Christine Bols - Vrouwen van Corvallis

Hallo Dettie,

Ik ben absoluut bereid in te gaan op de discussie hier, alleen wilde ik even benadrukken dat ik het spijtig vind dat alleen het eerste hoofdstuk besproken wordt.

Je vraag is terecht: hoe komt iemand erbij deze dingen in detail te beschrijven? Ik had het inderdaad ook anders kunnen doen, hints geven en rond de hete brij draaien, maar deze aanpak is veel directer en waarschijnlijk ook meer choquerend. Dat is de enige motivatie. Ik wil de lezer met een schok meteen in het verhaal gooien. Het is zeker geen vorm van fantasie die me aanstaat, want ik had het er zelf, geloof het of niet, ook best moeilijk mee.

Wat ik dan weer minder begrijp is dat jullie je afvragen hoe een vrouw met drie kleinkinderen dit kan schrijven? Of je nu man of vrouw bent, wat je leest is toch even choquerend, nee?

ChristineB schreef : Wat ik dan weer minder begrijp is dat jullie je afvragen hoe een vrouw met drie kleinkinderen dit kan schrijven? Of je nu man of vrouw bent, wat je leest is toch even choquerend, nee?

Ja daar ben ik het helemaal mee eens. J.M. Coetzee heeft in zijn boek Elizabeth Costello een verhaal geschreven over de vraag of een beul die werkte in een kamp tijdens de Tweede Wereldoorlog wel moet beschrijven wat hij gedaan heeft. Is het idee alleen al niet erg genoeg, moet daar dan ook nog in detail over verteld worden, zullen de nabestaanden dan niet nóg meer leed hebben. Heel interessante vraag natuurlijk.

Deze vraag heb ik eigenlijk altijd, waarom zoveel vertellen, de suggestie alleen is toch al meer dan genoeg? En de suggestie kan toch net zo choquerend zijn?

Het gekke is dat ik persoonlijk meer moeite heb met fictieve verhalen dan met non-fictie. Bij mij blijft bij fictie steeds de vraag omhoog komen waarom die gruwelijke daden nog eens extra belichten? Waarom doet iemand dat? Deze dingen zijn in werkelijkheid al gruwelijk genoeg.

Is het dat de schrijver bang is dat het verhaal niet begrepen wordt als de akelige details niet verteld worden? Of gaat het puur om het choqueren? Rond de hete brij heen draaien hoeft niet maar kan een verhaal zonder de gruwelijke details niet even direct zijn?

Dettie

Jouw voorbeeld over de beul roept inderdaad interessante vragen op:suggestie of gruwelijk verhaal.

Moest ik nu het hele verhaal op deze manier geschreven hebben, zou ik je volkomen gelijik geven. Ik heb bewust gekozen om het heel kort te houden, alleen is het misschien spijtig dat het in het begin van het boek staat, zodat lezers blijkbaar niet geneigd zijn verder te lezen. Aan de andere kant moest het in het begin om een inzicht te krijgen in de redenen waarom deze jongeman uitgroeit tot een seriemoordenaar. Maar waar in het boek het staat, is natuurlijk niet het probleem waarover hier gepraat wordt.

Ik ben niet bang dat het verhaal niet zou begrepen worden als de akelige details niet verteld worden. Het choqueren is inderdaad een belangrijk gegeven. Sommige mensen die het boek hebben gelezen, zowel mannen als vrouwen, maakten er geen punt van. Het gebeurt in andere boeken ook, hoewel sommigen die dan misschien ook ver van zich hebben weggegooid en een mooi verhaal hebben gemist.

Ik heb even getwijfeld om je dit te vertellen, maar ik doe het toch: mijn uitgever vond dat deze scène er zeker moest inblijven, hoewel ik ze eruit wilde gooien. Feit blijft dat ik het ooit geschreven ben, of het nu in het boek is terecht gekomen of niet.

Dit is vermoedelijk een punt waar je eindeloos over kan discussiëren, en waar je voor- en tegenstanders zal hebben, die in mijn opinie allebei gelijk hebben.

ChristineB schreef : Wat ik dan weer minder begrijp is dat jullie je afvragen hoe een vrouw met drie kleinkinderen dit kan schrijven? Of je nu man of vrouw bent, wat je leest is toch even choquerend, nee?

Dag Christine,

Wat leuk dat je de moeite neemt om te reageren op ons forum! Wat betreft het bovenstaande: Daar heb je ook gelijk in. Ik bedoelde er eigenlijk mee dat ik me afvraag hoe je dat kunt. Ik vind het al naar om te lezen, het moet nog veel ingrijpender zijn om zoiets op te schrijven. Hoe doe je dat als schrijver? Schakel je je gevoel dan helemaal uit of verplaats je je volledig in het personage? Word je er niet helemaal naar van?

Van mij mag een thriller zeker gruwelijkheden bevatten hoor. Een moord bijvoorbeeld is nu eenmaal gruwelijk en het slachtoffer ziet er vrijwel nooit erg florissant uit. Jouw beschrijvingen van de slachtoffers en de modus operandi van de moordenaar vind ik goed gedaan. Natuurlijk kunnen dit soort beschrijvingen weggelaten worden maar dan wordt het al snel een detective/politie-roman en geen thriller.

Annemarie

ChristineB schreef : Het choqueren is inderdaad een belangrijk gegeven. Sommige mensen die het boek hebben gelezen, zowel mannen als vrouwen, maakten er geen punt van. Het gebeurt in andere boeken ook, hoewel sommigen die dan misschien ook ver van zich hebben weggegooid en een mooi verhaal hebben gemist.

[...]

Dit is vermoedelijk een punt waar je eindeloos over kan discussiëren, en waar je voor- en tegenstanders zal hebben, die in mijn opinie allebei gelijk hebben.

Dankjewel voor het antwoord Christine.

Het is inderdaad een discussie waar je moeilijk uit komt. Alles heeft zijn voor en zijn tegen.

Annemarie zegt bijvoorbeeld in het echt is het ook gruwelijk dus waarom niet ook in het boek en dat is natuurlijk ook zo.

Ik heb meer moeite met het gegeven dat iemand gruwelijke dingen opschrijft en vraag me dan af waarom, wat is het plezier om dat in al zijn details op te schrijven? Jij zegt ik vond het ook moeilijk om te doen. Waarom doe je het dan, vraag ik me dan af? (Ik moet erbij zeggen dat ik nooit thrillers lees omdat ik ze bijna altijd te gruwelijk vind.)

Dit is geen aanval op jouw verhaal maar dat vraag ik me in het algemeen af, wat voor plezier beleeft een schrijver daaraan? Alleen maar om het choqueren kan ik me nauwelijks voorstellen gezien de vele thrillers die in de winkels liggen. Eigenlijk heb ik dus dezelfde vragen als Annemarie.

Dettie

Toen ik het de eerste keer opschreef, dacht ik bij mezelf: nee, dit gaat te ver, maar ik liet het wel staan en ging verder met mijn verhaal. Mijn manier van schrijven is, telkens ik de volgende dag verder schrijf, herlees ik wat ik tot dan toe heb geschreven, dus ook elke keer weer het begin, waardoor je het misschien op den duur iets meer als 'toch niet zo gruwelijk' gaat beschouwen. Je kan dan inderdaad zeggen: waarom het er niet uitlaten, maar voor mij was het een essentieel onderdeel van het boek. Het is niet zo dat ik er plezier aan beleef en zeker niet dat het een fantasie is, integendeel, ik heb gelukkig nooit met incest te maken gehad. Aan de rest van het boek heb ik wel plezier beleefd, nl. het uitwerken van het plot, het opbouwen van de personages enz.

Het is niet zo dat een schrijver plezier beleeft aan elke zin die hij opschrijft, tenminste dat heb ik van andere schrijvers gehoord. Sommige dingen zijn nodig om in een verhaal te geraken en het vaart te geven. Hoe het dan wordt opgeschreven is uiteraard een andere zaak.....