Frieda Pruim - In dienst van God

Dettie schreef : Pieter!

De 'nonnetjes' hadden een erge hekel aan het woord non, ze wilden liever kloosterzuster of zuster genoemd worden.

't is maar dat je het weet, mocht je een zuster tegenkomen.

Dettie

Dettie: Ik ben dan ook geen redacteur van het journaal. Maar ik herinner me nog wel de TV-serie "De vliegende non" en daar is bij mijn weten niet tegen geprotesteerd. Volgens mij is nonnenklooster ook een normaal woord. Maar een flatteus woord is non niet, ik kan me voorstellen dat ze er een hekel aan hebben. Ik zal niet veel zusters meer tegenkomen maar ik heb er wel levendige herinneringen aan :mrgreen: (gemengd).

Ik heb op een nonnen/zusterschool gezeten en heb er geen prettige herinneringen aan.

Maar in het boek stond dat ze een erge hekel aan het woord non hadden.

Daar had ik nooit bij stilgestaan. Ik weet ook niet wat er zo erg aan is, of ze moeten het als scheldwoord zien.

Maar... mijn tante was missiezuster en die had altijd van die spannende verhalen... dat leek me ook wel wat...

Dettie

We zullen maar zeggen de ene non is de andere niet...pardon..zuster.

Via bookcrossing kreeg ik dit boek te lezen en het volgende heb ik vermeld:

Toen ik vorige week dit boek in mijn handen gedrukt kreeg was ik wel verrast: "Heb ik me voor dit boek opgegeven"?

Achteraf snap ik het wel.

Opgegroeid in een uiterst streng katholiek milieu, met een moeder die eigenlijk het liefste in het klooster had gewild;

altijd scholen bezocht met zusters (nonnen mag je niet zeggen...) tot en met de middelbare school toe!; zelfs twee van onze oudste drie meiden die nog een "non" tijdens hun kleuterschooljaren voor de klas hadden.....

Als dan zo'n boek op je weg komt, dan moet je het wel lezen.

Toegegeven: mijn visie over "nonnen" was nooit goed, sterker nog: ik verafschuwde ze.

Frieda Pruim is er echter, met dit boek in geslaagd om een geweldig beeld te geven van de diverse congregaties. In een duidelijke,heldere taal, met veel informatie geeft ze in deze verhalen een zeer deskundige opinie over het kloosterleven.

Prachtige,openhartige verhalen. Ik heb enorm van dit boek genoten. Wat een enorm stel boeiende vrouwen!!! En ja, er ging een wereld voor me open: het tweede vaticaanse concilie ( net de tijd dat ik de scho(len) bezocht), de afschaffing van de habijt (zusters mochten gewoon in "normale" kleding).

Jongste dochterlief kwam jaren geleden terug van een paar dagen relationele vorming in een klooster in de buurt van onze woonplaats. Wat was ze enthousiast. Dat kloosterleven had heel veel indruk op haar gemaakt.

Haar indruk en de visie van Pruim kwam ik in dit boek tegen. Geweldig!

groetjes, irene

Wat mij zo opviel in dit boek is dat de vrouwen o.a. kozen voor het klooster vanwege de vrijheid! Zij wilden niet vastzitten in een gezin maar meer in de wereld staan, het klooster bood hen dat, zoals zeker voor de missiezusters gold. Ook verbaasde het me dat het tweede concilie zo'n enorme invloed heeft gehad.

Dettie

Naar aanleiding van dit topic stond dit boek al een tijd op mijn lijst, en nu ik aan de non-fictie ben ben ik meteen maar in dit boek begonnen. Ik heb het met héél veel plezier gelezen.

Ik betrapte mezelf erop dat ook ik toch wel een heel stereotype beeld van kloosterzusters heb... in een zwarte pij en ik stilte levend, terwijl inderdaad het grootste deel allang geen orde-kleding meer draagt en vooral ook zéér actief is.

Mooi vond ik de uiteenlopende visies, van conservatief tot zeer vooruitstrevend en geemancipeerd.

Wat net nooit zo tot mij doorgedrongen was was dat veel zusters vroeger ingetreden zijn juist omdat dat een manier was aan te ontsnappen aan het vastgelegde patroon van trouwen en kinderen krijgen, ..als je intrad kon je blijven werken, of liever nog, op avontuur de wereld in. Zo had ik het nog nooit bekeken.

Een warm boek wat je aan het denken zet. Ik heb het met veel plezier gelezen.

Willeke