Julian Barnes - Wijsneus in de keuken

Ja maar dat is jouw manier van koken, ik kook meestal ook zo. Ik kijk wat ik in huis heb en verzin

al kokende van alles erbij. Maar voor jou en mij zijn de kookboeken niet.

Het is juist voor mensen die niet kunnen koken of heel onzeker zijn, zoals Barnes, hij wijkt absoluut niet af van het

recept. Hij houdt zich precies aan wat in het kookboek gemeld wordt en voor hem is een snufje of klontje te vaag, te

frustrerend.

Ik vind het leuk om in kookboeken te kijken en het brengt me op idee maar ik ben ook geen echte kookboekkoker

en verzin er dus ook ter plekke van alles bij. Soms blijkt dat een goed idee, soms niet, net als jij met je

scherpe eten

Dettie

Ik kan me voorstellen dat het voor personen met een autistische inslag - geen idee hoor of dat voor Barnes geldt - moeilijk is, maar is dat dan ook de insteek van het boek: is het een oproep aan schrijvers van kookboeken om duidelijker te zijn? Ik begreep dat het meer een boek was waarin de draak gestoken werd met die vage aanwijzingen.

Nou, een autistische inslag heb je er niet voor nodig. Ik ken massa's mensen die zich precies aan het recept uit het

kookboek houden, gewoon omdat ze niet gewend zijn aan koken en/of niet weten hoe iets moet. Die vinden die exacte

aanduidingen dan heel prettig.

Het is gewoon een heel grappig boek dat over de kookbelevenissen van Barnes vertelt. Hij moet vaak om zichzelf lachen

omdat hij zich zo weinig vrije kookruimte toestaat. En nee, het is geen oproep aan de schrijvers van kookboeken om

duidelijker te zijn.

Hij vertelt over koken en het gebruik van kookboeken, welke boeken hij steeds opnieuw pakt en waarom én hij vertelt

waarom hij sommige boeken niet goed vindt. Dat kan zijn om idiote ingrediënten die je verder nooit gebruikt of om dat vage.

Het is dat je zo uitgebreid ingaat op het boek en zo doorvraagt maar het is gewoon een leuk boek over koken en

kookboeken, niets meer en niets minder. Het zijn gewoon keukenbelevenissen. Net als het verhaal over die servetten...

In een oud kookboek staat 17 pagina's lang hoe je servetten kunt vouwen. De servetten moeten volgens dat boek wel

frisgewassen, licht gesteven, gestreken, linnen servetten zijn, (dit alleen vind ik al humor, je gaat geen vuile,

gore, verfrommelde servetten neerleggen) helaas... de schrijver heeft ongesteven, katoenen servetten... (Het

maakt natuurlijk geen barst uit wil hij daarmee zeggen)

Het zijn dus verhalen die met een knipoog zijn geschreven. En dat is het.

Net als een ander verhalen over tuinieren kan vertellen en daarbij vol humor zijn op- en aanmerkingen heeft op boeken over

tuinieren.

Dettie

Het verbaasde me dat iemand zo'n boek schrijft, vandaar dat ik er op in ging.

Marjo schreef : Laatst nog een halve pot bananenjam over de deegbodem van de appeltaart gesmeerd.

Dat klinkt wel heel lekker trouwens. Wist niet eens dat er bananenjam bestond!

Dettie

Eh, dat is dus ook zoiets wat je gewoon maakt op basis van recept kilo fruit (1/2) kilo suiker...Je kan overal jam van maken.