beetje fel wordt

Rustig maar...je begrijpt me verkeerd.

Natuurlijk is het voor hen geen flauwekul, dat is prima. Ik kan het begrijpen, maar het is niet iets waar ik in mee kan.

Het is net zo iets als - noem maar een zijweg- de jihad. Ik kan heel goed begrijpen, waarom iemand daar in gelooft, maar ik vind het ook 'flauwekul'. Misschien moet ik zeggen:' ver-van-mijn-bed-show.' Gelukkig maar.

Daarom is het nog niet zo dat ik niet accepteer dat het bestaat.